Druckschrift 
3 (1494) Tercia pars operum Johannis de Gerson doctoris christianissimi
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

ContemplationisLXXIII

(vt Augꝭ. teſtat̉) plures ſimplices abſqꝫ ſcīaoꝑati ſunt ſalutē eoꝝ habēdo fidē. ſpeꝫ charitatē. alij aūt ſua ſapiētia dimerſi ſunt īfundū inferni. Dimittamꝰ igit̉ tales ſapientes ſe damnare ſicut dicit Bern̄. et nos totaſimplicitate queramus ſaluari.Capitulum. x.Amor dei principiū ē vite ꝯtemplatiuefinis.Adix initiuꝫ vite ꝯtēplatiue dꝫ eſſerdei dilectō. eſt eius amore dimittat̉ vita mūdana/ oēſqꝫ cure t̓rene occupationes/ ſe totū tradēdo ip̄i deo. Secꝰ aūt faciēs/ ſeip̄m decipit. et ſepe ꝑuenit ad fineꝫlaudabilē/ niſi ſe emēdauerit. ſicut ſūt qui ſetradūt religioni vel ſtudio extra mundū. dei amore ſed ꝓpter pigritiaꝫ. ficte mūdilaborē ſubterfugientes/ vel ꝓpter habere vn̄viuerēt/ aut ꝓpter vanitatē et ſuꝑbiā cupientes reputari magni clerici aut d̓uote ꝑſone.vel etiā ꝓpter curioſitatē .ſ. ſoluꝫ ꝓpter ſcire.quēadmodū plures fecerūt ph̓i. Finis etiam vite ꝯtēplatiue debet eſſe amor dei. eſt eiꝰ dilectione amore/ nitat̉ de bono inmelius ꝓficere. velit ſe abſtrahere ab omni alio oꝑe occupatōne. Et qd̓ dico debeat ſe abſtrahere ex toto ab alijs occupationibꝰ. intelligo de terrenis pͥncipaliter/ detali notabil̓r īpediret ſuā ꝯtēplatōꝫ Scioem̄ modica tꝑata occupatio aliqn̄ neceſſaria ē valde ꝓficua ad vitā ꝯtēplatiuaꝫ. adpigritiā/ aut etiā malā triſticiā depellendamPredicta apl̓s affirmat inqͥens Plenitudoid ē finis legis .ſ. diuīe. eſt charitas ſiue dilectio. Et ideo ī lege dei dicta ē ſapīa vl̓ theologia/ iſte excellētior appellari dꝫ mgr̄. quiplꝰ amat deū/ iſte etiā hꝫ vitaꝫ ꝑfectiorē ſtatūqꝫ nobilioreꝫ. meliꝰ diligit plus. Et qꝛvita ꝯtēplatiua ꝯueniētior ē de ſe ad bn̄ amā deū. ſicut ſchola vel ſtudiū vbi meliꝰ iſtaars .ſ. dilectōnis acqͥrit̉. ideo vita iſta plꝰ laudat̉ approbat̉ in ſacra ſcpͥtura. et a ſanctisdoctoribꝰ. et pͥncipaliter verū deū amorisIeſum xp̄m/ qui iſtā dedit ſentētiā mariameliorē ꝑteꝫ elegerit. Et ē iſta ꝑs⁊ Certeilla ſedebat ad pedes Ieſu/ et audiebat verba illius. audiendo de ſuo amore inflāmabat̉ Ueꝝ eſt tn̄ aliqͥs pōt interdū in vitaſua actiua plus deū amare/ qͣꝫ aliꝰ facit in vita ſua ꝯtemplatiua. talis ē magis ꝑfectus/qͣꝫ uis ſit ī ſtatu minꝰ ꝑfecto qͣꝫ ꝯtemplatiuaEt etiā talis vita actiua ꝑfectior erit vt hec.

qͣꝫuis de ſe ſit ī ſtatu minꝰ ꝑfecto qͣꝫ ꝯtēplatō Ex vlteriꝰ patꝫ illos decipi/ putātes viteꝯtēplatiue finē eſſe ſoluꝫ ſcire vel acqͥrere nouas veritates. īmo potius finis pͥncipal̓ eiꝰeſt deū diligere deguſtare qͣꝫ bonꝰ ſuauisſit ip̄e. Quāuis iſte ſapor ſeu guſtus vl̓ attactus/ aut ſpūale illud ſentimētuꝫ/ p̄t dici forevnꝰ modꝰ cognoſcēdi. qꝛ amor ip̄e cognitioeſt/ ſicut Aug. teſtat̉. Que cognitio talis eſtita ſecreta/ a nemine niſi habēte ꝑcipit̉.qꝛ v̓ba aut doctrinā explicari demōſtrari p̄t alteri. quēadmodū dici ſolet de infirmitate valida/ dolorē huiꝰ infirmitatꝭ nullus bn̄ ſentit ſicut iſta premit̉.Capitulum. xi. amor mūdanus ſeu mundi primo eſtremouendus.Upiēs inchoare ſcire artē bn̄ amādi deū vitā ꝯtēplatiuā. pͥmo pͥncipaliter toto conamīe laborare dꝫ ad remouendū amorē fatuū ꝯtrariuꝫ/ quē appellovocabulo generali amorē mūdanū. Amorem̄ mundanꝰ iſte ē vt glutinū qͦddā alas aīeſpiritales impediēs ne ſe in altu poterit ſubleuare. Eſt etiā ſicut calx ſeu cemētū tenaxforte/ pedes aīe retinēs ne libere valeat ꝑtrāſire. Rurſus ꝯꝑat̉ iſte amor cathene ſil̓r tenēs alligās aīam ipſi corꝑi/ vt ab eo non ſepoterit elōgare/ ī ſil̓itudine vniꝰ vrſi vl̓ ſimieꝯtinue ſe vertētis girātis ſeu circūcuntꝭ columnā aut pilare cui alligata ē vltra tranſire potētis. Itē ē ſicut truncꝰ quidā alligatſimie quē inimicꝰ aīaꝫ ip̄aꝫ affixā tenet ſꝑ.ꝓhibēs fugā eius longiorē. qͣtinꝰ etiā citiusaliqn̄ ſugientē reapp̄hēdat. Similat̉ īſuꝑꝯpedibꝰ quibꝰ aues rapaces alligate pedibꝰdeferunt̉. Et ſic pariformit̓ de pluribꝰ figuris qͥbꝰ ꝯꝑat̉ Iſte amor ē regina illa peſſima ꝯſtituit fundauit babylō ciuitatē ꝯfuſionis inimici infernal̓ ī creatura hūana. Fecit em̄ amare ſemetip̄m vſqꝫ ad ꝯtēptū et nihilipēſionē dei oīpotētis. Eſt itē terra mala ſterilis maledicta/ ꝓducēs fructū qͣntulūcūqꝫ bonū. Eſt cadauer ꝓhibēs cor reuerti ī archā. hoc ē aīam ī hoſpitiū celeſtis ꝑadiſi. Poſtremo gerit typū fatue mulieris intantū garriētis vlulātis/ horribilē ſtrepitū excitātis ſuas fantaſias qͣs inducit in domū ipſiꝰ aīe ſine ceſſatiōe/ ipſaanīa cogit̉ exire ꝓpriū domiciliū. ſpūſſanctus eſſe deberet verꝰ hoſpes/ pōt inibiinhabitare/ ſed inde abſcedit.

I.