De exercitiis diſcretis

tio hmōi mala horrenda. groſſa. turpis. ⁊nefaria importune occurrerit/ nō terreaturnec triſtet̉ ꝑſona deuota ꝓpterea nimium.neqꝫ credat ſe ꝓpter talē a deo derelictū. etiam qͣntūcūqꝫ talis cogitatio blaſphemievideat̉ eſſe cōtra dei vl̓ alicuiꝰ ſctī honorēaut ꝯtra fidem caſtitatē ⁊c̄. Sꝫ maiorē fiduciā ſe ꝑtinendi ad deū inde accipiat/ dicendo corde aut ore. ¶ Dn̄e deus meꝰ gͣuiter ⁊ inuitiſſime tolero hāc temptatōnē. tamen qꝛ ml̓tū peccaui iuſtū eſt vt multū affligar. Confidēs dn̄e qꝛ tā forte certamenmihi cōmittis ꝙ etiā inter magnos et electos tuos milites velis cōputare me indignū. Si igit̉ dn̄e eſt tue volūtatis vt hectēptatio dura me colaphiſet nō recuſo laborē. ſꝫ ſupplicit̓ rogo vt tribuas ẜuo tuovirtutē pugnādi ⁊ vincēdi ne ei vnqͣꝫ inet̓nū cōſentiam. Tu enī deꝰ meꝰ ſcis creature tue impotentiā. nec etiā ignoras inimicoꝝ meoꝝ inuiſibiliū inueteratā inuidiaꝫ⁊ malicia ꝯͣ me. Et hec orādo dicat hō deuotius vt poterit/ ſignādo quoqꝫ ſe interīſepius ſigno ſancte crucis/ et aqͣ bn̄dictaſi affuerit ſe aſꝑgendo. His ꝑactis ſit hōꝯtētus et nō curet de eis ampliꝰ multum.nec litiget vltra ꝓ illa vice nimis cū eiſdeꝫſed cōtēnat. ⁊ ſic citiꝰ euaneſcent a mēoria¶ Suꝑ p̄miſſis habemꝰ exemplū de qͦdāmonacho in heremo. qͥ talibꝰ turpibꝰ cogitatōibꝰ vexabat̉ viginti annis. ⁊ nemī audebat aꝑire temptatōem hāc ꝓpter eiꝰ abomīatiōeꝫ. Tandē tn̄ cuidā antiqͦ expertopatri eā/ nō ore ex v̓ecundia ſed ſcpͥto detexit. Qui ridēs ait. Pone manū tuā ſuꝑ caput meū. quod cū ille feciſſꝫ; ait idē pater.Suꝑ caput meū ego accipio totū iſtd̓ peccatū tuū ⁊ omne pondꝰ eiꝰ. Non gͦ tu amplius inde ꝯſciētiā aliquā habeas. Cumautē monachꝰ ſuꝑ hoc miraret̉ ⁊ cāꝫ huiꝰq̄reret. Rn̄dit pater q̄rēdo. Placuit ne vnqͣꝫ tibi iſta turpis cogitatio? Abſit inqͥt illenā maxime mihi ſꝑ diſplicuit. Et ait ſanctus pr̄. Manifeſtū eſt gͦ ꝙ tu eā nō agis.ſed ea pateris antiqͦ hoſte ꝓcurāte. et te vtdeciꝑe tandē ꝑ deſꝑatōeꝫ poſſet ita fatigāte. Nunc gͦ fili mi audi ꝯſiliū meū. Et cuiteꝝ inuaſerit tal̓ turpis cogitatio/ dic. Tbi ⁊ ſuꝑ te inimice neqͣꝫ ſit hec tua blaſphemia. ego nihil in ea habere volo. ſed dn̄mdeū meū ego adoro ⁊ veneror/ ī ip̄mqꝫ credo. Expoſt v̓o iſte frater nūqͣꝫ habuit ampliꝰ hanc gͣuem tēptatiōeꝫ cōſilio ſenis ad

iutus. ¶ Et notandū ꝙ ꝑſona deuota huiuſmodi tēptatōes gͣues nō debꝫ cōfiteri īdifferēter cuicūqꝫ ſacerdoti qͣꝫqͣꝫ plurimuꝫlr̄ato. ne forte occaſionē deſꝑatōis habeatꝓpter multoꝝ inexꝑientiā. ſed recurſū habeat ad viros d̓uotos religioſos diſcretoſNec eſt opꝰ in ſpeciali nimis declarare inꝯfeſſiōe talē turpitudinē. ſed ſufficit ita dicere vt ꝯfeſſor intelligat mentē ꝯfitentꝭ. ethoc ꝓ ſemel. Si ampliꝰ vexauerit ſatis ēeidē ꝯfeſſori ampliꝰ ſimplicit̓ in genere eādem dicere. ¶ Pro illis q̄ p̄miſſa ſunt notetur ꝓ regula generali. ꝙ qͣleſcunqꝫ cogitatōes male occurrerint ſiue ſint de carnalitate ſiue de inuidia ira ſuꝑbia ⁊c̄. fiat diligentia vt ab ītra eis nō cōſentiat̉. ⁊ vt ab extranō impleant̉. ⁊ ſecurꝰ erit hō ꝙ nullo modo hmōi erūt peccata mortalia. īmo ꝯmuniter cū eis ita reſiſtit̉ erūt magne virtutishic. et in futuro remuneratōnis ſingularismateria ſeu occaſio. Ex humilitate tn̄ poteſt hō de eis cōfiteri; nō in ſpecie ſed ī generali/ dicēdo ſic. Tales malas cogitationes habui. tamē ꝑ dei gratiā ip̄e mihi nūqͣꝫ placuerūt. Timeo nihilominꝰ ꝙ nō tācito eas impugnauerim ſicut debuiſſem. ⁊cū dei auxilio potuiſſem. Notandū aūtꝙ ſi in his adueniret (quod abſit) delectatio cū ꝯſenſu hoc oīno expreſſe et ſpecificeeſſet cōfitendū. et ſi in oꝑatōnem ꝓcederet̉tūc adhuc ml̓to ampliꝰ. quia hoc foret grauius. ¶ Huic regule generali videt̉ addēdum ꝙ ſi ꝑſona deuota fuerit ex naturaliquodāmodo inclinatiōe nimis prona adaliquod peccatū ſeu viciū/ ſit hoc ira inuidia/ male loqui d̓ alijs. aut alid̓ quodcūqꝫita vt quādoqꝫ etiā cadat mortaliter/ nullo modo ꝓpter hoc deſperet; ſed cordialit̓de hoc doleat et cōfiteatur hūiliter. ⁊ proponat in animo nūqͣꝫ ampliꝰ ita velle peccare. etiā ſi milleſies tunc vna die cecideritaut vltra nō tamē ꝓpterea dānabitur/ dūmodo ſaltē totiens ſurrexerit quotiēs ceciderit. Ante caſum igitur cogitet diuinā iuſticiam. ſed poſt caſum diuinā miſericordiam ſemꝑ attendat. Miſericordia enimdei tanta eſt vt ſi homo haberet om̄ia peccata mundi ſuper ſe. et doleret ꝙ cum eistam bonū dominū deū ſuum ſuperbe offendiſſet. et firmiter ꝓponeret ampliꝰ abſtinere/ deus talem nunqͣꝫ damnaret. īmohabemus multa exempla d̓ pluribꝰ ſanctꝭqui grauiter peccauer̄t. ⁊ poſt peccata ſua