ContemplationisLXXIIII

quod in tot ꝑtes diuiſum eſt ꝑ curas mundiales malas ⁊ vanas. Sed hęu in quātā miſeriā ꝑ pctm̄ redacta ē nobilis ipſa aīa/ que īſtatu pͥme innocētie/ ex toto ⁊ omino ordinata fuerat ad cogitandū de deo ſuo creatore.atqꝫ ꝯſiderare ſpūalia ſine aliquo impedimēto ⁊ difficultate. qd̓ ipſa mō ꝑ tantā penamdifficultatēqꝫ/ grauata onere ſue corruptionis pōt oꝑari qd̓ ē mirabile. qd̓ noſcūt optime qͥ ad hoc nitunt̉. ¶ O deus meus/ quid ēnūc qd̓ ipſam animā in altuꝫ releuare poſſit.ponere in vnitatē. reducere ad ſimplicitateꝫ/eāqꝫ expedire de mari iſto ꝓcelloſo. tumultūoſo atqꝫ fluctuanti ꝑ curas abſqꝫ numero. ꝑfantaſias varias imaginatōneſqꝫ ſine moraabūde ſcaturiētes? Certe hoc facere pͥncipaliter nihil valet/ niſi virtꝰ tue gr̄e ⁊ huiꝰ marꝭmagni ⁊ ſpacioſi motꝰ mitigare qd̓ ītra noseſt. Tu ſuſcitas egenū ꝓſtratū de puluere vanaꝝ cogitationū. ⁊ pauperē erigis a ſtercoreinordinataꝝ delectationū/ collocans eos inaltū vt ſedeat cuꝫ principibꝰ. hͦ eſt cū angelisatqꝫ ſanctis. ⁊ vt eorū conuerſatio ī celis ſitDonū aūt iſtud gratie veraciter tribuit̉ ſol̓inquirentibꝰ ip̄m diligenter atqꝫ ardenter. ⁊ad hoc ſe diſponentibus.Capitulum. xxxi.Qualiter aīa ꝯtēplatiua dicit̉ eleuari ſup̄corpus. ⁊ efficit̉ ſimplex ⁊ vnica.Ec intelligendū eſt animā corpꝰ deſerere ẜm ſubſtātiā cū in ꝯtēplatōnenrapta fuerit ſaltē de curſu cōi. ſed ꝓtūc eſſe dicit̉/ vbi fuerit cor ſuū atqꝫ amor ſuus. ſicut Aug. dicit/ ꝙ aīa veriꝰ eſt vbi amatqͣꝫ vbi ipſa animat. hoc ē qͣꝫ vbi vitā preſtatcorꝑi. Et ideo dico ꝙ talis eleuatio anīe deuote extra munduꝫ. ac ſuꝑ iſta corꝑalia vſqꝫad ſemetip̄am/ aut vſqꝫ ad angelos. vel certevſqꝫ ad creatorē ſuū/ altiꝰ fieri non pōt. fit ꝑfortē ſanctāqꝫ meditationē vel ardentē amorē. Tali mō ꝙ talis meditatio aut iſte amorvirtute ſit tā potens/ vt ipſaꝫ faciat obliuiſcivel ceſſare ab om̄ibꝰ oꝑatōnibꝰ alijs ⁊ fantaſijs. ſicut eſſet ī ſopore ꝑfecto aut ſomno. velſaltē ſi nō ex toto tales ceſſant oꝑatiōes. ipſetn̄ non pn̄t corrūpere. extinguere aūt ſuꝑaremeditationē vel amorē ardentē ſupradictuꝫꝓpter vigoroſam eius potentiā. Oportet etiam ꝙ aīa totaliter in tali meditatione ſit occupata ⁊ amore. ad hmōiqꝫ ſit omino intenta. nec de qͣcūqꝫ re alia ſit ei cura. nec ad aliareſpiciat/ niſi forte talia p̄tereundo. nō tamē

ibidē pedē figendo .ſ. ꝙ in talibꝰ non arreſtet̉ſiue morā faciat. ¶ Et hoc fieri poſſe exꝑientia quotidiana ī minoribꝰ hͦ manifeſtat. Affirmatqꝫ idē Ariſt. inquiēs. Accidit interdūaliquē ſuꝑ re aliqua tam fortiter meditari/ ꝙnec aꝑtis oculis intuebit̉ hoc qd̓ ip̄m p̄teriet ſeu qd̓ an̄ euꝫ vadit. Sepeqꝫ in ſocietatecū qua ſociabit̉/ plura dicent̉. ⁊ corā ipſo exercebunt̉ ſeu fient. de quibus nec aliquid ſciet ſed in ſua forti meditatiōe ꝑſeuerabit ac ſidormiret. vn̄ qn̄qꝫ de tali ꝓuerbiū iſtud cōmune ſolet adduci ⁊ dici. Iſte ad ſuos meditat̉ amores. ¶ Talem ſil̓r modū raptus ꝑcipiunt ſepe ſtudētes ipſi aliqͥd ſubtilitatꝭ cōpilare moliētes. Pictores ſuo mō facere cōſueuerūt/ ſicut ego teneo. alijqꝫ opifices ſubtiliū/ poſiti in imaginationibꝰ fortibus. Recitat̉qꝫ de ph̓o quodaꝫ noīe Archimenidesexcellēti geo metro. qui imaginaliter deliberauit facere ingenia ſubtilia ad bellanduꝫ etdefendendas inuadēdaſqꝫ ciuitates Un̄ accidit ciuitatē quā inhabitabat dictus ph̓usab inimicis debellari. pͥnceps aūt exercitusp̄cepit ne antedictꝰ ph̓s occideret̉. Sed a caſu quidā eundē ſuas figuras ꝓtrahentē/ ẜmſcīaꝫ geometrie repperit. q̄ſiuitqꝫ ab eo quonoīe appellaret̉. Ipſe v̓o tā fixe ſuaꝝ figurarū formatiōibꝰ intētus extitit/ vt qͥd ſibi iſteinterrogās diceret penitꝰ ignoraret. niſi ꝙ inſinuabat eidē ꝙ ſe nō īpediret/ nihil aliud rn̄dēs. vn̄ idcirco vitā ꝑdidit. Ecce qͣꝫ fortꝭ huius erat meditatio/ vt ob eiꝰ vigoroſitatē ciuitatꝭ ſue expugnatōꝫ nō ꝑciꝑet. atqꝫ nec qͥdē inimicū agnouit ip̄m occidētē. Alius itēph̓s neades dictꝰ ad mēſaꝫ poſitꝰ ſepe comedere oblitꝰ ē. oꝑtebatqꝫ ne fame ꝑiret/ famulā ſuā ad cibū ꝑcipiēdū eius manū ꝯducereDe qͦ valeriꝰ hͦ recitās/ dicit ip̄m ſolū aīa vixiſſe. corꝑe aūt circūdatū fuiſſe tāqͣꝫ re extranea ⁊ inutili. ¶ Dicta exēpla adducta ſūt/ adon̄dēdū ꝙ aīa imaginatōes atqꝫ curas n̄ ꝓficuas a ſe p̄t depellere / vt ſubleuari poſſit ⁊ad ſāctiora ꝯueniētioraqꝫ ꝯſcēdere. atꝫ ſe talit̓ ad vnitatē ſimplicitatēqꝫ deducere. meditādo ſolūmō qͣlit̓ ad ſuū creatorē pot̓it ꝑtingere qͥ eiꝰ ē locꝰ finis atqꝫ amor. qͣꝫuis illd̓ facere fortiꝰ ſit atqꝫ difficiliꝰ qͣꝫ ī dictꝭ exempliſoſtēſuꝫ ē. Et hoc de tāto quāto cogitatiōibꝰvti oꝑtet ſpūalioribꝰ. hr̄eqꝫ meditatōes magis extraneas atqꝫ ſubleuatas.Capitulum. xxxii.Memoria facit libri d̓ ꝯtēplatōe Richardi