gitemnꝰ qͣꝫ magnū et dignū ſit vt recogitetaliqn̄ de nob̓ deꝰ. Ex hac hūili eſtimatiōeſenſus nr̄i/ ⁊ accuſatōe culpaꝝ nr̄aꝝ/ ꝯfeſſioneqꝫ iuſti iudicij dei (qd̓ vt freq̄nt̓ occl̓tū ſꝑ aūt rectū eſt) app̄hēdamꝰ ſpem ⁊ ꝯfidentiā ad ip̄m. et oremꝰ largit̓/ ac ab alijsetiā intime flagitemꝰ orōes/ qͣtinꝰ ſua maxima pietas nr̄am miſeriā ⁊ tribulatōneꝫtātaꝝ tēptatōnū īmutare dignet̉. ¶ Nec iōdiffidamꝰ de nobis. qꝛ ml̓ta ꝯͣria ſentimꝰ⁊ patimur. et ſepius qͣꝫ vellemꝰ ⁊ gͣuius qͣꝫalij tēptamur. Uel qꝛ incōſtantes ſumꝰ ⁊tā paꝝ laborare poſſumꝰ. ſeu ꝙ totiēs cadimꝰ et tarde reſurgimꝰ. Aut ꝙ tā īdeuoti⁊ aridi inuenimur. ⁊ ꝑuū appetitū ad v̓tutes ⁊ ad deū ſentimꝰ. Oīa iſta ſolēt bonisaccidere. et ſepiſſime deuotiſſimi talia ſuntexꝑti. Cū gͦ talit̓ nos affligi ſenſerimꝰ int̓triſticias totidē/ dn̄o hūilit̓ dicamꝰ. Dn̄edeꝰ ſi dignꝰ nō ſum nec tibi placet vt liberera p̄ſſura cordis mei. ſaltē hͦ mihi largiridignerꝭ vt patiēs ſim vt nō murmurē cōtra virgā tuā qͣ me ꝑcutis. Mēor etenimbn̄ ſum qͥd canit̉ ī eccl̓ia tua. Tūſiōibꝰ p̄ſſuris expoliti lapides. Et qꝛ illic introducit̉ oīs qͥ ꝓ xp̄i noīe hic ī mūdo p̄mit̉. propter qd̓ peto vt q̄cūqꝫ ꝓ culpa iſta patiorad meā purgatōꝫ ſꝑ ꝓuenire facias. et ꝓ ſigno clemētie nō reprobatōis furore capiēda eſſe doceas. Debemꝰ gͦ ſic nos dn̄o integro affectu r̄ſignare. ⁊ plꝰ eiꝰ bonitati cōfidere qͣꝫ audemꝰ poſtulare Eiꝰ creature ſumꝰ ⁊ ip̄i cura ē de nobis. qͥ vocauit nos ipſe adiuuabit nos et cuſtodiet nos a tēptatione hac ī eternū. vt nō velimꝰ cū hͦ mundo gaudere neqꝫ latā viā quā multi tenētdenuo ambulare. Ammoneo te attēde ſcripturas ſctās. Seqͥ vis chriſtū an mūdūiſtū? Credis apl̓o an magis ph̓o? Chriſtꝰdicit. intrate ꝑ anguſtā portam q̄ ducit advitā. Et iteꝝ. Tollite iugū meū ſuꝑ vos ⁊diſcite a me. qꝛ mitis ſū et hūil̓ corde. Dic̄apl̓s. Nolite ꝯformari huic ſecl̓o. ⁊ ſi ẜmcarnē vixeritis moriemī. Nemo vos ſeducat inanibꝰ v̓bis. Quicūqꝫ ſunt xp̄i carnēſuā crucifixerūt cū vicijs ⁊ ꝯcupiſcentijsEgo chriſto ꝯfixus ſū cruci. Ego ſtigmata dn̄i ieſu ī corꝑe meo porto. Mihi mundꝰ crucifixꝰ eſt ⁊ ego mūdo. Oīa arbitrorvt ſtercora vt chriſtū lucrifaciā. Iſta ſuntꝟba apl̓ica. Sꝫ apd̓ ph̓os et ſecl̓i prudētes talia nō inuēies. Et qͣꝫuis aliqͥ gētilesꝯtēptū diuitiaꝝ laudabāt ⁊ voluptates ſꝑ

nebāt. ⁊ eoꝝ doctrinā ml̓ti hodie ꝯmēdātDe xp̄o tn̄ nihil ſciebāt. nec et̓ne vite amore id agebāt. ſꝫ euanuerūt ī cogitatōibꝰ ſuiſEt oēs (ni fallor) hoīes cupiūt eē cū xp̄o etad ppl̓m eiꝰ ꝑtinere. ſed pauci volūt ſequivitā chriſti. Iteꝝ dicūt ſe diabolū odire ⁊eiꝰ veſtigia nolle ſeqͥ. ſꝫ vita paucoꝝ cōtintiū ſe a ſecl̓aribꝰ actibꝰ carnalibuſqꝫ deſiderijs on̄dit ꝙ multi ſunt ex ꝑte eius. Opera ꝓbāt cuiꝰ ſeruꝰ qͥs fuerit. Ait gͦ chriſtusQui ſeqͥt̉ me nō ambulat ī tenebris ſꝫ habebit lumē vite. In mūdū hūc ego vēi vtqͥ nō vidēt videāt. ⁊ qͥ vident ceci fiāt. Acſi diceret. Ego hūil̓ ⁊ pauꝑ in hͦ mūdo apparui hoībꝰ/ vt exēplo meo efficiāt̉ ſimplices et hūiles et intelligāt oꝑa diuīa et celeſtia miracl̓a ad credendū mihi. Et qͥ ſeipſos pctōres ⁊ quodāmodo cecos ⁊ īſciosꝯgͦuerūt/ ꝑ gr̄aꝫ meā illumīari digni erūt.ſicqꝫ capiunt deuota hūilitate qd̓ ſuꝑbieapud ſe ſapiētes neqͣqͣꝫ ītelligere queūt. atqꝫ idcirco in cecitate cordis ⁊ ſtulta opinion manēt. eſtimātes ſuā doctrinā certiorē/ meā autē dubioſam et mūdo exicialemSicut olim iudei chriſtū p̄ſētē ī carne cōtēnebāt. ſic mō plures carnales eū ꝯtēptuihabēt. ⁊ in cecitate ꝓhdolor ꝑſeuerāt Malūt potius credere ſibi qͣꝫ euāgelio/ ⁊ carnimagis ẜuire qͣꝫ deo. atqꝫ iō lōgos optantdies ⁊ voluptuoſos ſuꝑ terrā. celū aūt reſpicere negligūt/ et qͣꝫ velocit̉ tollent̉ nonattendunt. ¶ Hec ſi cogitas nimiꝝ ſentiesmeliꝰ eſſe ſeqͥ hūilē deū crucifixū ⁊ paſſumꝓ nobis. ⁊ merito debere nos pati cuꝫ illo⁊ relinqͥ a ꝑentibꝰ ⁊ amicis ī hͦ mūdo Mane igit̉ apd̓ eū qͥ te vocauit/ ⁊ ne diſcedasab amore eiꝰ. ſꝫ aſcēde arborē crucis vt inde videas ieſū ambulātē. ⁊ viā ad et̓nā vitā p̄ꝑantē. Hec ē via (ait ꝓph̓a) ambulatein ea. Uia crucꝭ vita nr̄a. via electorū viapaucoꝝ. via amara. via vite et ſalutis. viabreuis. via directa. via laboris. via ꝑfectenis. Uia inqͣꝫ crucis eſt. ſꝫ ducit ad gl̓ianad latitudinē. ad regnū electoꝝ. ad multamilia ⁊ freq̄ntiā angeloꝝ. ad dulcedinē mīrabilē ⁊ int̓mīabilē. ad lōgitudinē dieꝝ inſeculū ſcl̓i. ad d̓ſideratū finē oīm fruitōnū⁊ appetituū cordiū. ad reqͥeꝫ ⁊ pacē ſecurūſima. ad iocūditatē ⁊ exultationē ameniſſimā. Que breui quodā verſicl̓o qͥ cantaturin feſto ſancte crucis pulcre tāgunt̉. Serui crucis crucē laudent/ qui ꝑ crucem ſibigaudent vite dari munera Quia ergo vita