Druckschrift 
3 (1494) Tercia pars operum Johannis de Gerson doctoris christianissimi
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

De illuminatōne cordis

naturali. Precioſior eſt margarita cognitōis entis puri qͣꝫ altera cognitio de deo q̄poſſꝫ naturalit̓ adipiſci. īmo ⁊ certior ē qͣꝫaltera q̄uis noticia de qͥdditate ſubſtantiarū viſibiliū vel inuiſibiliū naturalit̓ ī hacvita/ de qͥbꝰ hic ītuitiue nihil ſcimꝰ ⁊ de accidentibꝰ pauciſſima. in qͥbꝰ aliqn̄ fallacianō cōtīgat. Precioſitas et certitudo margarite nō repugnat cognitiōi fidei de diuinis neqꝫ meritū diminuit. Sꝑ enī minor⁊ obſcurior remanet cognitio vie/ qͣꝫ ſit illaquā ſperamꝰ ī patria recepturos. Precioſitas huiꝰ margarite nō obinde minuit̉ ꝙad praxim deducit̉ diuīe dilectōis ⁊ cultꝰ⁊ laudis. īmo finis eiꝰ ē hmōi praxiſ. Apoſtolo teſte ⁊ xp̄o reuelāte. ꝙ finis legis eſt.charitas/ que colere facit deū ex tota mēteſine obliuiōe. ex toto corde .i. intellectu ſine errore. ex tota aīa .i. volūtate ſine ꝯͣdictōne. et ex tota v̓tute ſine defectōe. Et hec ēfelicitas īitialis huiꝰ vie ꝓ qͣ ſi dederit hōomnē ſubſtantiā ſuā; qͣſi nihil deſpiciet eā. Precioſitas huiꝰ margarite nō format̉ īnobis de lege cōmūi ſi nō ab inferioribusſenſibꝰ aſcēdamꝰ ad intelligentiā q̄ eſt ꝓprius locꝰ ⁊ matrix eiꝰ. qͣꝫuis radicale ſeminariū deſcēdat a rore celeſtis influētie ī pͥmacreatōe rōnal̓ aīe Secꝰ de margarita fideivel patrie gl̓ioſe q̄ ſuꝑnaturaliter inuenit̉.atqꝫ gͣtis īfuſa format̉. Emit̉ hec p̄cioſamargarita tanto p̄cio qͣntū habꝫ hō/ ſi pͥuſillā tota ſollicitudīe q̄ſierit in aqͥs ⁊ littoribus magni maris naturaliū ſtudioꝝ ꝑ foſſiōem et depuratōem vehemētē/ ⁊ aſſiduāꝯfricationē ſanctaꝝ meditatōnuꝫ. Emit̉hec margarita ſi pͥus abeat hō ſe relinq̄ns⁊ vniuerſa q̄ habet vendens. ⁊ hͦ ẜm hoīeꝫexteriorē ⁊ humanā ꝯuerſatōeꝫ. Et ſi redeat hō interior cōuerſus ad cor ſue mentisvbi gignat̉/ nutriat̉/ depuret̉/ vegetet̉. et augeat̉/ trāſformatꝰ de claritate in claritateꝫvſqꝫ ad ꝑfectōem habēdā in celis. Emit̉hec margarita tāqͣꝫ ſufficiēs poſſeſſio cordis/ qꝛ ꝑ eam ⁊ ī ea poſſidet̉. nō terra ſolū.non celū ſolū. ſꝫ dn̄s terre ⁊ celi celoꝝ. Quiſi nō ſufficit tibi. nimis auarꝰ es. īmo iamnihil es. Emit̉ hec margarita ꝯueniētiin ſolitudīe/ cōſeruat̉ illic inſuꝑ ſuꝰ candoraptius qͣꝫ in vrbiū tetra fuligine. Hec dūꝯfricata fuerit manibꝰ aſſidue meditatōiſcaleſcit ⁊ ſcintillat/ ⁊ deuotōnis igne inflāmata refulget. Qua ſuꝑ metaphora placet inſerere ꝯſideratōes. xij. que ſequuntur.

Scintilla eſt modica pars ab igne vl̓ ig Pnita re deciſa volitās ⁊ emicās. Scintilla ſe habet ad fauillā vt res viuens ad corpus extinctū. ⁊ ſicut ad materiam forma. Sicut ignis trāſſumit̉ ad ſignificāduꝫdeū. ſic oīs creatura ſcintilla q̄dā dei ſymbolice dici p̄t. Sicut ignis trāſſumptiued̓r lex ignita dei. ſic oīs ꝑticula legis dei q̄lucet ⁊ ardet ſcintilla ꝯgrue noīat̉. Puriſſimū qd̓ ī om̄i creatura p̄ſertim cogͦſcibilivel cognoſcitiua reꝑitur ſcintilla dici pōt.Unde ſuꝑior ꝑs aīe rōnalis ſinderiſis appellat̉. Rei cuiuſlibet ſua ſcītilla magnaſin ſuo genere vires hꝫ. Sicut ex igne ſcītillula deciſa magnā ſiluā incendit. ⁊ ſcintillātes ſpūs aīales magnos interiꝰ ⁊ exteriꝰeffectꝰ on̄dunt. maxime ꝑ ocl̓os Dū ſcintilla rōis vel intellectꝰ extincta eſt cū igneſuo cognitiuo/ cōſequens eſt vt nihil ſcintillare videat̉. Iuxta qͣlitatem ſcintille cognitōis lucentis ⁊ ardentꝭ ſcintillatōes rerū cognoſcibiliū ⁊ amabiliū ſuſcipiunturvident̉ et amant̉. Scintillatōes cognitionis ⁊ amoris lucētes .ſ. ⁊ ardenteſ fruſtrafiūt habētibꝰ extinctas penitꝰ ſcintillas app̄hēſiuas ⁊ affectiuas. iuxta illud Fruſtrafiūt verba ſurdo. ſic de coloribꝰ ceco. ſic deamoribꝰ nō amatiuo Scintillatōes quevideri vl̓ ſentiri in ſua puritate nō pn̄t aboculis et tactu debilibꝰ/ debēt ſub quodaꝫmoderamīe cuiuſdā interpoſitōnis ꝑ obumbratōnem vel diſtantia p̄ſentari vel ſenſui oſtendi. Scintillatōnes verboꝝ deiquantūcūqꝫ lucentes vl̓ ardentes mox extinguunt̉ dū ad cōgelatas et extinctas mētes ꝑuenerint/ niſi ſpūſſanctus afflet ⁊ fluent aque. Scintillatōes amoris ex ſe viuaces nō profert nec recipit frigidū de fepectus. ſed dn̄s eſt qͥ dat voci ſue vocē virtutis. alioqͥn totū fauilla eſt ⁊ cinis extinctus. Secꝰ vbi p̄cioſe margarite candorꝑ inflāmatōem rutilat charitate. Cuiꝰ lampades ſunt lampades ignis ⁊ flāmarumquā aque multe nō poterūt extīguere. necex cōſequenti margarite nr̄e ſuccēſe claritatē penitus offuſcabūt. inſtar lapidis cuiuſdam qui ſemel accenſus nequit extingui.Senſerat aliquid tale qui dicebat. Quiainflāmatum eſt cor meū/ et renes mei commutati ſunt. Sequitur. Defecit caro mea⁊ cor meū. deꝰ cordis mei et pars mea deꝰin eternū. O certe pars optima. o vna illaquā petijt ⁊ q̄ſiuit a domino rex propheta