ContemplationisLXXIIII
LXXIIII
aut certe ꝑabundantiaꝫ virtutis/ tali mō ꝙꝓ ſuo libitu vtat̉ vna vita ſine alterius impedimēto. vel ẜm ſuū officiū. Et ſtatū talē hr̄edecet p̄latos. ſic ꝙ ſint vite cōtēplatiue ita ꝑfecti et ī tali radicati/ ꝙ deſcēdere poſſint adactiuā. nō tn̄ deſerēdo om̄ino contēplatiuāQuēadmodū angeli ad noſtrā cuſtodiā deputati hic inferius/ contemplant̉ ſemꝑ vidētes faciē dei patris qui in celis eſt.Capitulum. xxvi.Diſputatio quomō vita contemplatiuaproſit in pͥmo ſibijpſi.Ropter tria motiua ſeu ratōes tresinter alias/ quidā mirant̉ ꝙ aliquispſe tradit vite contēplatiue. Prima.qꝛ contēplatiui nō niſi ſibijpſis ꝓficiūt. Secūda. qꝛ videt̉ eis ꝙ cōtēplatiui nimis velītinqͥrere ⁊ ſaꝑe / atqꝫ nimis alte volare. Tercia ē. cū multi ſint decepti exinde ⁊ effecti fatui ⁊ melācolici. Ad qͣs rōnes tres (ſi ſaltemrōes dicēde ſunt) breuiter ⁊ manifeſte reſpōdebo. Sancti em̄ doctores de materia taliabundātius ſubtiliꝰ ꝓfundiuſqꝫ loquūtur.¶ Ad primā rationē rn̄deo/ ꝙ aliqͥs vite contēplatiue ſibijpſi ꝓficit/ multo plus atqꝫ diuinius placetqꝫ ampliꝰ deo qͣꝫ ꝑ vitā actiuāqd̓ ſatis ē. Nihil ē em̄ poſt deū a me plus diligendū qͣꝫ egomet. ⁊ plus etiā qͣꝫ totum reſiduū mūdi. iō p̄diligendū ē mihi placere deoiſtāqꝫ vitā acceptare qua ſibi acceptior fieripoſſum. et potius qͣꝫ hr̄e modicū meriti. velforte vt aliū lucrifacerē eū ſaluando. mei autē detrimentū paterer me condemnādo. Eteſt hoc intelligendū ceteris paribꝰ. et ꝙ aliquis tā libere poſſet vti vna vita ſicut ⁊ altera. Qd̓ dico ꝓpter publicos officiales ⁊ prelatos/ ⁊ habētes alias dignitates ip̄os obligātes vite actiue intēdere. quēadmodū ſūtetiā mulieres maritate pueros habētes et familiaꝫ gubernātes. aut obligati ſuis ſeruireparētibꝰ. Si em̄ hmōi ꝓ tunc ſe tradere vellēt ꝯtēplatōi/ ip̄i ſe dānarēt ꝓpter obligationē qua ligati ſūt ad alijs ꝓficiēdū. eētqꝫ vnamala tēptatio ⁊ ꝑiculoſa vni tali vt dictū eſt/ꝙ ſibi delectabiliꝰ eēt ſꝑ intēdere cōtēplationi/ negligēdo aut poſtponēdo hͦ qd̓ facereteneret̉. Et eſſet ꝓpter hoc damnoſus. et noceret ſubditis ⁊ reipublice. De tali eſſet beneconquerendū ⁊ ſabbatū contēplationis ſuederidendū. Sed aliter ē de nō obligato adſeruiendū alijs ꝓpter officiuꝫ qd̓ habet. velnō neglecto quod facere alijs tenet̉.
Capitulum. xxVli.De profectu queꝫ contemplatiui alijs afferunt.Onſequenter oſtendo ꝙ ꝑſona conctemplatiua multū etiā prodeſt alteri. ¶ Primo. qꝛ dat exempluꝫ bonevite/ p̄dicatqꝫ facto ⁊ oꝑe deū ſuꝑ omnia diligendū. ⁊ ꝙ reliqua omīa ſunt vanitas neccuranda Et hec nō eſt modica doctrina. immo de tāto p̄ualet quāto oꝑa plus cōprobātur eſſe ſine fictōe qͣꝫ verba ¶ Itē contemplatiui ꝑ deuotas ſuas oratiōes om̄ibꝰ alijs ꝓſunt. Et accidit ſepius ꝙ ꝓpter eoꝝ meritadeus faciet quibuſdā mediātibꝰ mūdanis (licet etiā mali ſint tales) quoddā maximuꝫ bonū. puta pacē alicuiꝰ regni vel ꝯſil̓e. qꝛ nihilpoſſumꝰ ſine gr̄a dei ſpeciali. quā citius boni ꝯtēplatiui īpetrāt a deo qͣꝫ actiui. Et ſūtipſi tanqͣꝫ oculi corꝑis illuminātes ⁊ dirigētes om̄es oꝑationes factas ꝑ mēbra cetera.Et ſi oculi nō laborāt ſicut manus ⁊ pedes.nō dicere oꝑtet ꝓ tāto/ ꝙ in nullis ſeruiāt niſi ipſiſmet. Tales em̄ contemplatiui ordīati ſunt ad referendū deo ⁊ dirigendū omniūalioꝝ oꝑa nō ita in ſpūalibus illuminatorūſeu ſubleuatoꝝ/ ꝙ ipſi ſcirent aut poſſent ſꝑom̄e qd̓ faciūt ad deū ordinare tanqͣꝫ ī finē.¶ Nō dico ꝙ in caſu neceſſitatis ꝑſona nondebeat dimittere ſuam contemplationē/ adſuccurrendū alterius neceſſitati. Sꝫ qͥ poſſit vtrāqꝫ vitā tenere inſimul ꝑfecte hic eſſetmelior/ quemadmodū teneo btm̄ Grego. acſctm̄ Bern̄. ⁊ ceteros feciſſe. Et qͥ bn̄ ꝑpēderet qualis excellētia ſit aīe ⁊ bonoꝝ ſpūaliuꝫerga corpꝰ ⁊ bona tꝑalia. hic clare cognoſceret/ ꝙ plꝰ ꝓdeſt toti eccl̓ie or̄o deuota vniuscontemplatiui/ qͣꝫ faciūt centū ⁊ centū vitaꝫactiuā ducētes ad ſuccurrendū alioꝝ neceſſitatibꝰ corꝑalibꝰ. Et multo plꝰ ꝓſunt qͣꝫ ſe īmūdo occupātes/ nō vt alijs ſubueniāt/ ſedꝓſuo ꝓprio cōmodo laborātes ⁊ ſepe in dānuꝫ alijs. ¶ Igit̉ dico/ ꝙ ſi aliqͥs ſpūſſanctiinſtīctu ſenſerit ſe inclinatū ⁊ cōmotū ad vitā ꝯtēplatiuā ſectandā/ et hͦ cognouerit. tal̓ſine vituꝑio vite actiue poterit abrenūciare.īmo faciet hͦ cū laude magna/ p̄miūqꝫ n̄ modicū iude accepturꝰ. niſi forte ꝑ ꝯͣriū aliqͥs aſuo p̄lato obligaret̉ obedire ad publicū officiū exercendū. vel etiā ī caſu vltime aut vrgētis neceſſitatis/ ſicut dictū ē. Urgentē autēneceſſitatē voco/ qn̄ veriſil̓r aliqͥ ꝑire poſſentniſi ꝑ talē eis ſubueniret̉.
yv 4
M