De monte

Capitulum. xxxviiiDe modo contemplādi quē btūs Bern̄.tenuit in principio.Ecitat btūs Bern̄. de ſeip̄o/ qͣlit̓ inxꝯuerſionis ſue pͥncipio ꝑpēdit ſibiopꝰ eē ꝙ hr̄e deberet oꝑa bona ⁊ merita/ qͣlia ex ſeip̄o neqͥuerat exqͥrere ⁊ hr̄e. idcirco ꝓuidit ſibi habituꝝ ſe talia ex meritisih̓u xp̄i Et extūc diligētiſſime meditabat̉ totā dn̄i nr̄i ih̓u xp̄i vitā/ ab eiꝰ ꝯceptōne vſqꝫaſcēſionē. ⁊ ex oībꝰ penis ⁊ amaritudībꝰ eiꝰcollegit ſibi faſciculuꝫ mirrhe qͥ inter vberaſua ꝯmoraret̉ ꝯtinue. atqꝫ hūc ꝑ iugē mēoriā ſup̄poſuit ſuo pectori intime ꝯpatiēdo.¶ Per qd̓ ꝯcludo ip̄m btm̄ Bern̄. ſuā ꝯtemplatōꝫ ⁊ aſcēſū ī eadē incepiſſe/ meditādo aſſidue dn̄i nr̄i ih̓u xp̄i vitā. quēadmodū legit̉de ſcā Cecilia/ quō euāgeliū xp̄i ī ſuo pectore portabat .ſ. eiꝰ vitā memorādo. et nō diebꝰneqꝫ noctibꝰ vacabat a colloquijs diuinis ⁊orōne. ¶ Et doctor qͥdā ī libro ſuo de ſtiml̓oamoris intitulato iſtā materiā ſil̓r tractat ⁊ſpāliter de paſſione dn̄i nr̄i ih̓u xp̄i. on̄densꝙ ī ea omne bonū reꝑit̉/ ⁊ ꝙ eadē paſſio .ſ. ſitvie huiꝰ puta ꝯtēplatōis/ oſtiū. volēſqꝫ aliūde intrare in ꝯtēplationē ipſe ſe ſeducit ⁊ decipit. ⁊ ꝯfirmat dictū ſuū auc̄te dn̄i dicētis.Ego ſū via. ꝟitas ⁊ vita. Uia ꝑ quā ꝓgrediendū ē. ꝟitas viatorē illuminās. vita eūdeꝫnutriēs. ſuſtētās ⁊ remunerās Utinā p̄fatꝰliber eēt ī gallicū trāſlatus. meo em̄ iudiciovalde vobis fieret ꝓficuꝰ. ¶ Sūt aūt quidācōiter aliū modū nō tenētes ſue ꝯtēplatōis/qͣꝫ ꝙ ad quēdā libꝝ deuotōis ſe tradūt / vitāalicuiꝰ ſctī aūt aliud ad excitādā deuotōꝫ ꝑlegētes ẜm materiā quā reꝑiūt. qͥbus ſꝑ neceſſarij eēt libri. Et iō iſte modꝰ ſolus inſufficiēs eſt. niſi hoc etiā aſſueſcerēt agere ſine p̄ſentia chartaꝝ. ¶ Alij v̓o faciēdo ſua ẜuitiadiuina ī eccl̓ia addiſcūt ⁊ ſe exercitāt ꝯtēplari nitētes. Quāuis iudico iſtud eſſe multuꝫdifficile/ ſpāliter in pͥncipio. ⁊ poſſe ꝑtingere iſto mō ad ꝯtēplationis ꝑfectionē / ꝓpt̓ lahorē cātui annexū. niſi forte antea ſint aſſuefacti tales in ſuo ſecreto via ꝯtemplationis.apitulum. xxxix.De alio modo meditandi per exempluꝫmendicantis.Qui ꝑſonā q̄ non modicū ꝓfecit adnreducēdū ſuas cogitatōes ſeu recolligēdū in vnū ⁊ ad ſimplicitatē. ꝑ hͦ

ꝙ diligētiꝰ ſe ipſā intuebat̉ fore pauꝑeꝫ miſerabilēqꝫ creaturā/ nihil ſe hr̄e ex ſuo. nec qͥcqͣꝫ poſſe acqͥrere Qua ex cā mēdicare meditabat̉. atqꝫ ſic acqͥrere bonoꝝ ſpūaliū el̓ vnā aꝑadiſi ꝯciuibꝰ ī talibꝰ diuitijs opulētiſſimisatqꝫ plenis. qͦs noſſet largos miroqꝫ modocharitatiuos exiſtere. iō p̄fata ꝑſona ſub arbore qͣdā loco ſecreto ſe collegit. in qͦ ꝓ ſuo libitu atqꝫ diutius ibidē meditari poſſe putabat. Cōuertit itaqꝫ ſe cordetenꝰ ſine loquelamō ad vnū. poſtea ad aliū ſctm̄/ ẜm ſue deuotōis mīſteriū a qͦlibꝫ el̓ynā expetēdo. aꝑiendoqꝫ ſuā ncc̄itatē ⁊ indigētiā exponēdo. ſꝫ etmemorādo eoꝝ magnā grāꝫ atqꝫ largitateꝫdep̄cādo etiaꝫ eos vt dignarēt̉ int̓cedere ꝓſead deū oīpotētē. qꝛ ꝑſonal̓r ꝯparere corā eodigna nō eſſet. ¶ Ueꝝ ē dictā ꝑſonā in hmōimeditatōe plura ſenſiſſe īpedimēta extranearū cogitationū atqꝫ fantaſiaꝝ. ipſa tn̄ fortiꝑſeueratia ſe artauit. atqꝫ ī dicto loco ꝯtinuit inde nō mouēdo ſeu diſcedēdo/ qͦuſqꝫ qd̓q̄ſiuit inuenit. eſſetqꝫ ſtabilita oīno in hmōiorōne. nec aliqͥd aliud intēderet. ¶ Per diesaūt plurimos modū dictuꝫ ꝯtinuabat. fueratqꝫ interdū ad duas tres vel qͣttuor horapriuſqͣꝫ qd̓ petiuit hr̄e potuiſſet .ſ. ſuaꝝ cogitationū ⁊ affectionū vnitatē atqꝫ recollectonē ad vnū tale quale diximꝰ ſupͣ. Et ꝑ modū talē qͣſi ſemꝑ ꝑuenit ad qd̓ tēdebat. qn̄qꝫtn̄ citius interdū v̓o tardius. ꝑcepitqꝫ clareveꝝ eē dn̄i nr̄i ieſu xp̄i ꝓmiſſuꝫ. qͥ ꝑſeuerauerit pulſans petēdo/ aperiet̉ ei. ¶ Poteſtꝭ igit̉optime ꝑpēdere quāta fuerint huiꝰ ꝑſone d̓ſideria ardētia/ ⁊ anxia ſuſpiria atqꝫ gemitꝰerga ſctōs. mō ad vnū. mō ad alteꝝ. ſpecialius ad eos quoꝝ feſtū tunc colebat̉. qn̄qꝫ abſqꝫ ſuccurſu ⁊ auxilio ꝑceptibili/ ꝑmiſerāt dictā ꝑſonā ad ſuos pedes prouolutā/ ad tatitꝑis ſpaciū ꝑmanere ī bello ꝯtinuo/ ſuaꝝ cōgitationū/ tumultū nō modicū/ atqꝫ in ſuoaſcēſu impedimētū validū cauſantiū. nec ꝑſancta deſideria loqͥ ꝑmittentiū eiſdē Ip̄i tn̄tādē de eadē optime ſe qͥtabāt/ aīe ſue deſidriū eidē tribuēdo ẜm dei voluntatē ⁊ eiꝰ vtilitatē. ¶ Repꝑit itaqꝫ dicta ꝑſona hmōi exꝑtā difficultatē ſibi ꝯuerti ad ꝓfectū. vt exhicdiſceret viuaciꝰ ⁊ ardētius flagitare. Un̄ accidit ꝙ ſe de cetero ī ſua orōne repꝑit citiusatqꝫ quaſi ſine impedimēto collectā ī modūtalē ad ſuaꝝ cogitationū vnionē atqꝫ ſimpucitatē. leuiuſqꝫ mō p̄dicto ⁊ ceteris/ bona cōſuetudine comite ad p̄dicta ꝑuenit. ¶ Et puto iſtū modū ī initio guilhelmū pariſien̄. do

ꝯ