Epiſtole quedamLXXII

dia habenda ad ſeip̄m.Rater mi in xp̄o dilecte/ videas qͦmodo caute ambules qm̄ dieſ mali ſunt. Magna cautela eſt ẜuo d̓ihabēda in oībꝰ v̓bis et oꝑbꝰ ſuis. Nā qͥ n̄eſt p̄uiſus ī rebꝰ ſuis/ aut cito ledit aut leditur. ⁊ magnū dānū ſentiet ī fine qͥſqͥs ī pͥncipio fuit negligēs aut p̄ceps. Diu ꝑpēdēdū eſt an̄qͣꝫ fiat aliqͥd. ⁊ ſepiꝰ recurrēdū eſtad cordis habitaculū. ne hō ſit abſqꝫ cōſilio ſic̄ gens pͣua ⁊ exaſperās q̄ n̄ direxit addeū cor ſuū. Igit̉ p̄cedat oculꝰ tuꝰ oīa oꝑatua. et oīa age cū prudētia nec īcedas peraliena facta te neglecto. qꝛ nēo illo ſapientior eſt. cuiꝰ aīa ſua ſꝑ ī manibꝰ eiꝰ ē. Nonhꝫ hō chariorē theſauꝝ nec meliorē ſubſtātiā ſuꝑ t̓rā (ſi bn̄ cogitauerit) qͣꝫ aīam ſuaꝫ.Debꝫ igit̉ vigilare et ſꝑ eſſe ī cuſtodia anīeſue. qꝛ nihil ꝯꝑari p̄t ſaluti eiꝰ. Salꝰ eiꝰ cōſiſtit in veris virtutibꝰ. odit ⁊ abominat̉om̄e viciū. Quāto qͥſ nitit̉ ꝯͣ vicia tāto magis accedit ad v̓tutes. qͣꝫto v̓tꝰ ampliꝰ placet. tāto plꝰ deteſtat̉ eiꝰ ꝯͣriuꝫ. ¶ Cognitiovicioꝝ ml̓tū ꝓdeſt ad ſuꝑandū vicia. plures nō cōgͦſcūt in ꝟitate ꝓpͥos defectꝰ. ⁊ qͥdā qͣꝫuis ſciūt nō ſatꝭ pōderāt. aut ſi pōderāt cito ocl̓os auertūt ⁊ obliuiſcūt̉ qd̓ tolerāt. Nō eſt ita faciēdū chariſſime frat̓/ ſꝫ reſiſtēdū ē ſꝑ malicie ⁊ iniqͥtati. ⁊ remediū inqͥrendū ⁊ auxiliū a deo flagitādū. Maxīeē aūt obuiādū motibꝰ paſſionū ī pͥncipiopugne. qꝛ ſi magna creuerit/ īfirmꝰ hō vbierit? Ex ꝑua re fit ſepe gͣuis inqͥetudo. ⁊ exv̓bo vno naſcūt̉ v̓ba multa. ⁊ de modicoriſu ſcaturit ſepe gͣndis diſſolutio. Paruaꝯtumelia generat ſtultis et incōſideratishoībꝰ difficilē exitū ⁊ ꝓfundū vulnꝰ. Bn̄gͦ ⁊ prudēter agit qͥ oībꝰ neglectꝭ ſe cuſtoditiudicat ⁊ ordīat. Tāto minꝰ p̄t vnuſqͥſqꝫ ꝓuidere ſibi qͣnto ꝓnior eſt ad ꝯſiderādū alios. ¶ Deſiderās habere pacē dꝫ habitare īſyon. hͦ eſt vtile homī qͥ nō inuenit reqͥemī hͦ ſecl̓o. vt ꝯfugiat ad dn̄m. ⁊ cupiat citodiſſolui et eē cū xp̄o. qꝛ nō ē aliꝰ qͥ ꝓ nobispugnet niſi ip̄e qͥ fecit nos. Si ſentis īſurgere vicia oppone remedia q̄ ſcis tibi eſſevtilia. et q̄ audiuiſti ab alijs cogita ſꝑ ſi tibi deẜuiūt. Quotidie bellū gerēdū eſt. qm̄tēptamur qͦtidie. nec eſt victꝰ qͥ vicioſamꝯſuetudinē ſepe rebellare ſentit. Dolere tamē debꝫ qꝛ adhuc in eo malū viuit. ⁊ nondū ꝑfecte ſibi mortuꝰ eſt. Accipiēda eſt ſꝑ

noua fiducia. licꝫ ſepe deijciatur hō. ¶ In. Lſpēali ꝓponēdū eſt ⁊ ꝯͣ illa vicia q̄ magismoleſtant. et freq̄ntiꝰ adueniūt. aliqn̄ ira.aliqn̄ ſuꝑbia. aliqn̄ ꝯcupiſcētia cor homīſtribulat̉ ⁊ vehemēter īflāmat̉. ſꝫ ſcuto oratōnis/ aut gemitu cordis/ aut inuocationeſancti noīs ieſu eſt occurrendū/ et in celumreſpiciēdū vnd̓ veniet om̄e auxiliū. Et qn̄ſic oret vel cōſimilit̓. O bone ieſu ſuccurremihi mō. Eia dn̄e deꝰ adiuua me. Quidego miſer agam ſine teꝫ quid incipiā et qͦmodo finia dies meos deꝰ meus? Melinoſti. quid tibi ſit neceſſariū magis qꝛ ⁊ hͦquotidiana docet infectatio. ⁊ qͣliter euades docet et docebit ſpūſſctī vnctio. Ibiigitur quere auxiliū ⁊ ꝯſiliū. ⁊ ab eo poſtula tui cordis refrigeriū. ¶ Cōſidera teip̄mqͥd q̄ris in oꝑibus tuis? qͥd diligis et qͥdnō diligis? Scd̓m deſideria ſua fit homoſtabilis aut vagus. Qui multū cōſpicit. ⁊multa habere vult quō in ſe manebit? Diſꝑgitur in omnē ventū celi. et capit̉ laqueodeſiderij terreni. Parua res ē ſepe ꝓpt̓ quāadipiſcēdā generat̉ homī ꝑplexitas magͣ.ſꝫ qͥ oīa a ſe expellit ꝑmittēs vnūqd̓qꝫ ſtare ſic̄ inuenit/ bn̄ in pace erit. qͥ ꝟ̓o multisſe ingerit ac ml̓ta ordinat ⁊ regit; iſte ſeipſum ledit ⁊ ꝑdit. Et qꝛ mgr̄ vult eſſe in rebus alienis nō eſt mirū ſi neſcit eſſe diſcipulꝰ in ſuis. O qͣnta adhuc diſcere hꝫ quenō videt. qͣntū illi adhuc deficit/ et o qͣꝫ longe ſtat. Quid gͦ vult ſe ītromittere de alijs⁊ q̄ emēdare nō p̄t? Aut cur ſe implicat talibꝰ q̄ ad ip̄m nō ꝑtinent? Quid ꝑtinet adme inqͥs? Ut tm̄ cogites de te/ ⁊ alid̓ qd̓cūqꝫ fuerit ꝓijcias ꝓcul a te. In iſta cogitatione īuenies te. ⁊ cuſtodies ⁊ ꝓficies maxime/ eris ſepiꝰ liber a ſuſpicatōe ⁊ indignatōe/ paꝝ curabis de exteriorū occupatōe ⁊gubernatōne eoꝝ q̄ fiunt ī domo. Dilectefrater. dominꝰ cuſtodiat te ab om̄i malo.cuſtodiat aīam tuam dn̄s.piſtōla pro cōfortatione cuiuſdā tēptati.Uſcipiamꝰ cariſſime d̓ māu d̓i qͥc ⁊qͥd voluerit ſuꝑ noſ vēire deꝰ. nihilenī ſine iuſta ⁊ certa cā agit̉ ī terrꝭ.⁊ ideo curemus nos deo ſubijcere cor noſtrū et ſenſum noſtꝝ vt reſpiciēs hūilitatem et patientiā noſtrā; bene diſponat deſideriuꝫ noſtrū. Inclinemꝰ nos ſub ſctā etgl̓ioſa maieſtate eiꝰ. qꝛ puluis ſumꝰ. et covv 5

vv 5