Epiſtole
diū nō ſūt magna corꝑal̓r aut gracilia. albavel nigra. Nec poſſet aliqͥs facere intelligerealiquē qͣlia eēt talia qͥ nūqͣꝫ hmoi ſenſiſſꝫ ī ſe¶ Nō tn̄ dico qͥn cōcipi poterit deus qͥd ſit īhūana natura. hꝫ em̄ vt ſic corpꝰ. formatuſqꝫ ē vt aliꝰ hō. Sꝫ qd̓ dixi d̓ deo/ intelligo īſua diuīa eēntia. ¶ Et qn̄ aīa deuota bn̄ vſitata eēt inhabitādo iſta rupē aut mōteꝫ fortimeditatōe/ ⁊ ꝑ fortē cogitatōꝫ ſꝑ illuc reuerteret̉/ faciliꝰ ſe eleuādo ac ꝓmptiꝰ ad habēdūfide̓. ſpem ⁊ charitateꝫ. ⁊ alias pulcerrimasꝯtēplatōes abſqꝫ numero qͣs ibideꝫ reꝑiret.eſſetqꝫ ei tanqͣꝫ portus ⁊ littus ſeu ꝯfugiumꝯtra oēs tribulationes ⁊ impedimēta marꝭmagni huius p̄ſentis mundiCapitulum. xxv.De tribus modis quibꝰ gratia datur.Icut ſup̄ memini/ mille ⁊ mille modis ꝯtēplatio variari p̄t ⁊ hr̄i. Iōqꝫꝓ tāto ad pn̄s nō ꝑſiſto/ relinquēdoquēlibet ſuo ſenſui ⁊ gͣtie a deo collate/ ne videar quoddā largiſſimū atqꝫ copioſiſſimū ⁊qd̓ammō infinitū in tā breui ⁊ modica imaginatione velle ꝑſtringere. Sed ꝓ finali adhuc dico gratiā dei pn̄tē eſſe aīe tribꝰ modisſpecialiter. ¶ Unus ē ꝑ iuſtificationē. ſine hͦꝙ ſentiat̉. atqꝫ animaꝫ cui ſic adeſt deo acceptabilē reddet. ¶ Alius modus ē ꝑ ſentimētū ⁊ ꝯſolationē aliquā. ſicut in iſtis qͥ in ſuaꝯtemplatione recipiūt et ꝑcipiunt diuerſosꝯſolationū modoſ atqꝫ gaudia ſpūalia. Nāinterdū eiſdē videt̉ ꝙ liquefiant om̄ino in qdam dulcedine. intantū vt omne qd̓ cernūtaut meditāt̉/ plenū eſſe tali dulcore iudicāt.Aliqn̄ v̓o recipiūt ſecuritatē quandā admirandā humilitate plenā. quā mediāte ipſi ſibimet diſplicēt/ ſolā accipientes delectatōeꝫ⁊ placentiā eorū in deo. Quotiens em̄ ſibimetipſi quis placet/ atqꝫ in ſe de ſeipſo gaudet/ certus ſit a vera hūilitate ſe eſſe alienuꝫnec cōſolatōes ſuas quibus iocundat̉ a deohabere ſciat originē. Uera em̄ hūilitas ſemper exiſtēs ſociata viſitationibꝰ bonis atqꝫdiuinis/ dat cognoſcere ad imū et veraciterdefectus ſuos. ꝑ quos ſibi homo diſplicetreddit̉qꝫ vil̓ atqꝫ abominabil̓ ī aſpectu ſuo.nihilominus placentiā maximā habēs. ſedque ī gratia. miſcd̓ia. bonitateqꝫ diuina cōſiſtit. Aliqn̄ anima deuota ſentiet cordis ſuiquandā dilatationē vel ſui intellectus comp̄hendēs in ſe plus qͣꝫ etiā totus mūdus. iudicabitqꝫ deū fore tam excellētis atqꝫ infini
te maieſtatis/ ꝙ quaſi om̄e quod reſiduū ē/ei nihil oīno eſſe videat̉ niſi inqͣꝫtū eſſe in talibus deus cognoſcit̉. Quādoqꝫ ꝟ̓o ſentietanima in ſe quandā ſpūalem ebrietatē ꝯmouentē eam ſobrie in laudes ſpūales. ſuſpiriaqꝫ ſancta ⁊ deuota nō ſe valens ad intra continere/ quin oporteat de forꝭ erumꝑe ſeu adextra id oſtendere qd̓ ſentiat. videt̉qꝫ interdū eidē ꝙ om̄ia plena ſint gloria ⁊ laude plena. ¶ Tercius ꝟo modus habēdi gratiaꝫ p̄ſentie dei/ eſt ꝑ vnionē. quēadmodū beatusPaulus apl̓us habuit. ceteriqꝫ contemplatiui excellētiſſimi Sed de mō iſto loqui miindignū reputo. ⁊ os meū cōtineo. altioribꝰdoctoribuſqꝫ illud relinquēs diſcutiendumFinit.Sequitur epiſtola ab eodem edita.Ttulerūt eximie charitatis ve ꝓſtre littere nō paruū leuamenaīfortunio meo (ſicut ſpero) felici. Eſt em̄ flagellū patris miſericordiaꝝ quod vſqꝫ mō vere ſupra ſpem ⁊ omne meritū meū temꝑauitFecit em̄ cū temptatione ꝓuentū vt poſſemſuſtinere. Gratias igit̉ veſtre benigniſſimpietati/ que ꝯpaſſionē p̄ſtitit taliter flagellato/ q̄ plena ꝯſolatōe documēta ſuꝑaddidit.q̄ demū preconijs. qͣlia nec vſurpo mihi/ neceis me dignū cēſeo pregrauauit. Sic planeſic decebat ſapīaꝫ ꝓfeſſos/ vt vnuꝫ ē ꝯſortioſuo qͣꝫ qͣꝫ ab ortiuū/ qꝛ tn̄ ī tribulatōe poſitūſolarent̉. ¶ Ueꝝ ⁊ ſi abſqꝫ vlla fictōe cū laboribꝰ pl̓imis ⁊ expēſis/ olim iā conatꝰ ſū debiles humeros meos/ ⁊ fragilitatꝭ ſue ꝯſociosſubducere oneri tāto cācellarie pariſien̄. ⁊ inaliū gradū trāſferre. nihilominꝰ inegreſſibili quodā laborinto circūactus/ ⁊ qͣli poſueripedes meos in rete/ ⁊ ī maculis eiꝰ ambuleꝯfuſus ſū ab expectatōe/ ſentioqꝫ illud Terentianū. ꝙ nō licet homineꝫ ſepe eē vt vult.Mādatꝰ ſū qͥppe ab illo/ cui poſt deuꝫ me ⁊oēs operas meas debeo. dn̄m meū dominūGurgun̄. loquor. cuiꝰ vtinā aliud circa me⁊pro me modeſtiꝰ. humilius. ſalubriuſqꝫ conſiliū extitiſſet. ignoſcat deus idip̄m conſuletibus. ¶ Ibā obediēs ſed impediuit iter mēum/ qͥ olim aſine Balaam obſtitit/ ⁊ interimab executōe officij cācellarie me ſpontaneuꝫillud etiā ꝓrſus deſerere paratū. tn̄ illud proobediētia exeqͥ volentē ſuſpendit. In qua refacio qd̓ mandatis/ neqꝫ aliud ꝓnūc ſubeſſe