deuotorū ſimpliciūLXXI
ꝓpter penitētiā ſuā ⁊ maximā domini deinoſtri dulcedinē et pietatē qͣ diligit hūanānaturā/ facti ſunt apud deū maiores ſctīqͣꝫ nōnulli ſctī qͥ nō ſic ceciderūt. Uerūtn̄ſuꝑ his nemo dꝫ peccare. Sꝫ poſtqͣꝫ peccauit ꝯfidat de dei bonitate. ⁊ ꝓpt̓ premiſſa reſurgere feſtinet. et ſaluꝰ erit. Nā deusꝑ os ꝓphete dicit. ꝙ nō velit mortē pctōrꝭSed iuxta veriſſimā ſctī Ioh̓is chryſoſtomi ſentētiā. deꝰ qͣſi dolet cū hoīeꝫ ꝑ ſuāiuſticiā dānare debꝫ ꝓpter hoīs īiuſticiā.exqͦ hō eſt imago dei tā nobilit̓ creatꝰ ⁊ tāp̄cioſe redēptꝰ. ¶ Nemo gͦ debꝫ deſꝑare dedei miẜicordia q̄ntūcūqꝫ etiā gͣuit̉ ⁊ innumerabiliter peccauerit. ſed toto corde doleat. qꝛ tā dulciſſimū dn̄m inhonorauit ꝓpt̓ſua pctā. ⁊ ī futuꝝ cauere ꝓponat. et ſic dubitare nō habet qͥn diuina pietas ſecū miſericordiā faciat. ¶ Eſt etiā ꝓ regula ſeruādū ꝙ ſi hō in aliqd̓ peccatū ceciderit etiaꝫmortaliter/ non tm̄ ſemel ſed pluries. nontriſtet̉ intantū ex hͦ ꝙ ſibijp̄i gͣuit̉ indignetur inde ⁊ aliqͥd mali īdiſcrere ſine ſcitu ⁊ꝯſilio ſui ꝯfeſſoris vel ſuꝑioris ꝓpt̓ea faciat ſibi ſed cū qͣdam mētis lib̓tate ⁊ cordiſfiducia hūiliter recurrat ad dn̄m deū ſuū.petendo cordialit̓ veniā ⁊ ſe accuſando etemendatōem cū diuīo adiutorio in mentehabēdo. ¶ Faciat gͦ hō iſte ſicut facere ſolētpueri nōdū ſatis fortes ad ambulanduꝫ.qͥ cū libēter vellēt ambulare cadūt ſepiusEt cū ſe cecidiſſe cogͦſcūt ⁊ ꝑ ſe nō poſſe reſurgere. nō ſibijp̄is ita indignant̉ vt ſic velintiacētes ꝑmanere. ſed huilit̓ et fiducialiter extēdūt manꝰ ſuas ad piā mr̄eꝫ vt ſe releuet exqͦ ꝑ ſe ſurgere neq̄unt. In infinituꝫplꝰ nos ſumꝰ cari et dilecti diuīe maieſtatiq̄ nos creauit et redemit. et ꝑpetue ſaluarediſponit. qͣꝫ vnqͣꝫ aliqͥs filiꝰ ſue mr̄i carnali extiterit carus et dilectꝰ. Recurramꝰ ergo ad eam cū hūilitate ⁊ ꝯfidētia poſt lapſuꝫ. ⁊ īpoſſibile ē vt dānemur. Nullꝰ aūtp̄ſumat ꝙ velit aūt poſſit ꝑ ſe ſurgere a peccatis aūt pctā cauere. Hoc enī ſoliꝰ diuineeſt gr̄e. Caueat gͦ qͥſqꝫ a ſigno tāte ſuꝑbie.Nam ꝓpt̓ ip̄am ſuꝑbiā ꝑmittit deꝰ qn̄qꝫcadere hoīem in pctā. in q̄ nō cecidiſſet ſihūilit̓ ⁊ timorate ſe ad dn̄m deū ſuū ⁊ cōpaſſiue ad ꝓximū ſuū qͥ pͥus in ſil̓ia peccata cecidit habuiſſet.De malarū cogitationū cauſis atqꝫ remedijs.
Uia tactū eſt ſuꝑiꝰ de gͣuibꝰ ⁊ abominādis tēptatōnibꝰ cordis ſeucogitatōnum cū doctrinaꝝ aliqͣꝝꝓ earūdē remedio annotatiōe. Ut adhucclariꝰ poſſit intelligi qd̓ dictū eſt. ⁊ vt faciliꝰ poſſint inueniri remedia ſpūalia cōtramorbū ſpūalē tā peſtifeꝝ/ expedit declarare aliqͣlit̓ cauſas quantū poſſibile fuerit/ ⁊dn̄s donauerit ex qͥbꝰ ortū habeāt qn̄qꝫ tāturpes cogitatōes ¶ Primū itaqꝫ fieri poſſunt ex ſuggeſtiōe ⁊ īmiſſiōe inuiſibil̓ hoſtis. qui v̓tutē fantaſticā et imaginatiuaꝫſimpliciū mouet hmōi abomīatōibꝰ/ prout fecit illi monacho vigīti ānis vnde ſup̄dictū eſt. Probatōem huiꝰ docet exꝑientiain nōnullis deuotꝭ innocētibꝰ ⁊ caſtiſſimiſꝑſonis. q̄ nunqͣꝫ ab extra audier̄t blaſphemias ⁊ turpitudīes tales qͣles ab intra ꝑcipiūt. Un̄ claꝝ eſt ꝙ niſi ab hoſte inuiſibiliimmitterēt̉/ mīme ſentirēt̉. Immiſſiōeſ autem hmōi ꝑmittit deꝰ fieri ad humiliāduꝫhoīeꝫ/ ⁊ vt timoratꝰ oꝑet̉ ſalutē ſuā. et addiſcēdū antiqͥ hoſtis inſidias. ⁊ vt hō eodeuotiꝰ ad diuinū auxiliū r̄currat. ¶ Remedium bonū eſt vt hō faciat vt ſupͣ heremita docuit Itē ꝓdeſt vt hō diuīo adiutorioꝯfidens/ derideat ⁊ ꝯtēnat ſpiritū neqͣꝫ etſuꝑbum cū ſuis immūdicijs dicēdo. Immūde ſpiritꝰ ſi qͥd poſſes ampliꝰ etiā faceres. ego te nō curo qꝛ dn̄m deū meū/ ne tibi vnqͣꝫ ꝯſentiā ī adiutoreꝫ inuoco. Sꝫcioꝑſonā q̄ ꝑ hmōi irriſionē ſolacioſe de facili ſe eruit ab his ſpurcicijs. ¶ Spiūſ quippe ſuꝑbꝰ nō diu patit̉ ſe ita ꝯtēprui haberi¶ Scd̓o fieri pn̄t hmōi cogitatōes turpeſ⁊ abomīabiles ex cauſiſ natu ralibꝰ ẜm humani corꝑis diſpoſitōeꝫ. ¶ Primo videlꝫaut ex nimia cerebri eua cuatōe ꝑ ieiunia.ſtudiū vel fortē imagin.atōneꝫ. ¶ Secūdoaut ex nimia abundātia groſſi fumi cauſati ex corruptꝭ humoribꝰ ꝓpt̓ cibi ⁊ potꝰ intꝑantiā. vel etiā calaſati ex certo cibo vl̓ potu. qͥ licꝫ modice ſumptus habꝫ naturaliter generare groſſos humores caput ꝑturbāteſ. ¶ Tercio aut ex eo ꝙ ꝑſona talis eſtnimis ocioſa. ¶ Quarto aut exīde ꝙ hō eſtꝯſuetꝰ curioſ⁊ ⁊ īcaute videre vl̓ audire reid̓ qͥbꝰ facilit̓. ſumit̉ occaſio poſtea cogitandi nefaria ¶ Quīto aut etiā ex īordīato ⁊ nimiſ ꝯtinuo tīore offēdēdi deū. quēadmoduꝫ videmꝰ exēplarit̓ ꝙ ſepe ⁊ cōit̓ ꝑtrāſitur lignū qͣntūcūqꝫ etiā anguſtū ī t̓ra ſimplicit̓ poſitū abſqꝫ aliqͣ trepidatōe qd̓ n̄ ſic