ContemplationisLXXV.
igit̉ magis ei placituꝫ fuerit ꝙ ꝓtūc aliqͥs eifamulet̉ ſine talibꝰ ꝯſolatōibꝰ/ ꝯformit̓ ⁊ nobis idē placere dꝫ/ debemuſqꝫ dicere. O dn̄edeꝰ oīpotēs ſufficit mihi optīe vt p̄miū meūatqꝫ remuneratio a te reẜuet̉ mihi ī ꝑadiſo īpn̄ti illd̓ nō tribuēs. Illd̓ vnū ſupplicit̓ orovt mihi nō iraſcaris ſed vt viuā ī tua gratiatm̄mō. de cetero fiat volūtas tua. ¶ Qui v̓odeuotōꝫ aſſecutꝰ fuerit/ diligēs exiſtat gr̄arūactōes ex toto corde referēs deo om̄ipotētiorādo inſtātiꝰ vt augmētet ⁊ cōfirmet opusplātatōis ſue ī eo inceptū/ abſqꝫ hͦ ꝙ tale qͥdei hic ꝯferat ſicut p̄miū. quin potius in futurum reſeruet p̄bendā integram.Capitulum. xliiii.Quedā imaginatio montis cuꝫ tribꝰ habitaculis .ſ. fidei. ſpei ⁊ charitatis.Ter mōtꝭ antea adducti ꝓ facilioriiſui eleuatōne ī ꝯtēplatōe/ p̄t qͥs imagīari ꝯueniēter. quēadmodū aliqn̄qͥdā quē noui fecerat. Et breuit̓ ꝑſtringā eādē ¶ Imaginemur igit̉ mare magnū ꝑiculoſiſſimū qd̓ diuerſoꝝ geneꝝ hoīes eūtes ⁊ redeūtes nauigio ꝑtrāſeūt/ diuerẜ nauibꝰ. advnū tn̄ final̓r portū tēdētes. ī qͦ etiaꝫ magnaꝑtrāſeuntiū ꝑs ꝓpter ꝑicula maxīa atꝫ tēpeſtates varias neceſſario hꝫ ꝑire. Ad ripā ꝟohuiꝰ marꝭ ſeu ī littore eleuata erit rupes altitudīs mire ſupͣ quā exiſtēs qͥcūqꝫ ſecurꝰ ē. d̓qͣꝑiter q̄ ī magno iſto mari fiāt/ ſpeculari p̄tabſqꝫ ſui ꝑicl̓o In iſta rupe tres er̄t ſtatōesſiue habitacula tria. vnū ī baſſo. aliud ī medio. terciū ꝟo ī fine ſiue ſūmo. In pͥmo imaginemur fidē eē hoſpitatā. ī ſcd̓o ſpeꝫ. in tercio v̓o charitatē. ¶ Mō qn̄ qͥs ī pͥmo fuerithabitaculo .ſ. baſſo. fides ip̄a eidē marꝭ horribilia on̄dit ꝑicula. qͣꝫtū ad aīaꝫ/ ꝑ q̄ ꝯcipittimorē validū. qꝛ ꝯſpicit iudicia dei mirabilia ꝯͣ ip̄os pctōres/ ab eo ī iſtiꝰ marꝭ voraginē p̄cipitatos dānatōe ꝑpetua/ abſqꝫ vllo remedio. Et ibi p̄t hō deuotꝰ ī certa fide corāſue mētꝭ ocul̓ ſtatuere oīa ſua facta/ ad generandū ī ſe ſctm̄ timorē ⁊ pauorē ſecretoꝝ deiiudicioꝝ. Quēadmodū ē fragilitas et mutabilitas. breuitas vite mortal̓. mortꝭ īcertitudo. dānatoꝝ horror. ml̓titudo eoꝝ qͥ dānāt̉ꝓpter ſua pctā. defectuſqꝫ tꝑis p̄teriti. qͦtidianos etiā exceſſus Itē quō dn̄s nr̄ ih̓s xp̄sſctīqꝫ oēs multa paſſi ſūt tormēta. afflictōeſ⁊ tribulatōes. ita ſit certꝰ ꝙ adhuc pl̓a ſuſtīebūt mali atꝫ dānati Et qͥlibet ſiue bonꝰ ſiuemalꝰ expectare hꝫ tribulatōꝫ affuturā ſiue ci
tiꝰ aut tardiꝰ. ¶ In ſcd̓a v̓o ſtatōe aut māſione/ locabit̉ ſpes tradēs hoī deuoto fiduciāne ꝑ timorē nimiū deſꝑet. ⁊ ſic ſemetip̄ꝫ ꝑdat⁊ dānet. Et ibi debēt ꝯſiderari oīa q̄ faciuntad ſpeꝫ bonā ꝯcipiēdā d̓ dei bonitate. Sicem̄ nobis eē faciēdū ipſe mādauit. Reuocemus illic ad mēoriā miſcd̓ias ſctōꝝ ⁊ ſctāꝝ.bn̄ficia īfinita ab ipſo nob̓ exhibita. ⁊ q̄ qͦtidie exhibet abſqꝫ vllo nr̄o merito. ſpāl̓r aūtmaximā dignatōꝫ ⁊ miſcd̓iaꝫ paſſionis ih̓uxp̄i dn̄i nr̄i. Item grām quā deꝰ facit ſubitopctōribꝰ eos ſuſtinēdo. In hͦ tab̓naculo ſpeiaīa deuota reſumit aliqͣlit̓ cor ſuū trāſferendo ſe de vno tabernaculo ad aliud. ad miſcēdū pauorē ⁊ hūilitatē cū ſpe bona. Unū em̄alio abſente nō ſufficit. ¶ In tercia v̓o māſion dicte rupis demorat̉ charitas. ibiqꝫ cōſiderabit anīa deuota dn̄i ſui magnitudinē. ⁊quō dignus ſit amari. app̄ciari atqꝫ laudariQualiter oīa gubernat atqꝫ ſuſtīet. om̄e qd̓ē ex nihilo pura ſua bonitate creauit. Et ſicde ſil̓ibꝰ ꝯditōibꝰ nobilibꝰ ſine nūero. ſic ⁊ degl̓ia quā ſuis tradidit amicꝭ ¶ Scūs Aug. Fdocebat qn̄qꝫ agnoſcere deū ꝑ mētꝭ eleuationē ſupͣ terrā. ſupͣ celū. ſupͣ ꝓpriā ſuā aīaꝫ. atqꝫſupͣ res oēs ab eo creatas. et tunc ī momētotꝑis ⁊ raptu/ ſubito ad ſil̓itudinē choruſcatōis/ aut velocꝭ nubiū curſus aīa deuota attingit qͥd ſit d̓ deo. ⁊ ſtatiꝫ decidit ecōtra ſeurelabit̉. Sꝫ ibi n̄ oꝑtet vos eē curioſas/ necnimis ſtabilire ⁊ ſtare. Sufficit vobis deūagnoſcere ī ꝑadiſo celi. et qͣꝫtū in pn̄ti ſcl̓o dꝫſufficere vob̓ ꝙ credatꝭ ⁊ cognoſcatꝭ qꝛ ipſecreator. factor ⁊ redēptor vr̄ ē. ⁊ ſic d̓ alijs dignitatibꝰ/ de qͥbꝰ ī fide catholica edocemī. ſine hͦ ꝙ ſcire velitꝭ qͥd ſit ip̄e deꝰ ī ſua natura ꝑclarā viſionē eiꝰ. ¶ De qͦ trado vobis tale documētū ſctī dionyſij. Quotiēſcūqꝫ ī ꝯtēplatōe ⁊ meditatōe d̓ deo factꝭ. ſcitis qͣlis ſit resquā videtꝭ. videt̉qꝫ vobis ꝙ res hec viſa qͦcūqꝫ mō aſſil̓et̉ alicui rei alteri huiꝰ mūdi. tunccertitudinal̓r teneatꝭ vos nō videre deū taliter ꝑ clarā viſionē. Et ſil̓i mō dico ⁊ d̓ angel̓Nō em̄ ē deꝰ corꝑaliter magnꝰ. nec albꝰ necrubeꝰ/ nec clarꝰ/ neqꝫ coloratꝰ. Sic nec ſūt⁊ angeli. ¶ Ueꝝ qͥdē ē ꝙ cognoſcit̉ ⁊ ſentiturbn̄ ꝑ modū aliū qͥ ſcpͥto tradi nō p̄t/ neqꝫ v̓bis edoceri. niſi ꝙ iſti ſic cognoſcentes ſentiunt ⁊ ſciūt hoc qd̓ cognoſcūt. Sicut ſentiēdo vnū dulcorē/ aut pleītudinē vnā. vnū ſaporē aut vnā melodiā. ⁊ talia ſentimēta enarrari neq̄unt. Sic̄ a ſil̓i aliqn̄ ītra nos ſentimꝰ bn̄ amorē aūt gaudiū. ⁊ tn̄ amor ⁊ gau-
33 3