Druckschrift 
3 (1494) Tercia pars operum Johannis de Gerson doctoris christianissimi
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

De MoNacho

nouit ſctūs angelꝰ bn̄ vti / hoſtis ꝟ̓o male Quāqͣꝫ etiā freq̄nter ip̄am dei inſpirationē in malū ꝯuerti facit hoſtꝭ. ſicut ex aduerſo bonꝰ angelꝰ malā inimici tēptatōeꝫin bonū. puta qͥs tēptabit̉ ideo religioneꝫīgredi vt poſtmodū egrediat et exeat. Inea tn̄ ꝑſeuerās ꝯſtāſqꝫ manebit. De ſuperbia aūt īuidia tēptabit̉. huic valider̄ſiſtet. inde merebit̉ pl̓imū. Ita freq̄nteruiter nocere cupit hoſtis. ꝓdeſt admoduꝫ ꝓficit intantū hoīeꝫ crebro tēptare deſiſtit/ ne temptatōeꝫ ſuꝑando mereat̉. Aduerſus ꝟo cūctas ſuas illaq̄antes tēptationes certe ſunt īnumere. niſi vnicumgenerale r̄mediū reꝑit̉. vt btō anthonio reuelatū extitit. vt qͥs videlicꝫ ꝓfundā ſemꝑhabeat hūilitatē. affectōe ſincera puroqꝫcorde ſuam totā ſpem in dei ac ſanctoruꝫauxiliū ſtatuat. idqꝫ ſe facere poſſe eſſe deigr̄am cenſeat ꝑmaximā. Nihilominus tn̄ſꝑ ſuū debitū faciat apud deū/ et obſeruantiā mandatoꝝ eiꝰ p̄dicte innitēdo ſpei.ſicut firmiter credimꝰ hoīem ſola dei ſaluari miẜicordia. ita miſericordiā ſūmopvenerari diligere caripēdereqꝫ d̓bemꝰ. ſecenī faciens vl̓ intermittēs agere/ ꝓfectoillam ꝑdere ſeſe reddit digniſſimū. ſiſuggerēs tibi modo dicat hoſtis. qͥcqͥdegerꝭ certe nouit deꝰ an dānatꝰ eris vel ne.neqꝫ vllatenꝰ alit̓ eſſe p̄t. Rn̄debis. qͥcqͥdme ordinauerit deꝰ ip̄e tn̄ amari dignꝰ ēcoli. cūqꝫ mētiri neq̄at ip̄e ſibi obſeq̄ntibꝰ ad ſuis viribꝰ conātibꝰ infallibilitergl̓iam celeſtē largiet̉. Quāqͣꝫ ꝟo mihi meꝰſit finis incognitꝰ. bn̄ tn̄ ſcio qm̄ bona vita in bonū finē ꝑducit. neqꝫ ob hāc incertitudinē omittere debeo minꝰ meū efficiam debitū. īmo ꝓfecto magꝭ ac magꝭ enitēdum mihi eſt. ſicut ſi infirmꝰ ſe ſanan ignorēt. iure tn̄ ad id ſuū debitū facit. Cōcludēdo dicimꝰ nihil ita īſtruere hominē in p̄dictis tēptatiōibꝰ īfinitiſqꝫ alijs.ſicut gr̄aꝫ dei deuotā orōeꝫ in ꝓfundafuſam hūilitate atqꝫ ꝯtritōe cordis acqͥrit̉ Hāc nob̓ gr̄aꝫ meritꝭ ac interceſſiōibusoīm ſctōꝝ ſctārūqꝫ largiri dignet̉ pr̄ filius et ſpirituſſanctus Amē. FinitCōtra profeſſum inobedientē eiuſdem Iohānis GerſonEore tuo te iudico ſerue neqͣmdSi dixit in ꝑabola dn̄s ſeruo multiplicāte licꝫ reddēte

talentū. quid dicturꝰ eſt de ſeruo diſſipāteſimul negante talentū? Talis eſt ille inobediēs ꝓfeſſus/ ſit clericꝰ ſit laicꝰ. ꝓpͥaꝫſpūs ſui voluntatē acceptā a deo cauſa lucrādi vite theſauꝝ eterne dedit illā in manu ſuꝑioris ſui dicēs. Suſcipe me viuāabba pater. In manus tuas ꝯmēdo ſpiritū meū/ qm̄ fidens in te de me diffidēsdo illū tibi. Adiuua me et ſaluꝰ ero. Nunctu qͥſqͥs es ꝓfeſſus vel ſil̓i/ pr̄i cuius eſt volūtas tua dono tuo/ īmo ſpōtaneo priꝰ/ nūc in neceſſitatē verſo parere recuſas. qui ꝯͣ ſtimulū calcitrare p̄ſumis/ interrogabo te paucula quatenꝰ ex ore tuo teiudicet cōſcīa tua. Interrogo te dicoue nequā ſed frēm et conſeruū ī xp̄o chariſſimū/ agens in ſpū lenitatis inſtruēs iuxta monitōem apl̓i et chriſti/ cupiēs te ſaluum eſſe ab errore vie diuīe. qm̄ oīs īobedientia deuiat a via vite. ad quā reduxerit cōuerterit pctōrē oꝑit multitudinempeccatoꝝ? Interrogo te ſi memīeris ꝓfeſſionis tue. et ſi penitet te feciſſe: ꝓcul abſitingͣtitudo a ſpū tuo ꝓcul et talis. Porro ſimemineris approbas interrogo qͥs ſapiētior potior interpres erit ꝓfeſſiōis huius qͣlit̓ obẜuāda eſt/ aut ſuꝑior pr̄ tuus/maxime cōſilio cōuentꝰ/ aut tu ſubditꝰ vnicꝰ/ vt fert̉ laicꝰ? Si te tuūqꝫ dixerꝭp̄ferendū p̄ponendūqꝫ iudiciū/ erras intolerabilit̓. neqꝫ eſt talē te aſpernat̉/ tuaꝫptinꝰ arrogātiā ſubſannās dicēs. Quisp̄t hūc audire? certe puto pudet te etiamhec interrogatio auditu ſuo pͥmo. Interrogo deinceps. putas nepr̄em/ īmo patres tuos ita malignātis eſſe neqͥcie inmale ꝯſulēdo ſaluti tue vellēt ſeſil̓ te perire? Exclamabis arbitror ad hāc int̓rogatōem cachinnās indignās rugata froteLōgeſit hec inſania a me pauꝑculo idiota ſubdito pctōre/ vt de ſctīſſima ſuꝑioꝝmeoꝝ ꝓbatiſſimaqꝫ ſapīa tam ſacrilege deſipiam. Euigila nūc et ꝑſpice. ſi breui ratiuncula ꝓtinuſ ex ore tuo te iudicoiuſſus hoc et illd̓ facere tu obedire perſeueras. Si enī ſuꝑior tuus ſapiētior ē incognoſcēdo p̄cepta regule quā ꝓfeſſus es.ſi p̄terea crediſ nollet ſe dānare tibicipit obedire. qͥd obniti potes. qͥd excuſatꝭonis afferre ſuꝑ inobedientia tua/ ne dicaꝑtinacia? Sed dices forte demiſſis oculis et facie humi deiecta ſi omīs a tepudor abſceſſerit. ſi attrita iam frōte mere