Super Magnificat LXXXI

Nunqͥd appellāda ē hec diuiſio aīe ⁊ ſpūsaut raptus vel extaſis. ¶ Magiſter Neqͣqͣꝫſi ꝓprie iudicauerimus. ſed magis eſt hec abſorptio ſpūs ⁊ dep̄ſſio vl̓ alligatio. qͣꝫ ab aīaꝑextaſim ⁊ raptū ſeꝑatio. ¶ Diſcipulꝰ. Sicvidet̉. qm̄ raptꝰ dicit impulſuꝫ quēdā ad ſuperiora. vel actionē vel ductōꝫ. quēadmodūductꝰ ē ih̓s a ſpū ductꝰ impulſus ⁊ actꝰ ī defertū. propterea dic alteros modos. ¶ Mgr̄Unus ē dū ſpūs efficit̉ ī actu ſuo ad ſil̓itudinē fulgurꝭ choruſcātis aut emicātꝭ ſcintille ſolū ī quodā trāſitū repētino. nō ī tali valens ꝯſiſtere claritate Sic Plato (quē ſequitur Aug.) dixiſſe fert̉ de cognitōne nr̄a circadeū vel diuina / ꝑ hoīes a ſenſibilibꝰ ſe conātes abſtrahere. Sonat ad hoc ſil̓itudo aīaliū Ezechiel̓. de quibꝰ dicit̉ ꝙ ibant ⁊ non reuertebantur. Subdit̉ tn̄ ꝙ ibant ⁊ reuertebant̉. nō quideꝫ abſolute loquēdo ne videat̉ꝯtradictio. ſed addit̉ in ſil̓itudineꝫ fulgurischoruſcātis. q̄ choruſcatio ad matricem ſuāregredi videt̉. qͣꝫuis ꝑſiſtat in ſeipſa. Trahit̉inſuꝑ ad hoc verbum Iob de deo. ꝙ abſcōdit lumen ī manibus. oſtendēs illud quādovult. Loquitur ad hoc ꝓpoſitum frequēterAug. ſatagens exurgere ad cognitionē diuinorum. Sed ſubito reſorbeor inquit dumquicqͣꝫ emicare cernit̉ in intelligentia vel affectu. Apud aliquos ꝟo trāſitus iſte repentinus qn̄qꝫ fit paruiſſimus ẜm plus ⁊ minꝰMagnū vero magnū valde. ſi vl̓ hora dimidia ſit in celo ſilentiū dum hic viuimꝰ Hocautē magnū ſenſerat ⁊ experiebat̉ quaſi quotidie beata q̄ dixit. Fecit mihi magna qͥ poN tens eſt. ¶ Diſcipulus. Iſtud pie credi poteſt. Sed vtrū ſolo dei miraculo vel illapſuſanctiſpūs intimo/ fiat tanta diuiſio ſpūs etaīe. aut ſi qn̄qꝫ naturaliter eueniat/ per vehemens ſtudiū meditatōis circa diuina. ⁊ exercitij ꝑ virtutes more philoſophantiū. qui ſoli tali via nitebant̉? Magiſter. Nō arbitreris hoc poſſibile. Alioquin negas xp̄m eſſeoſtium quo venit̉ ad deū. Sic diuinus Dionyſius poſuit hanc theologiā eē myſticaꝫſolis ꝓpriam xp̄ianis Pōt nihilominus auxilio eſſe tā angelica viſitatio. qͣꝫ hūana exercitatio. cū corꝑis apta diſpoſitōe ⁊ ꝯplexiōe¶ Diſcipulꝰ. Dicis auxilia tria. vnū ꝑ angelu. aliud ꝑ exercitiū. aliud ꝑ corpꝰ bonuꝫ.Dicas de quolibet breue verbum. ¶ Magiſter Incipiam ab vltimo. Omnis itaqꝫ cognitio noſtra quantūcūqꝫ fiat ꝑ ſpm̄/ naturali via ſine reuelatōnis immediato miracu

lo. capit a ſenſibus initiuꝫ. ꝑ qͦs fantaſmataveniunt ad aīam fantaſianteꝫ de quibꝰ dicitph̓s. ⁊ theologi ꝯſentiunt. ꝙ neceſſe ē quemcūqꝫ intelligentē ſantaſmata ſpeculari. Hecſunt ad ſpm̄ ſicut color ad viſuꝫ. Hinc fit ꝑirradiationē intellectus agentis. quē nō aliud opinor qͣꝫ ſpiritū. ꝓut lumine vultus deiſignato ſuꝑ ſe naturaliter preditus ē. Fit inquam actuatio fantaſmatū. quatinus ī poſſibileꝫ intellectū ſe p̄ſentēt. ⁊ poſſibilis intellectus ex ipſis fantaſmatibus eliciat incorporeas ſpeciēs intelligibiles ⁊ īmateriales.ꝑ qͣs intelligat ſine ſenſu ⁊ corꝑe. non vt ſubiecto qꝛ ſemꝑ reſeruat ſed vt organo ſpūali.Exemplū dat̉ de luce. que requirit̉ vt colorvideat̉. tā ꝓ coloribꝰ vt actuent̉. ⁊ fiat ex ip̄is⁊ lumine vnū in rōne motiui. Requirit̉ inſuper ad illuminationē medij ꝑſpicui. Supplet autē officiū lucis exterioris ip̄m lumenintrinſecū ⁊ naturale quibuſdā ocul̓. quod īcattis ⁊ lupis ⁊ aliquibꝰ homībus videre ē.qui nocturnis vident in tenebris ¶ Diſcipulus. Appares diſgredi. nec idonea dicererei noſtre. ¶ Magiſter. Oſtendaꝫ mox idoneitatem. Itaqꝫ ſi neceſſe ſit cognitionē ſpiritus/ etiam ab anima diuiſi ſue cognitōnisinitium ſumere ꝑ inſpectioneꝫ fantaſmatū.quid conſequentius qͣꝫ iuxta variaꝫ fantaſmatū p̄ſentationē/ fiat in ſpū cognitio. Hoceſt/ fiat clara ⁊ ſerena cognitio ſpiritualis/ ſitalia p̄ſentant̉ fantaſmata ſerena. clara. ordinata quoqꝫ ⁊ imꝑturbata. Quo contra contrarij eueniēt cognoſcendi defectus. Capishec? ¶ Diſcipulus. Capio/ et quotidianoprobamus experimento. ¶ Magiſter. Uides proinde iuuari ſpūs cognitionē ꝑ omneillud quod efficit ſerenationē fantaſmatumcirca rem que intelligenda eſt p̄cipue ſpiritualem ⁊ diuinā. ¶ Diſcipulus. Uideo/ duꝫtamen ſerenitas illa non officiat aliunde. ꝑconuerſionē intellectus ſimul et affectus adlibidinoſam concupiſcentiam terrenorum.¶ Magiſter. Hoc excipis ſapiēter et ſolerter. quia nō omnis habēs clara et ordinatafantaſmata/ cōuertit protinus illa ad ſolaꝫdiuinorū conquiſitionē meditandā ſeu contemplādā. Atuero ſupponamꝰ ammodo loqui nos de contemplatiuis. qui quidē ſunt/ſed nōnulli tn̄ accipiūt ꝓinde duplex illudquod pretactum eſt auxiliū. Unū deſuperper angelicam operationē ꝓpriam abſqꝫ nouo miraculo. Aliud per ꝓpriaꝫ intrinſecusexercitationē in virtutibꝰ moderatiuis paſ-

Gg 4