De MoNacho
nouit ſctūs angelꝰ bn̄ vti / hoſtis ꝟ̓o male¶ Quāqͣꝫ etiā freq̄nter ⁊ ip̄am dei inſpirationē in malū ꝯuerti facit hoſtꝭ. ſicut ex aduerſo bonꝰ angelꝰ malā inimici tēptatōeꝫin bonū. puta qͥs tēptabit̉ ideo religioneꝫīgredi vt poſtmodū egrediat et exeat. Inea tn̄ ꝑſeuerās ꝯſtāſqꝫ manebit. De ſuperbia aūt īuidia tēptabit̉. huic valider̄ſiſtet.⁊ inde merebit̉ pl̓imū. Ita freq̄nter dū gͣuiter nocere cupit hoſtis. ꝓdeſt admoduꝫ⁊ ꝓficit intantū ꝙ hoīeꝫ crebro tēptare deſiſtit/ ne temptatōeꝫ ſuꝑando mereat̉. Aduerſus ꝟo cūctas ſuas illaq̄antes tēptationes q̄ certe ſunt īnumere. nō niſi vnicumgenerale r̄mediū reꝑit̉. vt btō anthonio reuelatū extitit. vt qͥs videlicꝫ ꝓfundā ſemꝑhabeat hūilitatē. ⁊ affectōe ſincera puroqꝫcorde ſuam totā ſpem in dei ac ſanctoruꝫauxiliū ſtatuat. idqꝫ ſe facere poſſe eſſe deigr̄am cenſeat ꝑmaximā. Nihilominus tn̄ſꝑ ſuū debitū faciat apud deū/ et obſeruantiā mandatoꝝ eiꝰ p̄dicte innitēdo ſpei. Nāſicut firmiter credimꝰ hoīem ſola dei ſaluari miẜicordia. ita eā miſericordiā ſūmopvenerari diligere caripēdereqꝫ d̓bemꝰ. ſecenī faciens vl̓ hͦ intermittēs agere/ ꝓfectoillam ꝑdere ſeſe reddit digniſſimū. ¶ Ꝙ ſiſuggerēs tibi hͦ modo dicat hoſtis. qͥcqͥdegerꝭ certe nouit deꝰ an dānatꝰ eris vel ne.neqꝫ vllatenꝰ alit̓ eſſe p̄t. Rn̄debis. qͥcqͥd d̓me ordinauerit deꝰ ip̄e tn̄ amari dignꝰ ē ⁊coli. cūqꝫ mētiri neq̄at ip̄e ſibi obſeq̄ntibꝰ⁊ ad hͦ ꝓ ſuis viribꝰ conātibꝰ infallibilitergl̓iam celeſtē largiet̉. Quāqͣꝫ ꝟo mihi meꝰſit finis incognitꝰ. bn̄ tn̄ ſcio qm̄ bona vita in bonū finē ꝑducit. neqꝫ ob hāc incertitudinē omittere debeo qͦ minꝰ meū efficiam debitū. īmo ꝓfecto magꝭ ac magꝭ enitēdum mihi eſt. ſicut ⁊ ſi infirmꝰ ſe ſanandū ignorēt. iure tn̄ ad id ſuū debitū facit.¶ Cōcludēdo dicimꝰ nihil ita īſtruere hominē in p̄dictis tēptatiōibꝰ īfinitiſqꝫ alijs.ſicut gr̄aꝫ dei q̄ ꝑ deuotā orōeꝫ in ꝓfundafuſam hūilitate atqꝫ ꝯtritōe cordis acqͥrit̉¶ Hāc nob̓ gr̄aꝫ meritꝭ ac interceſſiōibusoīm ſctōꝝ ſctārūqꝫ largiri dignet̉ pr̄ ⁊ filius et ſpirituſſanctus Amē. ¶ FinitCōtra profeſſum inobedientē eiuſdem Iohānis GerſonEore tuo te iudico ſerue neqͣmdSi hͦ dixit in ꝑabola dn̄s d̓ ſeruo nō multiplicāte licꝫ reddēte
talentū. quid dicturꝰ eſt de ſeruo diſſipāteſimul ⁊ negante talentū? Talis eſt ille inobediēs ꝓfeſſus/ ſit clericꝰ ſit laicꝰ. qͥ ꝓpͥaꝫſpūs ſui voluntatē acceptā a deo cauſa lucrādi vite theſauꝝ eterne dedit illā in manu ſuꝑioris ſui dicēs. Suſcipe me ⁊ viuāabba pater. In manus tuas ꝯmēdo ſpiritū meū/ qm̄ fidens in te ⁊ de me diffidēsdo illū tibi. Adiuua me et ſaluꝰ ero. Nunctu qͥſqͥs es ꝓfeſſus hͦ mō vel ſil̓i/ qͥ pr̄i cuius eſt volūtas tua dono tuo/ īmo ſpōtaneo priꝰ/ nūc in neceſſitatē verſo parere recuſas. qui ꝯͣ ſtimulū calcitrare p̄ſumis/ interrogabo te paucula quatenꝰ ex ore tuo teiudicet cōſcīa tua. Interrogo te nō dico ẜue nequā ſed frēm et conſeruū ī xp̄o chariſſimū/ agens in ſpū lenitatis ⁊ inſtruēs iuxta monitōem apl̓i et chriſti/ cupiēs te ſaluum eſſe ab errore vie diuīe. qm̄ oīs īobedientia deuiat a via vite. ad quā qͥ reduxerit ⁊ cōuerterit pctōrē oꝑit multitudinempeccatoꝝ? Interrogo te ſi memīeris ꝓfeſſionis tue. et ſi penitet te feciſſe: ꝓcul abſit hͨingͣtitudo a ſpū tuo ꝓcul et talis. Porro ſimemineris ⁊ approbas interrogo qͥs ſapiētior ⁊ potior interpres erit ꝓfeſſiōis huius qͣlit̓ obẜuāda eſt/ aut ſuꝑior pr̄ tuus/maxime cū cōſilio cōuentꝰ/ aut tu ſubditꝰ⁊ vnicꝰ/ ⁊ vt fert̉ laicꝰ? Si te tuūqꝫ dixerꝭp̄ferendū p̄ponendūqꝫ iudiciū/ erras intolerabilit̓. neqꝫ eſt qͥ talē te nō aſpernat̉/ tuaꝫptinꝰ arrogātiā ſubſannās ⁊ dicēs. Quisp̄t hūc audire? certe puto ꝙ pudet te etiamhec interrogatio auditu ſuo pͥmo. ¶ Interrogo deinceps. putas nepr̄em/ īmo ⁊ patres tuos ita malignātis eſſe neqͥcie ꝙ inmale ꝯſulēdo ſaluti tue vellēt ſeſil̓ ⁊ te perire? Exclamabis arbitror ad hāc int̓rogatōem cachinnās ⁊ indignās rugata froteLōgeſit hec inſania a me pauꝑculo idiota ſubdito ⁊ pctōre/ vt de ſctīſſima ſuꝑioꝝmeoꝝ ꝓbatiſſimaqꝫ ſapīa tam ſacrilege deſipiam. ¶ Euigila nūc et ꝑſpice. ſi nō breui ratiuncula ꝓtinuſ ex ore tuo te iudico qͥiuſſus hoc et illd̓ facere tu nō obedire perſeueras. Si enī ſuꝑior tuus ſapiētior ē incognoſcēdo p̄cepta regule quā ꝓfeſſus es.ſi p̄terea crediſ ꝙ nollet ſe dānare dū tibi p̄cipit obedire. qͥd obniti potes. qͥd excuſatꝭonis afferre ſuꝑ inobedientia tua/ ne dicaꝑtinacia? ¶ Sed dices forte demiſſis oculis et facie humi deiecta ſi nō omīs a tepudor abſceſſerit. ſi nō attrita iam frōte mere