De monte
Capitulum. xii.Qualis ſit pena dimittēdi amorē mundiXquo amor mūdi ſeu mūdanꝰ tal̓ ēſicut p̄diximꝰ. et ꝙ amor bonꝰ illuceꝑuenire n̄ valet vbi iſte habitat. Oꝑtet ſe ergo inde expedire ⁊ remouere/ ⁊ ip̄ꝫ totalit̓ rūpere/ eiuſqꝫ ciuitatē ꝯfūdere. atqꝫ abhoſpitio ſuo expellere. Sed heu hͦ facere eſtmulto difficiliꝰ qͣꝫ plures credūt. Et qͣlis pena ſit/ iſti meliꝰ ꝑcipiūt qͥ ſeip̄os a tali ſtudētalienare/ qͣꝫ ceteri qͥ de hoc nullū ꝯpotū faciunt/ nec ad hͦ nitūt̉. Sicut em̄ auicula ꝙ cōſtricta ⁊ capta ſit cōpedibꝰ nō ꝑcipit. ⁊ cū ſuperſidet glutino. nō ſentit ſe annexā qͦuſqꝫ recedere voluerit ⁊ inde volare. Sic et ī ꝓpoſito. Inde accidit plāctus ⁊ triſticia iſtis qͥ nouiter ad dei amorē ꝯuertunt̉. Sētiūt em̄ ip̄idolorē ⁊ penā multo plꝰ qͣꝫ antea. Hoc etiāfacit diabolꝰ. qꝛ inimicꝰ ſalutꝭ tūc tales magis nitit̉ retrahere / quēadmoduꝫ cattꝰ ſoletmuri facere cū nimis ab ipſo ſe voluerit elōgare. Aut etiā ſicut iudex aliqͥs captiuis ſuis a captiuitate ſua fugitiuis. Tūc em̄ clientes ſuos mittit ad reducēdū tales. antea autē nō mittebat eos ad reqͥrēdos. iō ſic neceſſariū ē/ ꝙ verꝰ deꝰ amoris ſaluator noſter Ieſus xp̄s attrahat ad ſe aīaꝫ illā quā eē voluerit ſuā amicā ⁊ ſpōſaꝫ. inſtruēdo eā ī arte vere dilectōis ⁊ boni amoris. Attractiōeꝫ aūtiſtā facit ipſe varijs modis. Mō ꝑ inſpirationē ⁊ ſecretas monitiōes cordis interius ſine alio medio. Aliqn̄ ꝑ mediuꝫ angeli. Se.pe aūt mediātibꝰ alijs homībꝰ tradētibꝰ doctrinas ⁊ bonas inſtructōes. Interdū ꝑ magna bn̄ficia ⁊ dona diuerſa. Qn̄qꝫ etiā ꝑ aduerſitatē et tribulationē/ ſiue ſit ab extra. infirmitate. pauꝑtate/ aut ex alijs guerrꝭ. ſiueab intra temptationibus varijs.Capitulum. xiii.Quomō aliquis amorē mūdi poſſit deſerere ꝑ exempla.Ancta aīa ī cāticis ſentiēs ī ſe grauitatē ⁊ duꝝ iuguꝫ ſeu graue onꝰ terreni amorꝭ/ cupiēs appropinqͣre deoſpōſo ſuo ⁊ amico/ dep̄cat̉ ī hec v̓ba. Traheme poſt te. curremꝰ ſiml̓ ī odore vngētoꝝ tuorū .i. tue dulcedinis. Et pari mō deꝰ omnipotēs facit ſuis famul̓. Ipſe em̄ eis īmittitquandā dulcedinē. aut odorē. aut ſaporē internū/ vel gaudiū quoddā ſobriū/ vnā claritatē. pacē. dilatatōꝫ mētis. guſtū/ aut etiā ſo
nū ſine ſono. Et breuit̓ loquēdo/ ē qͥdā attractus ⁊ oꝑatio. ⁊ quoddā motiuū qd̓ fari nōpōt nec v̓bo explicari ſed ſentit̉ bn̄ ¶ Et tūcipſa aīa deuota expedit ſe de ligamīe ⁊ neruhmōi amoris mūdani. nec ē tūc aliqͥd huiꝰmūdi qd̓ eā retardare poterit. nō diuitie. nōcarnales delicie. nec cibi ⁊ potꝰ delectatō. necludꝰ. nec iocꝰ aliqͥs. ¶ Inde mundani hoīespleni amore fatuo multū mirant̉. ⁊ totū inderiſū ⁊ ſubſannationē ꝯuertūt. ⁊ fatua putāt oīa facta hmōi aīe a deo ſic attracte. Rōqꝛ vidēt ipſaꝫ ſꝑnere ⁊ derelinq̄re q̄ ip̄i amāt⁊ bona valde eē iudicāt. Sed ī rei ꝟitate ip̄iignorāt quō ſit aīe tali. et qͥd intra ſe ſentiat.¶ Uidemꝰ manifeſte ꝙ ſi inter cētū canes habent̉ qͣttuor venatici qͥ ſentiūt ceruū quē ip̄inō videbāt/ nec etiā alij canes. ſtatim iſti qͣttuor venatici canes ſentiētes odorē cerui ꝑip̄m currēt/ eiꝰ veſtigia inſequētes. nec ipſosreſeruare nec trahere poterit īpedimētuꝫ aliqd̓ obſtās. nec ſepes. nec rubꝰ. nec riuus. nōlapis. nec etiā cibꝰ ī itinere obiectꝰ. Alij autēcanes nō ꝑcipiētes cerui odorē ꝑ veſtigia eiꝰaut qͥ nō ſunt venatici ſed ignobiles ⁊ craſſi.corrodētes forte cadauer aliqd̓/ tales nō inſequunt̉ ceruū/ niſi forte ad modicū ſpacij. ⁊hoc ideo. qꝛ alios vidēt currētes qͣttuor. id̓ocurrūt ⁊ ipſi. Sꝫ citiꝰ ceſſabūt/ tāqͣꝫ eēt ſtupefacti de alijs qͣttuor. qͣre ſe inuanū currendo vexarēt. nō em̄ ſentiūt qd̓ iſti. ipſi aūt ꝯtinue ad cadauera corrodēda ſūt intēti. ¶ Cōparetꝭ nūc habētes bonū dei odorē. de bonitate. de gl̓ia celi / iſtis qͣttuor canibꝰ venaticꝭ.Alios aūt mundanos nihil de dei bonitate⁊ gl̓ia celeſti ⁊ ceteris ſentientes alijs.Capitulum. xiiiiLegere vel audire ſanctoꝝ vitas/ multuꝫprodeſt ad contemplationē.Ed etiā amorē iſtū mūdanū depellūt et remouere habēt ab hoīe ſacraſcpͥtura ⁊ ſanctoꝝ exempla/ lecta deuote et audita/ et ſedule recogitata. De qͦ tradere exēpla nō ē neceſſariū. ſunt em̄ ſine numero. qͦtidieqꝫ exꝑimur ī ꝑſonis ſe tradētibꝰad vitā meliorē ſalutēqꝫ ſuā diligēter pēſantibꝰ. ¶ Accidit ſepe ꝙ triſtis frigidꝰ aut certetēptatōibꝰ vexatꝰ aliqͥs accedit ad ſermonē.aūt ad alicuiꝰ libri lectōeꝫ. ⁊ ſubito nec traſubit hora/ ꝙ int̓ v̓ba q̄ inibi audiet/ leget autreſpiciet/ ipſe ꝯſequet̉ leticiaꝫ quandā ⁊ ſct̄mcalorē/ ⁊ a ſuis tēptatōibꝰ liberatū ſe ſentiet.¶ Et cognoſco ꝙ reꝑiēs ſe īduratū corde ad