Tractatus primus

ſteres. tu em̄ nullo bono eges. qꝛ tu eſſentialiter ip̄m bonū es. ⁊ a te eſt omnis bonus/ qͥcunqꝫ bonus eſt. Et ideo nō potes eſſe maior vel ditior. Et hoc nō ꝑ falſam impotētiam/ ſed ꝑ veram potentiā nō potes. Qui em̄malū poteſt ⁊ facit/ malo ſuo hoc poteſt ⁊ facit. ſed ꝑ hanc potentiā nō ſurſum ad excelſa erigit̉ feliciter. ſed deorſum ad ima trahit̉infeliciter. ¶ Hac potētia vel potius impotentia miſerabiliter ſeductus/ ⁊ quaſi veſicaturgens inaniter inflatus/ extra rationē poſitus. ⁊ quaſi iumēto inſipiēti ſimilis factꝰ.telo ſuꝑbie miſerrime ꝑcuſſus ⁊ proſtratus/te creatorē meū ⁊ miſericordiſſimū dn̄m ī tuis p̄ceptis que mihi ad bonum meū ſi obſeuaſſem dediſti ꝯtemnēs. ⁊ veluti mente perditus duꝫ ad huc illucqꝫ quaſi ſuꝑbe feror.vera ſoliditate ꝑdita vias ꝑditionis et mortis incurro. ac vanitatē vaneqꝫ elatōnis ventum ſtultē et inſipiēter ſequor. ¶ Fateor clemētiſſime deus/ fateor corā omīpotētia tuame nimis eſſe ſuperbū. vanū / ⁊ omni genereelationis plenū. Et puto qꝛ ſi in hoc ſeculoaliquaꝫ haberē poteſtatē nullus poſſet ſufferre meā ſuꝑbiā ¶ Sed ⁊ iſta ſuꝑbia qua corā homībꝰ grauiter vexor. qͣꝫuis ſit execrabilis ⁊ nimis ꝑiculoſa. Eſt tn̄ alia ſuꝑbia/ qͣ cūdiligenter ſecretū mentis mee nō mihi blandiens inquiro. nō paꝝ vexat̉ ⁊ diſſipat̉ infelix anima mea. Aliqn̄ ꝟo ſi contingat (qd̓ tamen raro accidit) aliqͥd me facere qd̓ ẜm eſtimationē hominū videat̉ aliqua ſil̓itudo boni nō paꝝ de hoc ipſo ſuꝑbio. Et ſi aliquisinde loquit̉ / et aliquo mō nō curat laudare.eū quaſi ſtultū ⁊ nihil ſcienteꝫ deſpicio. Ueletiā ſi quaſi nō curans laudationē hoīm vanam ⁊ inutilē fugio nō paꝝ in interioribusmeis vbi ſolus deus videt inde glorior. Etmirū in modū dū laudatiōeꝫ vito/ eo amplius laudationē ⁊ vanā gloriā appeto ¶ Eccedeus meus et creator meus/ ecce vides meita facere. ita viuere. ⁊ totum quod viuo perdere. Ecce vides ⁊ execraris. et pro tali vitanō niſi penas ⁊ tormēta promittis. Subueni ergo creator meꝰ. ſubueni adiutor ī oportunitatibus. ſubueni ⁊ adiuua animā meā.⁊ ꝑ ineffabilē miſcd̓iam tuā deſtrue ⁊ confūde ſuperbiam meā. Ecce deꝰ meus/ ecce confiteor immēſe bonitati tue/ veneno huiꝰ malicie me totū eſſe infectū. corruptū et deſtructū. ⁊ iaꝫ fere (niſi miſcd̓ia tua ſubueniat) adnihilū redactū. ſed corā maieſtate tua culpāmeā recognoſco/ reus ⁊ culpabilis. Ueniaꝫ

⁊ indulgentiā de hoc ⁊ de om̄ibꝰ peccatꝭ meis a te miſericors deus peto/ qui nō vis mortē pctōris. nec letaris in ꝑditione morientium. ¶ Sunt ⁊ alia multa que de radice huius peſtis me habere ⁊ eoꝝ me moleſtijs nōparū inquietari ſed ſepiſſime atteri ſentio. q̄ſimiliter cōfiteor. ⁊ ſil̓r de his om̄ibus veniam ⁊ indulgentiā requiro. Sunt aūt hec. videlicet ira. impatientia. inimica deo ⁊ omnibus ſanctis odioſa diſcordia. indignatio. rācor animi. tediū mētis. voracitas gule. murmuratio. auaricia. rapacitas. et alia multahis ſil̓ia. quibus vexari ⁊ affici. lacerari ⁊ diſcerpi infeliciter animā meā cōſpicio. ¶ Et p̄ter hec vnū malū ſuꝑ oīa mala malū/ quo tāto grauiꝰ ⁊ miſerabilius laceratū ⁊ afflictumanimū meū ſentio/ qͣnto ⁊ ab ipſis cunabuliſſemꝑ mecū fuit. mecū creuit. In infantia. īadoleſcētia. in iuuētute/ mihi ſemꝑ adheſit.nec adhuc p̄ ſenectute deficiētibus mēbrismeis me deſerit. Eſt aūt hoc malū deſiderium voluptatis. delectatio carnalis. tempeſtas libidinis/ que multis ⁊ varijs modis infelicē aīaꝫ meā lacerauit. diſſoluit/ ⁊ oī v̓tutedeſtitutā inanē ⁊ debileꝫ reddidit. ¶ Fateormitiſſime ⁊ dulciſſime deꝰ/ fateor corā omnipotentia tua/ me hoc opere nefario huiꝰ operis nefarij immūdis recordatōnibꝰ ſepe eſſepollutū. incenſuꝫ. ardores immoderatos ⁊inhoneſtos paſſum. ⁊ nō ſolū meaꝝ delectationū malas memorias et ſtultas recordationes mihi nocere. ſed etiaꝫ alioꝝ malefactamihi narrata/ ⁊ ꝑ recordatōnes ſordidas admemoriā reducta/ cor meū nō ꝑuo neuo iniquitatis maculare ¶ Ecce deus meus pijſſime ⁊ miſericordiſſime deus/ qͣꝫuis nō paruāverecundiā paſſus/ exꝑandi corā te iniquitates meas oſtendi vulnera mea ⁊ pctā. ⁊ oſtēdi aīam meā malis oꝑbꝰ maculatā. maloꝝopeꝝ delectationibꝰ infectā. malaꝝ cogitationū recordatiōibꝰ fedatā. deꝰ meus miſcd̓iamea/ reſpice ad pnīam meā. et reſpice ad pietatē tuā. ⁊ ſuſciꝑe ꝯfeſſionē meā. ⁊ fac mecuꝫẜm miſcd̓iaꝫ tuā. ¶ Si iniqͥtates obẜuauerꝭdn̄e/ dn̄e qͥs ſuſtinebit. Uel etiaꝫ iuſticia ſuaſine miſcd̓ia tua poterit liberari? Propiciuseſto mihi dn̄e ꝓpiciꝰ eſto mihi pctōri Parcepctīs ⁊ iniqͥtatibꝰ meis/ vt ꝑ tuā miſcd̓iaꝫ aboībꝰ vicijs mūdatꝰ ⁊ purgatꝰ ab oībꝰ pctīsclemēter abſolutꝰ finita tꝑali ꝯuerſatiōe/ ꝑduci merear ad regnū celoꝝ. vbi cū ſcīs oībus te laudare. bn̄dicere ⁊ gl̓ificare valeaꝫ īſecula ſeculoꝝ Amen. Finit.