Super MagnificatLXXXI

XXXI

mine dū neſciūt apud ſe ꝯceptꝰ habitos (preſertiꝫ affectuales) reſoluere ⁊ minꝰ pn̄t ad extra v̓bis ꝯueniētibꝰ exponere. vn̄ ſeipſos ſophiſticāt. ⁊ alios vel nō inſtruūt vel decipiunt. exꝑtus cēties ⁊ cēties loqͦr. Ecce dū audiunt ꝙ marie ſpūs exultauit ī deo ſalutariſuo. conantur exultare ſil̓r. fantaſiātes multa. nūc amādo. nunc timēdo. nūc gaudēdo.qualia dum ſatagunt/ aſſidue fiūt apud eosinſolita fantaſiarum idola ſiue ſimulacra/ q̄quia neſciunt diſcernere a veritate rerum etintelligentia ratōnis. omnia deputāt ad miraculum vel ad doctrinā deuotionis excellētem ꝑ anagogiam ⁊ mentis exceſſum Patuit in thurelupinis ⁊ beghardis ⁊ alijs abſqꝫnumero. quorum ſcripta plurima/ maximecirca feminas. quarū eſt auiditas ꝑtinaciorin affectu/ qͣꝫuis in virtute ⁊ cognitōe qͣꝫ viris longe fragilior. Inde datuꝫ ē epithetonhoc feminis maxime ſenibꝰ. veteres ſunt ſortene vel ſortilege. Ueniūt in hāc ſuꝑbiā conſequēter. vt viros etiā theologos/ loquendoſcribendoqꝫ docere p̄ſumāt. Contemnētesillud apl̓i. Mulierē docere nō ꝑmitto. Ecce qͣꝫ modeſta fuit ſapiētiſſima feminaruꝫ/ q̄nō niſi ſepties ab euāgeliſtis inuenit̉ eſſe locuta. ¶ Diſcipulus. Trāſi materiaꝫ hancincidenter non inutiliter poſitaꝫ. qꝛ de exultatōe ſpūs marie cupio latius inquirere Nācum exultatio ſpūs ſit quidaꝫ mentis exceſſus anagogicus qui fit vt crebrius per amorem. Dic ſi maria canticacanticorum Salomonis agnouit. Et ſi ꝓprium canticum/iungebat illorū concentui. Siquideꝫ aptequidē videor mihi hoc petere. dum legūturin hac ſolennitate felicis aſſumptōis ſue/ talia cātica/ qualia vocaſti ſaltatōes vel exultationes ſpūs amantis ꝑ amorē tractās illudeuangelicum. Cecinimus vobis ⁊ nō ſaltaſtis. ¶ Magiſter. Preſupponas multa oꝑtet que ibidem poſita nouiſti. ⁊ quedaꝫ ad illa adijciā. Sentio tn̄ neceſſariā tuā (o beatabeatoꝝ) opitulationē. quā ſupplex imploroꝑ beatitudinē tuam quā oēs p̄dicāt generationes. ꝑ illā gratie plenitudinē/ quā inueniſti apud deum. ꝑ illā exultationē ſpūs tui indeo ſalutari tuo dicā ⁊ noſtro. qͥa nobis datus eſt ⁊ nobis natus. Da magnificare ī te.ꝑte. ⁊ ꝓpter te animā meā dn̄m. fac exultareſpiritum meū in deo ſalutari tuo ⁊ ſuo. Daſpūalium gratiam gaudiorum qualis affuit Elizabeth cognate tue. qualis ⁊ infanti exultanti in vtero ſuo/ dum adueniens cum fe

ſtinatiōe ꝑ montana/ intraſti domū Zacharie ⁊ ſalutaſti Elizabeth cum tanta vocis etficacia/ ꝙ repleta mox ſpūſancto exclamauit voce magna. qꝛ affectu magno. Benedicta tu in mulieribus ⁊ bn̄dictus fructꝰ ventris tui. Qui fructus dedit intelligere cū mirando ſubiunxit. Et vn̄ mihi hoc vt veniatmater dn̄i mei ad me. Cuius dn̄i? Plane illius cui qꝛ credidiſti beata es qui ꝑficit ea q̄dicit. Et cui non ingrata protinus ceciniſticanticum nouū. canticūcanticoꝝ. Magnificat aīa mea dn̄m. Et exultauit ſpūs meus/ īdeo ſalutari meo. ꝑ anagogicos in deum exceſſus. Beatus ſiquidem vir cuius eſt auxilium a te aſcenſiones in corde ſuo diſpoſuitin valle. Clamans ex ſnīa. Cor meū et caromea/ deus cordis mei ⁊ pars mea deꝰ ī eternum. ¶ Diſcipulus. Ualeat iſta deprecatio tua q̄ nos dirigat. me querēdo. te reſpondendo. Memīſti reor/ altera collocutōne teſpōpōdiſſe reſponſuꝝ. ſi cantica Salomonis cecinerit aliqn̄ beata virgo/ dū ſepiꝰ animo voluebat canticū ꝓpriū / ꝓferēs illud incorde ſuo. An in exultatōe ſpūs ſui/ eructauerit cor ſuū verbū bonū dicēs Oſculet̉ meoſculo oris fui. ¶ Magiſter. Ita ꝓrſus exiſtimo. Nimiruꝫ pleniſſime docta erat ab infantia in lege dn̄i ⁊ prophetis et pſalmis dexp̄o ſcriptis. Inter q̄ Salomon ī exultatione ſpūs edidit canticacanticorū tanqͣꝫ epithalamiuꝫ ſponſi ⁊ ſponſe mutuo federatorum ꝑ amorē. quā maria ꝯiunctionē mō ſentiebat vberius impletā/ dū in ea verbū carofactū eſt deus hō. qui teſte Iohāne ſpōſuseſt/ habēs ſpōſam. ad cuiꝰ p̄ſentiā ⁊ vocem/ipſe Ioh̓es amicꝰ ſpōſi gauiſus eſt et exultauit/ etiā nunc iam ex vtero Qua ī re duc corſurſum/ atqꝫ ꝯſidera ꝑ anagogiā. Per eā qͥppe canticacanticorum pandunt̉ aīe ſe in deum leuanti ꝑ fidē. ſpem ⁊ amorē. Uidebis hͦtꝑe quo maria dixit exultaſſe ſe quadruplicē exultatōis drn̄tiā iuxta quadruplicē modū ſpūalis matrimonij anīe deuote ſeu deiformis/ cū viro ſuo deo. vt interim de hͦ ſolomatrimonio fiat ſermo vbi deus ſpōſus ē. ⁊aīa ſponſa. ¶ Diſcipulus Placet iſta reductio. De ceteris qͥppe doctores abūde locuti ſunt in expoſitōe canticoꝝ. ¶ Mgr̄ Exultāt hac hora ioh̓es. elizabeth. ieſus. mariaconſpicio cuiuſlibet menteꝫ vel aīam. q̄ duonūc accipio ꝓ eodē. Cōſidero inquā deo fuiſſe ꝯiūcta matrimonialiter / ſed varie. Matrimoniū anīe xp̄i cū deo fuit ab inſtanti ſue