Epiſtole quedamLXXII
chriſti crux fuit/ dꝫ vita xp̄iani etiā crux eēEt multo magis vita monachorū clericorū ⁊ oīm religioſorū ī cruce erit. Extra crucē nō eſt ſalꝰ. p̄ter crucē nō venit̉ ad regnūchriſti. Oportebat pati chriſtū. ⁊ reſurgerea mortuis et ita intrare in gl̓iam ſuā. Sialiā viā q̄rimus erramꝰ/ ⁊ in ꝑditiōeꝫ ducimur. Et qͥ crucē fugere cupimꝰ ī mediūlacꝰ ardentis picis ⁊ ſulphuriſ incurremꝰCrux nr̄a eterno cruciatui ꝯꝑata eſt delectabiliſſima. labor noſter ꝑpetua reqͥe donanda leuiſſimꝰ ē. Frāgere volūtatē ꝓpͥaꝫcrux eſt. ⁊ forte qͣ maior vix eſt. ſꝫ ī infernoqͥs vnqͣꝫ vl̓ ī minimo ſua volūtate vtitur.cū ſꝑ qd̓ nolit pati cogat̉. qd̓ voluerit nūqͣꝫaccipiat. Fili inqͥt recordare qꝛ r̄cepiſti bona ī vita tua. et lazarꝰ ſil̓r mala. Comediſtibibiſti ⁊ ſaturatꝰ es nimis. Meliora et delicatiora elegiſti tibi veſtimēta ⁊ ornatꝰ es.Riſiſti. cātaſti. ſaltaſti p̄ leticia. nec ꝓhibuiſti cor tuū a voluptatibꝰ. ſed qd̓cūqꝫ libuit ſine ꝯͣdictōe impleſti. Et hec exiſtimaſtiꝑtē tuā. et regnū tuū/ ⁊ gl̓iam tuā. nec de lazaro qͥcqͣꝫ cogitaſti. quātū egeret. qͣntū pateret̉. qͣntū infirmaret̉. Recordare gͦ fili. qꝛrecepiſti bona in vita tua ⁊ lazarꝰ ſil̓r mala. Nūc aūt h̓ ꝯſolat̉ tu ꝟ̓o cruciarꝭ. Illedū viueret crucē habuit ⁊ ad modicū ſpaciū ſe ſuſtinuit. tu dū viueres celū tuū ī terra habuiſti ⁊ libēter vitā in delicijs ꝓtraxiſſes. ſꝫ nūc ille nec penā corꝑiſ nec aīe patit̉ſꝫ in reqͥe beata letat̉. tu ꝟ̓o et mō cruciatūin aīa habes. ⁊ poſtea ſil̓ ī corꝑe ⁊ anīa torq̄ndꝰ ꝯdēnaberis. ¶ Hec meditare int̓ tēptatōes tuasⁱ ⁊ dn̄o aſpirāte ceſſabit earūimpetꝰ. Nā ſolet ardor ardore expelli et labor labore grauiore minui. Sta gͦ in locoiſto quē elegiſti. ⁊ eleua patiētie clipeū contra ictus tēptatōnū mori eligēs magis qͣꝫcedere antiqͥ hoſtꝭ vexatōnibꝰ. Qui vicerit (ait ſpūſſctus) faciā illū colūnā in ꝑadiſodei mei. ⁊ ſcribā ſuꝑ eū nomē pr̄is meinomē ciuitatis noue hierl̓m. Inſuꝑ ſctōꝝexēpla intuere. ⁊ eoꝝ ſuffragia iugiter q̄re.Memēto qͣntū ſancti ꝓ vita et̓na laborauer̄t. ī qͣ nūc cū xp̄o ſine fine regͣntes gaudent. Quāto ī mūdo d̓ſpectiores ⁊ pauꝑiores fuerūt; tāto nūc gl̓ioſiores ⁊ nobiliores ī celo fulgent. Propt̓ amorē igit̉ chriſti ⁊ locꝰ ⁊ ſtatꝰ īferior ſꝑ plꝰ placere debꝫ.⁊ dulceſcere cordi tuo. qꝛ vanitas ē in hacvita aliqͥd appetere. Quāto in inferiori ethūiliori ſtatū qͥs fuerit/ tāto veriꝰ ſepe bōa
agit. ⁊ faciliꝰ habita cuſtodit. Si alij p̄cedunt nos/ qͥd ad nos? Seqͣmur ieſum humilitate ⁊ ſimplicitate/ ⁊ nō curemꝰ hūanāvanitatē. Nos ꝓpter chriſtū ſtulti ignobiles ⁊ infirmi. Nos ꝓpter illū libēter ſimuſabiecti ⁊ nouiſſimi reputati. Ego inqͥt ſuꝫvermis ⁊ nō hō. opprobriū hoīm ⁊ abiectio plebis. Que maior gl̓ia qͣꝫ cū xp̄o gloriari in cruce? Que maior ꝯſolatio cordisqͣꝫ portare viuentē imaginē crucifixi? Confortare igit̉ ⁊ eſto robuſtus. ⁊ netimeas qꝛego tecū ſum vt liberē te dicit dn̄s. Compaſſus tibi locutꝰ ſum tanqͣꝫ īfirmo vt pariter in domino ꝯſolati ꝑ ip̄m ꝯualeſcamꝰin ip̄o Amen.Epiſtola de cōuerſione et ꝑſeuerantia in bono ꝓpoſitoIlecte frater intime ꝯgaudeo tibi Pͣqꝛ inuēiſti locū deo ſeruiēdi. Sitdn̄s nr̄ exhinc bn̄dictꝰ qͥ te dignatꝰ eſt vocare ad ſuū ẜuitiū. Agnoſco hancvocatōem donū dei eſſe. qm̄ nō ex meritistuis ſed ẜm miſericordiā ſuā de ſeculi vanitatibꝰ te eripuit/ et in electā ſocietatē perduxit. vbi audires atqꝫ ocul̓ etiā cerneresqualiter illi ẜuires. Quā ml̓ti diuites nobiles ⁊ potētes/ qͣꝫ multi ſapiētes lr̄ati ⁊ famoſi adoleſcētes in hͦ ſecl̓o miſerabilit̓ fluctuant/ ⁊ abijcere iugū diaboli a ſuis ceruicibꝰ nō p̄ualent. nec illo ſpiritu adhuc mouent̉ vt ſeculo renūciēt. ¶ O vanitas vanitatum. mundū diligere/ et que dei ſunt minus curare. venit tēpus veniet cito tēpusquādo om̄es ſeculares ⁊ carnales delectationes ſimul finē habebūt. Et tunc relinquent vel inuiti p̄ſens ſeculū qͥ modo voluntarij nō ſunt abrenūciare pompis eiꝰ.Tu autem dilecte frater maiorē gratiam adn̄o accepiſti. quia inter tot ſodales tuosa multis periculis corporis et anime/ a laqueis diaboli es p̄ſeruatus/ ⁊ in loco aꝑtoad ſaluādū animā tuā cōſtitutus. O quātas gratias deo debes qui tibi regnū ſuuꝫꝓmerēdū obtulit quod diues pecūia poſſidere nō poteſt. Et qͣꝫ miranda dei gratiavt inualidus et imperitꝰ ſanctorū viā fortiter ambulet. quā robuſtꝰ et doctus vixſequi valet. Recogita vbi nam ſunt olimtecū ſtudentes. vbi illi familiares ſocij cūquibꝰ viuere ⁊ ludere ẜm carnē dulce erat.cū qͥbꝰ ꝑegrinari in remotis partibus nōamore chriſti ſꝫ cupidine tꝑalis proceſſui