De illuminatōne cordis
naturali. ¶ Precioſior eſt margarita cognitōis entis puri qͣꝫ altera cognitio de deo q̄poſſꝫ naturalit̓ adipiſci. īmo ⁊ certior ē qͣꝫaltera q̄uis noticia de qͥdditate ſubſtantiarū viſibiliū vel inuiſibiliū naturalit̓ ī hacvita/ de qͥbꝰ hic ītuitiue nihil ſcimꝰ ⁊ de accidentibꝰ pauciſſima. in qͥbꝰ aliqn̄ fallacianō cōtīgat. ¶ Precioſitas et certitudo margarite nō repugnat cognitiōi fidei de diuinis neqꝫ meritū diminuit. Sꝑ enī minor⁊ obſcurior remanet cognitio vie/ qͣꝫ ſit illaquā ſperamꝰ ī patria recepturos. ¶ Precioſitas huiꝰ margarite nō obinde minuit̉ ꝙad praxim deducit̉ diuīe dilectōis ⁊ cultꝰ⁊ laudis. īmo finis eiꝰ ē hmōi praxiſ. Apoſtolo teſte ⁊ xp̄o reuelāte. ꝙ finis legis eſt.charitas/ que colere facit deū ex tota mēteſine obliuiōe. ex toto corde .i. intellectu ſine errore. ex tota aīa .i. volūtate ſine ꝯͣdictōne. et ex tota v̓tute ſine defectōe. ¶ Et hec ēfelicitas īitialis huiꝰ vie ꝓ qͣ ſi dederit hōomnē ſubſtantiā ſuā; qͣſi nihil deſpiciet eā.¶ Precioſitas huiꝰ margarite nō format̉ īnobis de lege cōmūi ſi nō ab inferioribusſenſibꝰ aſcēdamꝰ ad intelligentiā q̄ eſt ꝓprius locꝰ ⁊ matrix eiꝰ. qͣꝫuis radicale ſeminariū deſcēdat a rore celeſtis influētie ī pͥmacreatōe rōnal̓ aīe Secꝰ de margarita fideivel patrie gl̓ioſe q̄ ſuꝑnaturaliter inuenit̉.atqꝫ gͣtis īfuſa format̉. ¶ Emit̉ hec p̄cioſamargarita tanto p̄cio qͣntū habꝫ hō/ ſi pͥuſillā tota ſollicitudīe q̄ſierit in aqͥs ⁊ littoribus magni maris naturaliū ſtudioꝝ ꝑ foſſiōem et depuratōem vehemētē/ ⁊ aſſiduāꝯfricationē ſanctaꝝ meditatōnuꝫ. ¶ Emit̉hec margarita ſi pͥus abeat hō ſe relinq̄ns⁊ vniuerſa q̄ habet vendens. ⁊ hͦ ẜm hoīeꝫexteriorē ⁊ humanā ꝯuerſatōeꝫ. Et ſi redeat hō interior cōuerſus ad cor ſue mentisvbi gignat̉/ nutriat̉/ depuret̉/ vegetet̉. et augeat̉/ trāſformatꝰ de claritate in claritateꝫvſqꝫ ad ꝑfectōem habēdā in celis. ¶ Emit̉hec margarita tāqͣꝫ ſufficiēs poſſeſſio cordis/ qꝛ ꝑ eam ⁊ ī ea poſſidet̉. nō terra ſolū.non celū ſolū. ſꝫ dn̄s terre ⁊ celi celoꝝ. Quiſi nō ſufficit tibi. nimis auarꝰ es. īmo iamnihil es. ¶ Emit̉ hec margarita ꝯueniētiin ſolitudīe/ cōſeruat̉ illic inſuꝑ ſuꝰ candoraptius qͣꝫ in vrbiū tetra fuligine. Hec dūꝯfricata fuerit manibꝰ aſſidue meditatōiſcaleſcit ⁊ ſcintillat/ ⁊ deuotōnis igne inflāmata refulget. ¶ Qua ſuꝑ metaphora placet inſerere ꝯſideratōes. xij. que ſequuntur.
¶ Scintilla eſt modica pars ab igne vl̓ ig Pnita re deciſa volitās ⁊ emicās. ¶ Scintilla ſe habet ad fauillā vt res viuens ad corpus extinctū. ⁊ ſicut ad materiam forma.¶ Sicut ignis trāſſumit̉ ad ſignificāduꝫdeū. ſic oīs creatura ſcintilla q̄dā dei ſymbolice dici p̄t. ¶ Sicut ignis trāſſumptiued̓r lex ignita dei. ſic oīs ꝑticula legis dei q̄lucet ⁊ ardet ſcintilla ꝯgrue noīat̉. ¶ Puriſſimū qd̓ ī om̄i creatura p̄ſertim cogͦſcibilivel cognoſcitiua reꝑitur ſcintilla dici pōt.Unde ſuꝑior ꝑs aīe rōnalis ſinderiſis appellat̉. ¶ Rei cuiuſlibet ſua ſcītilla magnaſin ſuo genere vires hꝫ. Sicut ex igne ſcītillula deciſa magnā ſiluā incendit. ⁊ ſcintillātes ſpūs aīales magnos interiꝰ ⁊ exteriꝰeffectꝰ on̄dunt. maxime ꝑ ocl̓os ¶ Dū ſcintilla rōis vel intellectꝰ extincta eſt cū igneſuo cognitiuo/ cōſequens eſt vt nihil ſcintillare videat̉. ¶ Iuxta qͣlitatem ſcintille cognitōis lucentis ⁊ ardentꝭ ſcintillatōes rerū cognoſcibiliū ⁊ amabiliū ſuſcipiunturvident̉ et amant̉. ¶ Scintillatōes cognitionis ⁊ amoris lucētes .ſ. ⁊ ardenteſ fruſtrafiūt habētibꝰ extinctas penitꝰ ſcintillas app̄hēſiuas ⁊ affectiuas. iuxta illud Fruſtrafiūt verba ſurdo. ſic de coloribꝰ ceco. ſic deamoribꝰ nō amatiuo ¶ Scintillatōes quevideri vl̓ ſentiri in ſua puritate nō pn̄t aboculis et tactu debilibꝰ/ debēt ſub quodaꝫmoderamīe cuiuſdā interpoſitōnis ꝑ obumbratōnem vel diſtantia p̄ſentari vel ſenſui oſtendi. ¶ Scintillatōnes verboꝝ deiquantūcūqꝫ lucentes vl̓ ardentes mox extinguunt̉ dū ad cōgelatas et extinctas mētes ꝑuenerint/ niſi ſpūſſanctus afflet ⁊ fluent aque. ¶ Scintillatōes amoris ex ſe viuaces nō profert nec recipit frigidū de fepectus. ſed dn̄s eſt qͥ dat voci ſue vocē virtutis. alioqͥn totū fauilla eſt ⁊ cinis extinctus. Secꝰ vbi p̄cioſe margarite candorꝑ inflāmatōem rutilat charitate. Cuiꝰ lampades ſunt lampades ignis ⁊ flāmarumquā aque multe nō poterūt extīguere. necex cōſequenti margarite nr̄e ſuccēſe claritatē penitus offuſcabūt. inſtar lapidis cuiuſdam qui ſemel accenſus nequit extingui.Senſerat aliquid tale qui dicebat. Quiainflāmatum eſt cor meū/ et renes mei commutati ſunt. Sequitur. Defecit caro mea⁊ cor meū. deꝰ cordis mei et pars mea deꝰin eternū. O certe pars optima. o vna illaquā petijt ⁊ q̄ſiuit a domino rex propheta