Contemplationis LXXIIII.
In quali ſtatu eſt contēplatiuus ī ſecundo gradu contemplationis.Oſt hoc duellū ⁊ hunc languorē/ incipit qͥs ꝯualeſcer̄ meliū qͣꝫ hr̄e. Nōem̄ taꝫ grauiter et difficulter portatcarere amore mundano qͣꝫ antea/ qͣꝫ qͣꝫ adhuc nō recipiat magnā placētiā ſeu ꝯſolationē ⁊ delectationē ī amore diuino ad quē tendit Habet aūt ſe tanqͣꝫ inter duos ſtatꝰ. nonom̄ino nec ex toto mortuꝰ mūdo. nec etiā totaliter viuēs deo. Et ibi ī ſtatu tali pōt dicimori amore. Nō em̄ ſentit vt antea doloresſalutaris ſue infirmitatꝭ quos ſenſerat mortificādo vitā ſuam carnalē. Sed etiā adhucnō ē viuificata ſeu reſuſcitata ad recipiendūꝯſolationem amoris ſpūalis. Et ī tali ſtatupōt aſcēdere ī ſcd̓o gradu ſcale ꝯtemplationis/ quē appello locū ſecretū ⁊ ſilentiū. qͣꝫuiſem̄ antea poterat quis locū querere ſecretū⁊ ſolitariū ad exorandū deū/ ⁊ de ſua cogitare ſalute. non tn̄ erat ſecurū ſe illic total̓r tradere frequētiꝰ ꝓpter cās ſuꝑius aſſignatas.Sꝫ hic p̄t ſe audaciꝰ exponere ad ſolꝰ manēdū. ⁊ niti ad acqͥrēdū vite ꝯtēplatiue ꝑfectioneꝫ. ſe figēdo ī amore diuīo talit̓ ꝙ ſui obliuiſcat̉ ac alioꝝ/ ꝯuertēdo oīno ⁊ ex toto anīeſue vultū ſpiritalē ad ſpūalia. ⁊ auertēdo eūdē a materialibꝰ/ niſi quātum tales ꝓſint adamādū/ ⁊ adiuuāt ad cognoſcēdū ſpiritaliaEt ꝙ ī iſto ſtatu videat / viuaciterqꝫ ſentiathͦ qd̓ ſapiēs Ecc̄s dicit. Uanitas vanitatū⁊ om̄ia vanitas. ⁊ ꝙ nihil ſit ī qͦ ſe reponatnec delectatōꝫ accipiat aut ꝯſolatōꝫ/ niſi ī vl̓timo ⁊ optīo ſuo bono. ī fine ſuo recto ⁊ felicitate q̄ ē deꝰ. ⁊ ſe ī illo ꝯtinuo moueat / anheletqꝫ ad deū tāqͣꝫ lāguida īcēdio amorꝭ. qͦuſqꝫ eū teneat ad quē ſic tēdit. quēadmodū lapis extra locū ſuū ꝓpriū exiſtēſ tēdit ſuꝑ terrā. q̄ locꝰ ē ex qͦ grauis ē. et ignis tēdit ī altū.vtpote leue ſurſum/ qͦuſqꝫ ibi ꝑuenerit.Lapitulum. xxiii.De duobꝰ modis ſilentij ⁊ ſolitudinis.Ecūdū ſtatuū diuerſitatē ⁊ ꝯditionū ⁊ varietatē hoīm/ pōt qͥlibet reꝑire locū ſibi ſecretū. vt inibi in pace qͥeſcat ⁊ in ſilentio. Uerū tn̄ eſt ꝙ pͥncipale ſecretū ⁊ ſilentiū hr̄i debet ad intra in aīa magis qͣꝫ ab extra. hoc ē/ ꝙ anīa excludat a ſe ⁊habitatōe ſua oēꝫ curā humanā mundanā.oēmqꝫ cogitationē vanā vel nociuā. ⁊ q̄cunqꝫ eā impedire pn̄t ad illud ꝑueniēdū qͦ tendit. Accidit em̄ ꝙ aliqͥs ſepe corꝑe ſolꝰ ſit ab
homībꝰ ſegregatꝰ. nihilominꝰ tn̄ ꝑ fantaſias. cogitatōes ⁊ melācolias patit̉ ⁊ ſuffert gͣuiſſimaꝫ oneroſamqꝫ ſocietatē in ſemetipſo.que fantaſmata generant ſibi varios tumultus ⁊ magnas collocutōes ſeu garrulatōescorā ſui intellectꝰ oculis adducētes mō vnūpoſt reliquū. inducētes eū nūc ad coquinā.nūc ad foꝝ. adducētes ei inde delectatōnesimmūdas carnales. mōſtrātes ſibi mō choreas. pulcritudines. cātilenas ⁊ hmōi vanitates/ trahēdo ad malū et pctm̄. Quēadmoduꝫ ꝯfitet̉ btūs Hiero. de ſeipſo humilit̓. ꝙcuꝫ erat abſqꝫ ſocietate qͣlibet ī deſerto. p̄terbeſtiaꝝ ſilueſtriū ⁊ ſcorpionū. erat nihilominus ſepe cogitatione .ſ. in choreis ⁊ in ſocietate dn̄aꝝ rome. Fantaſie etiā tales facientanimā ſolā exiſtentē iraſci ⁊ litigare ad alteꝝabſentē tanqͣꝫ pn̄s ſit ⁊ iniuriari. poſtea ipſaꝯputabit argentū ⁊ mercabit̉ ꝯportās theſauꝝ validū. interdū ibi trāſuadabit mare ꝑſuas optationes ⁊ deſideria. Nūc ꝑuolabitterrā. mō erit in magnis dignitatibꝰ. Et ſicbreuiter de ꝯſil̓ibus fantaſmatibꝰ et fatuitatibꝰ ſine numero. Aīa ꝟo talis ibi nō eſt ī ſecreto nec ī ſolitudine/ qͣꝫuis ſola ſit ab extraNec certe aīa deuota ꝯtemplatōi vacans ſola eſt. qꝛ nunqͣꝫ minus ſola ē niſi qn̄ ipſa ſola eſt. Sed iſtaꝝ ſolitudinū duaꝝ abſentiainter ſe multū differt. Aīa em̄ deuota ꝯtemplatiua nō eſt ſola. qꝛ exiſtit in ſocietate optima. vtili ⁊ delectabili .ſ. cū deo ⁊ ſanctꝭ eiusꝑ ſancta deſideria. deuotas ſanctaſqꝫ cogitationes. Alia aūt vtit̉ ſocietate valde damnoſa/ vel ſaltē ei nihil ꝓficua. aīa .ſ. ita inutiliter mente vagabunda.i zCapitulum. xxiiii.De materiali ſecreto.Erū ē tn̄/ ꝙ ad habēdū ſecretū ac ſilentiū ab intra in aīa/ ꝓdeſt q̄rere ſecretū ⁊ ſilentiū ad extra ſaltē mediocriter/ ſi nō ex toto. Et maxime iſtis ꝓficuūē/ qͥ nōdū vſuꝫ habēt nec ſciunt ſeip̄os retrahere intra ſemetipſos/ cuꝫ ab extra ſocietatiſunt ꝯiūcti qd̓ ꝑfectōnis ē ⁊ fortiſſimū. necacquirit̉ tale niſi ꝑ longaꝫ bonāqꝫ ꝯſuetudinē. ¶ Aliqͥbꝰ delectabilior ē locꝰ ſecretus nemoris aut deſerti. Alijs aūt ſufficiunt ſecreta campoꝝ. alijs eccleſiaꝝ aut certe ſuaꝝ domoꝝ/ taliter inibi ſe collocātes ne videāt alios nec ab alijs ipſi videant̉. aut qꝛ nō eſt ibialiqͥs alter hō. vel ſic ſe ꝯtinēt ⁊ ordinant admodū heremite. Un̄ Arſeniꝰ eccl̓iaꝫ ingreſ-
yy 3