De monte
vt deo melius placeāt/ proximiuſqꝫ ei ſeruiant. honeſtius. amplius ⁊ magis meritorieEt iſti cito amittūt dei auxiliū atqꝫ eius gratiā. aut certe reꝑiunt ſe deceptos nimis dureturpiter atqꝫ miſerabiliter. Putāt em̄ ſe eſſeī mōte dei/ cū ſint ī monte diaboli. ¶ Poſtremo ē aliquos inuenire/ nimis qͣꝫ ratō dictatſeu ius ſit feſtinātes/ nitētes p̄ire ſuū ductorē ⁊ fortius qͣꝫ vult idē. qd̓ magna eſt fatuitas. Gr̄a dei ē ductor iſte/ ſicut dictū ē. Quiergo non pōt aut dignat̉ expectare ſpaciū tēporis ꝓ motu gr̄e iſtius ⁊ auxilij iure eā perdit. ⁊ alia vice ipſaꝫ ꝓ libitu ſuo tā cito nō reperiet. ſicut ē regione etiā eſt cū iſtis qͥ ad iſtāgratiā ſequēdā nō ſunt parati/ cū ab ea vocātur ⁊ mouent̉ ad aſcēdendū/ īmo refutāt autalibi vadūt. aut certe verbo vel facto dicuntgr̄e vt adhuc modicū ipſos expectet. ⁊ ſic ipſa depulſa mox recedit. Oportet igit̉ ꝯtinueſtare ſupra ſui cordis cuſtodiā ad imitandūviſitationē diuine gratie. ⁊ ꝓcedere ẜm ipſimotū atqꝫ voluntateꝫ. nec velocius neqꝫ tardius om̄i tꝑe cū ꝓfunda humilitate īdignūſe iudicādo/ etiā ad mōtis iſtius latus iacerequāto magis ad eius apicē aſcendere. Poſthoc em̄ de tāto trahet̉ altius. Quēadmodūrex p̄potēs volēs honorare militē ſuū. de tāto eū libentius collocat ſuꝑius vt ſedeat cuꝫprincipibꝰ/ quāto magis renitit̉ ad hoc. ⁊ detāto magis trahit ⁊ ꝯpellit de quanto milesipſe plus hūiliat ſe excuſatqꝫ. Suꝑ oīa em̄diſplicet deo p̄ſumptio. nec delectat euꝫ modus volentiū euꝫ accedere effrenate ⁊ ſine timore qͣi ad ſuū ſociū ⁊ ſibi ſil̓eꝫ. ſꝫ dꝫ ſꝑ cuſtodiri ſctā ⁊ laudabil̓ verecundia. tremor ⁊ pauor atqꝫ timor cū ꝯfidētia ſue benignitatis.Sine em̄ ꝯfidētia tal̓ timor nimiſ eēt culpabil̓ ⁊ impedimētū aſcēſus noſtri mōtꝭ. ꝓptertremorē ⁊ tribulationē ampliorē qͣꝫ rō exqͥreret/ ſeu qͣꝫ iuſtū eſſet a timore ꝯceptā.Capitulum. xxxvi.De quibuſdā alijs impedimētis iſtiꝰ vie.Oquamur adhuc de alijs qͥbuſdaꝫlobſtaculis ſiue impedimētis. ¶ Sūtem̄ quidā qui aſinū ſuū. hoc eſt corpus propriū/ nimis vexāt/ ita ꝙ aīa ſe de eoiuuare nō valet. Alij aūt nimis ſunt repletiatqꝫ pōdero ſi. infirmi ⁊ dormiētes ſiue pigriNimis em̄ diu extiterūt ī infirmario aut infirmitate carnalitatꝭ ꝑ comeſtionē exceſſiuāatqꝫ potationē aut vaniloquiū. Suntqꝫ tales tanqͣꝫ ꝯtracti. reſoluti paralitici ⁊ dormi
tātes. ideoqꝫ ipſos oportet curari a baſſo incipiēdo .ſ. ꝑ humilē pnīam. ¶ Sed qͥdā ſūqͥ aſcēdēdo vehementē patiunt̉ aliqn̄ verbodei famē ſpūalē. cupiūtqꝫ poſt hec illd̓ audre ⁊ legere. vn̄ accidit ꝙ legēdo nimis ſeip̄osdetinēt. Recipiūt illic refectionē amplioremqͣꝫ rō exigit ſeu īmoderate. vel qͣꝫ tp̄s reqͥritintm̄ ꝙ ſui aſcēſus initio obliuiſcūt̉. nec aſcēdūt ẜm ꝙ ceperūt. Ueꝝ ē ex ꝑte altera talemrefectionē ſepe fore proficuā atqꝫ neceſſariā.⁊ precipue ī exordio. vel qn̄ ſumit̉ mēſurate.ſemꝑqꝫ ꝯſideret hō ſuū aſcenſū. hoc ē ꝙ ī legendo plus querat deuotionē qͣꝫ ſcīam. Rurſus reꝑiunt̉ alij recalcitrātes atqꝫ ſaltātes cōtra ſtimulū ipſos pūgentē ad aſcēdendū ī altū. hoc ē/ qͥ fugiūt nimis tribulatōem. ¶ Iteſunt qͥdā nō adhuc ſufficiēter inſtructi de itinere querēdo ſeu interrogādo a ſcientibꝰ/ adhabendū deſuꝑ ꝯſiliū. ſꝫ abūdātes ī ſenſu ꝓprio/ ꝯfidūt ī ſeipſos. ⁊ ſemet ī hͦ docere volētes. ⁊ ideo oberrāt/ ⁊ ſepe turpiter deficiunt.¶ Sed ſunt alij nō deſiſtētes petere viā ⁊ inquirere ꝑ ſtudiū feruēs. ad tantū ꝙ de hac īcathedris etiā ſciāt loqͥ ⁊ legere/ alioſqꝫ docere. licet ibi nō fuerint .ſ. ī itinere tali. Loquūt̉aūt. qꝛ ſic audierūt ab alijs. nec nitunt̉ aſcēdere ꝑ illud qn̄qꝫ. ⁊ iō nō mirū ſi tales inferius ꝑmaneāt ſemꝑ. Nō em̄ itur ibi ꝑ ſola verba ſed oꝑtet pedes ad opꝰ mittere. Iſti ſuntquēadmodū illi qͥ ī p̄lijs exhortant̉ inſtruūtqꝫ alios ad fortit̉ bellandū. ſꝫ ipſi ad tangendū manꝰ nō apponūt. vel ſicut qͥ alijs demōſtrāt itinera ad recipiēdas elemoſynas a peregrīs. ipſi v̓o nō vadūt/ aut nō pn̄t ire ꝓ eaꝓpt̓ ſuā īfirmitatē ſeu impotētiā. ¶ Sūt alijqui poſtqͣꝫ iter ſuū arripuerūt ꝑ viā vnā/ ſtatim ſaliūt ſeu declināt ad aliā. ⁊ hͦ ꝓpt̓ inconſtantiā eoꝝ. aut qꝛ putāt leuiorem ſe inuēturos vel delectabiliorē. ⁊ ſic nec quicqͣꝫ aſcendūt neqꝫ ꝯp̄hēdūt. Sic̄ canes ceruū agitātes/ eū nō venant̉. ſi mō poſt vnū/ tūc poſt alium inſequunt̉. Potiꝰ oꝑtet eos veſtigia inſequi pͥmi. nec ſe circa aliqͥd aliud arreſtare. qͣliter ſolēt agere canes ad hoc bn̄ īducti. Alijnō bn̄ ad ſeipſos intendūt ſeu reſpiciūt ⁊ adꝑicula itineris ſui ſed īprouiſe ⁊ ſine aulſation ⁊ cautela ponūt pedes ſuos. iō runt detā alto in tā baſſū. ¶ Alij v̓o aſcēdētes retroſpiciūt aut inferius reſpiciūt. ⁊ qͣꝫcito qͥs debaſſo eos vocauerit/ totū derelinquūt. Aulde tāto reddunt̉ inhabiles quāto diutiꝰ inferiꝰ detinent̉. ⁊ inde difficiliꝰ ⁊ grauiꝰ reaſcendūt. qꝛ mundana cōuerſatio ī loquendo aut