dn̄s reſpōdebit. Iuſtꝰ enī dn̄s inultū nonpatiet̉ abire qd̓cūqꝫ nociuū v̓bū. Quid tibi nocere pōt alteriꝰ malicia. ſi ꝯtra te inflatur/ ſi detrahit / ſi obiurgat. Seip̄m magꝭꝓdit. qꝛ bonꝰ nō eſt. Nā ſi tu bonꝰ fueris. ⁊in patiētia māſerꝭ nil mali tibi ītulit. ſꝫ potius meritū tuū auxit Tu clarior ex opprobrio corā ſapiētibꝰ. tu ꝓbatior ex v̓tute patientie Nemi nocet prauitas alteriꝰ. neminēledit v̓bū ꝯtumelioſum/ qͣꝫdiu ip̄e piꝰ ⁊ immotꝰ fuerit. Oīſ hō qͣlis īteriꝰ ē. tal̓ ei ext̓ioraduerſitas erit. qꝛ ſi tu bonꝰ ſimplex ⁊ rectac deū timēs ꝓbaris. nemo tibi bonitatemiuſticiā ⁊ pacē tuā pōt auferre niſi eā volūtarie reliq̄ris. Nō eſt magna patiētia quaꝫꝑua res ꝑturbat. Diſce ad minꝰ tacere ad īiuriā. qꝛ prudētꝭ eſt tacere ī tꝑe malo. Quivincere deſiderat/ victū ſe tradat. Cogitade corona/ nō de iniuria. ⁊ quō poſſis aliūſanare nō qͥd poſſis ecōtrario qͣſi zelo iuſticie motꝰ rn̄dere. Si ille n̄ ignoſcit tu ignoſce. qꝛ vt frequēter maiorē hꝫ culpā qͥ alteriiraſcit̉/ qͣꝫ qͥ iratū patit̉ Miſcroꝝ ꝓpriū eſtꝯqueri. ⁊ īpatientiū citiꝰ cōmoueri. ⁊ cauſas alijs īponere. Tu ergo eſto libent̓ reusvt fias an̄ deū īnocēs. tu pͥmo a teipſo īcipe ⁊ ſic poterꝭ etiā aliū ſanare. ¶ Audiat tn̄qͥ zelū videt̉ hr̄e aduerſus alioꝝ defectꝰ/ qͥ īdignat̉ ſi qͥd ꝯͣ iuſticiā agit̉ qͣꝫ recte ⁊ prudēter ageres ſi zelū tuū etiā ꝯtra cōmotiōꝫ tuam exerceres. ⁊ qd̓ in alio rep̄hēdis/ pͥus īte emēdares. Cū gͦ alioꝝ culpis iraſcerꝭ qͥdiuuat d̓ ocl̓o fratrꝭ tui feſtucā tollere ⁊ tueimpatiētie motꝰ nō cohibere. An tibi videtur nō etiā feſtuca. ſꝫ potiꝰ trabs illiꝰ culpa? Uide ne forte ex tuo iudicio trabē ſuſpicioſe r̄putas qd̓ corā deo vix feſtuca hr̄Nō fidas nimis ꝓpͥo iudicio. qm̄ hō es ⁊nō deꝰ. ſiue tn̄ magnū ſiue ꝑuū fuerit vtilius tn̄ ſꝑ teip̄m ꝯſideras. qꝛ ⁊ tu pctōr es.⁊ curatōe īdiges. In qͦ gͦ aliū iudicas teipſum ꝯdēnas cū eadē facis. Quid enī mihi ꝓdeſt ſi aliquē v̓bis meis ſanauero. ⁊ īꝓprijs meis paſſiōibꝰ māſero. Bn̄ illi cuimalicia cedit ī bonū. ſꝫ ve mihi ꝓpͥe ſalutꝭint̓emptori. nō eſt indiciū māſueti cordisīcōſiderate aliū corriꝑe aut correptiōe modū trāſire. vl̓ nō poſſe motū inuectōis differre. donᵉ ira ī māſuetudinē ⁊ zelꝰ amararedeat ī dulcedinē. Forſitā tūc videb̓ noneſſe tāte culpe reū quē rep̄hēderas. ac etiaꝫmagꝭ excuſab̓ ſuꝑ qͦ pͥꝰ ſubito īdignabarꝭ.ſꝫ ⁊ tue malicie īputabiſ nō incōgrue ꝙ tā
tillū nō potuiſti iniurie ꝑferre. lugebis qͦꝫplꝰ iniuſtā correptōneꝫ qͣꝫ illiꝰ culpā. Pudeat igit̉ te nōdū didiciſſe ꝑuos fratrꝭ defectꝰ tolerare. qͥ qͦtidie infirmitatē ꝓpͥaꝫ abalijs deſideras portari. Cur gͦ eandē miſericordiā nō exhibes alt̓i quā optas fieritibi? Reuertere ad temetipſuꝫ ⁊ ꝑtimeſce negͣuiꝰ deliqͥſti indignādo ⁊ male ferendo qͣꝫfrater tuꝰ peccādo. Ille forte caſum ſuummox vt agnouit fleuit ⁊ d̓ cet̓o cauere ꝓpoſuit. tu v̓o īpatiēs ⁊ incōpaſſiuus peccatūtuū nec inſpexiſti nec fleuiſti. Adhuc ille ſatis bn̄ ī corde ſuo ꝑ amorē tecū ſtat. ⁊ nihilmali de te exiſtimat. ſꝫ ſe magꝭ hūiliat ⁊ ſuꝑ ſe iuſtificat. Uideas gͦ ne ille qͥ videturpctōr ī regno dei te p̄cedat. ⁊ tu cū iuſticiep̄ſumptōne ſil̓is fias ſuꝑbo phariſeo qͥ reprobatꝰ eſt a dn̄o ꝓpt̓ ſua ſuꝑbiā aduerſuipublicani hūilitatē. ¶ Ecce iā aliqͣlit̓ audiſti chariſſime quō teip̄m debes vicere ⁊ zelū ꝯͣ ꝓpͥa vicia exercere. Studeas gͦ magiac magꝭ ꝓficere. ⁊ ſꝑ aliqͥd vicioſe ꝯſuetudinis amputare. Sic̄ negligētia vicia nutrire ſolet ⁊ v̓tutes amittere; ita diligentiaq̄libꝫ inueterata mala euertit ⁊ expugnat.Nā ⁊ſi labor ē in pͥncipio pugne/ tn̄ cū videris paulatim hoſtes ruere ꝯſolaberis deꝓſpero fine. Impedit nos valde qꝛ nō audemꝰ violētiā īferre nature. ¶ O qͣntos labores faciūt homīes ꝓ t̓renis lucrādis/ ⁊nos ꝓ et̓nis bonis marceſcimꝰ. Nauta petit mare. mercator circūit regiones. milesfert arma bellica. ruſticꝰ vomere ſcindit arua. et ſine labore nō q̄unt diuitias ⁊ honores obtinere. vt qͥd gͦ nos v̓tutes ſine magͣſollicitudīe adipiſci credimꝰ? ¶ Hodie aliqͥd īchoare ⁊ craſ modicū addere. ⁊ ſic diebꝰ ſingul̓ virtutē v̓tuti/ ꝓpoſitum ꝓpoſitoiūgere / ꝑficit hoīem v̓tuoſū deuotū puruꝫſanctū ⁊ religioſuꝫ. deo carū. ⁊ hoībꝰ gͣtioſum. Hoc ordīe ꝓmeret̉ hō nomē nouū īcalculo clauſū. qꝛ calcatꝭ vicijs efficit̉ candidꝰ interiꝰ. ⁊ ſepe fruit̉ cōſolatōibꝰ ſuꝑnedulcedīs q̄ ignote manēt carnalibꝰ ⁊ tepidis. ¶ Ruminemꝰ igit̉ ſedula mēte pn̄teꝫꝟſiculū aduerſus deteſtabilē defidiā ad igniēdū nos ⁊ fr̄es nr̄os in amorē ſpūal̓ ꝓceſſus. vt ⁊ vicia nr̄a curent̉ et donatōnesceleſtiū v̓tutū ī nob̓ augeant̉. Neqꝫ eī fraudabit a deſiderio ſuo fideles certatores ſpirituſſctūs. qui vt viriliter certarēt hortatoria voce inſonuit dicens. Uincenti dabomanna abſconditū.