De monte
Capitulum. xxviii.Ꝙ nō ē ſuꝑbia tēdere ad vitā ꝯtēplatiuāvt qͥdā putabāt/ oſtendit ꝑ exemplū.Ec ē dicēdū q̄ntū ad ſcd̓aꝫ rōem an̄ndictā/ ꝙ tendēs ad finē ꝯtēplatiōisquē ſuꝑiꝰ declaraui. hͦ ē ad amandūdeū ſūme ex toto corde/ ꝙ talis tēdat nimisī altū/ aut p̄ſūptuoſe agat. īmo aliqͥs aptusad hͦ faciēdū/ ⁊ gr̄aꝫ talē a deo ꝯſecutꝰ/ deficeret et minꝰ bn̄ ageret (vt videt̉) ſi dei dononō vteret̉. Et ſpāliter eccl̓iaſtici ⁊ religioſi. qͦrū vita ad hͦ ordinata ē/ oīno ſe dare debentad vitā hāc potiꝰ qͣꝫ ad aliā. Sil̓r et clerici.p̄cipue qͦꝫ theologi. aut certe eoꝝ ſcīa nō iaꝫeis auxiliabit̉/ ſꝫ inde inflabūt̉/ efficiūt̉qꝫ vani. vacui ⁊ ſuꝑbi. ¶ Patet ꝑ ſil̓e exemplū adoculū. Erit ī regis curia ſeruitor qͥdā coqͥnecui rex talē dabit gr̄aꝫ. vtpote facere eundeꝫvolēs ſuū camerariū. qꝛ iudicat ip̄m ad hocſufficiētē. ⁊ ſic placet ſibi. Nulli dubiū ꝙ ſi p̄dictꝰ famulꝰ hͦ refutat cā ſue pigritie. aut ꝓpter fictiōꝫ cordis/ aut ingluuiē ſeu guloſitatē/ dicēs ſemalle ꝑmanere ꝯtinue ī coqͥna īofficio .ſ. ſordido pͥori. ip̄e vtiqꝫ erit criminabilis ⁊ rep̄hēſibil̓. Sil̓r qͥ pōt famulari deoin ſtatu excellēti/ erit dānabil̓ ſi ſe occupareſꝑ voluerit ī minoribꝰ. nec excuſabit̉ hūilitate/ ſꝫ imputabit̉ cordis ſui fictiōi aut tepiditati. Nec dico qͥn deficiunt ⁊ errāt/ qͥ ī ꝯtemplatōe ſua nimis volūt inqͥrere. Sūme em̄talibus neceſſaria humilitas ē/ que cuſtos ē⁊ nutrix ipſius charitatis.Capitulum. xxix.De excellentia ꝯtēplatiui ſuꝑ actiuosUantū ad rationē terciā .ſ. ꝙ aliquitales ꝯtēplatiui ſunt decepti. effectiqꝫ fatui ⁊ melancolici. ℟. ꝙ in actiua vita ſil̓r plures ſunt decepti. qꝛ nō vtunt̉diſcretōe reqͥſita ad bn̄ terminandū inceptūopus. Nec etiā om̄ibꝰ ē data gr̄a talis viuēdi .ſ. in ꝯtēplatiua vita/ ꝓpter cās certas an̄ſignatas/ ſicut dicit apl̓us. Quilibet hꝫ donū ꝓpriū a deo. vnꝰ quidē ſic. alter v̓o ſic. etiteꝝ Si ī corꝑe vno oīa mēbra eēt oculusvbi eēt manꝰ ⁊c̄? ¶ Ueꝝ ē ꝙ mūdani ꝯtemplatiuos leuiter iudicāt fatuos eſſe atqꝫ melācolicos. Nō em̄ faciūt quō ⁊ ipſi. ꝯtēnuntqꝫ oīa q̄ iſti mūdani chariſſima tenēt. ſed nōvidēt magnas ꝯſolatōes ⁊ ſancta oꝑa/ ſpūaleſqꝫ diuitias qͣs adipiſcunt̉ ꝯtēplatiui mūdū refutādo. ⁊ a ſe procul expellēdo oēꝫ aua
riciā. ſuꝑbiā. oēm irā ⁊ inuidiā. inſuꝑ ⁊ vanitatē/ q̄ mūdanis ſine mora p̄ſtāt nō modicaꝫvexationeꝫ. Et viuūt ꝯtemplatiui ī magnrequie ⁊ pace ꝯſciētie qd̓ eſt bonū tale ꝙ aliud ei ꝯꝑari nequit. locoqꝫ occupationū mūdanaꝝ ſuꝑ terrā ī anguſtiſſimo loco ⁊ re modica ipſi ꝯtemplatiui occupant̉ in maiori etampliori loco ac negocio qͣꝫ ſit totꝰ mūdus.hoc ē in deo. Quid ꝑ hec veliꝫ dicere/ norūtqͥ ſunt exꝑti. ¶ Certu eſt ꝙ vita rōnalis creature verſat̉ plus in oꝑatōe intellectꝰ ⁊ rationis qͣꝫ alibi. hoc ē in meditatōibꝰ rōnabilibꝰ⁊ in volūtaria dilectiōe. Et ideo veraciter etquaſi ſoli totales viuere dicunt̉/ qͥ in ꝯtemplatione nutriunt̉ cibo tali atqꝫ potu. ⁊ nonilli qͥ ſuas aīas ac vitā nō plus leuāt ad celeſtia qͣꝫ beſtie. ipſi em̄ comedūt ⁊ bibunt. ipſiletant̉ ⁊ gaudēt. ridēt atqꝫ leuitatibꝰ inſiſtūt.ipſi ſua corꝑa vexāt. ſicqꝫ ſuo mō faciunt vobeſtie. Sed forte obijciunt. qꝛ auxiliant̉ alios ꝑ labores ſuos. Ita etiā faciunt eqͥ et aſini/ ⁊ interdū ampliꝰ. Quāqͣꝫ hocip̄m laudabile ē ei qui neſcit ⁊ nō pōt ampliꝰ. et qui implet hoc fideliter ad bonū finē ⁊ intentionē.ſcꝫ ad ſeruiendū deo et ſubueniendū alteri.¶ Fateor ꝙ ꝯtēplatiui ī factis mūdanis nōſūt ita ſapiētes ⁊ prudētes quēadmodū actiui. Ratio. qꝛ ſuū ingeniū ⁊ intētionē in talibus nō ponūt. vn̄ accidit eos iudicari ſimplices et inſipiētes. qͣꝫqͣꝫ eis modica de iſtoſit cura. ad hoc em̄ ſunt vocati (vt apl̓us inquit) ⁊ ad hoc nitunt̉ toto conamine .ſ. reputari fatui vt ſapiētes effici poſſint.Capitulum. xxx.De neceſſitate gr̄e dei ipſi ꝯtēplatiuo.Euertor igit̉ ad pͥora .ſ. ad gͣdū ſcd̓ꝫ Prſcale ꝯtēplatiōis quē dixi locū ſecretū ⁊ ſilētiū. Declaraui aliqͣlit̓ d̓ ſecreto duplici/ ⁊ ſic de ſilētio. vno .ſ. extra aīam.⁊ alio intra eā. Ipſa v̓o ꝯtēplatio tendit adhabēdū nō extrinſecū/ ſꝫ intrīſecū .ſ. ſecretuatqꝫ ſilentiū. Ad qd̓ ꝯſequendū ꝓdeſt q̄rereetiā ad extra (ſicut dictū eſt ſupͣ) ſolitudinē ⁊ſilentiū. ¶ Dicit ergo btūs Bern̄. ꝙ ſpōſūaīe Ih̓s xp̄s verecūdus ē amicus. nec libēter ſponſam ſuā accedit multitudine p̄ſente.querit aūt eſſe ſolus. Oportet igit̉ aīam a ſeom̄ino expellere oēs occupatōes īteriꝰ ⁊ etterius. vt .ſ. ſolummō intendat ad recipiēdūſponſum ſuū. Ex quo em̄ deꝰ ipſe ſimplepe⁊ vnus/ inqͥri vult in cordis ſimplicitate etvnitate. Cor aūt tale ſimplex nō eſt ⁊ vnum
N