cordis
LXIX
in credendis. vt ꝙ omne reuelatū a deo eſtverum. ¶ Theologia ſuꝑnatural̓ fideliumviatoꝝ conſiſtit pͥncipaliter ⁊ fundatur invna et triplici margarita v̓tutis theologice que dicit̉ fides/ ſpes et charitas. Sꝫ qͦad intelligentiā ꝯparat̉ multis modis/ vtꝑ abnegatōem oīm quaſi ꝑ vmbrā atqꝫ caliginē. Rurſus ꝑ aſſimilatōeꝫ ſymbolicamRurſus ꝑ viā cauſalitatis. Rurſus ꝑ appropriatōem et ſuꝑeminentiā. Tandē permyſticā analogiā affectu mentis in deumtotaliter trāſformato ¶ Una p̄cioſa margarita cuiꝰ nomē eſt purū vſqꝫ quaqꝫ ꝑfectūrelucet et inuenit̉ in om̄ibꝰ creaturis tāqͣꝫin veſtigijs ſignātibꝰ potētiā. ſapīam ⁊ bonitatē ip̄iꝰ. Sed p̄cipue refulget in creaturis rationalibus tanqͣꝫ in imaginibꝰ/ queſunt diu īe eſſentie vel nature. nedū rep̄ſentatiue. ſed participes ⁊ capaces. Un̄ rectepatet imagīs atqꝫ veſtigij diſtīctio ¶ Unap̄cioſa margarita diuini nomīs qd̓ eſt ensſimpliciter ꝑfectū dū ſola refulget in puro corde viatoris/ tūc deforme cōſpicitur(teſte Greg.) qͥcqͥd pulcꝝ offert̉ ex creaturꝭ¶ Precioſa hec margarita q̄ deꝰ eſt/ ſic vnaeſt vt diſtinctio eſſential̓ nulla ſit penitꝰ ineo. īmo nec diſtinctio formal̓ ad intra necextra naturā rei. niſi tm̄ modo diſtīctio ꝑſonalis relatiua. que large pōt dici realis.qͣlis n̄ inuenit̉ in aliqͣ creatura. ¶ Una hecp̄cioſa margarita diſtinctionē admittit qͦrundā nominū/ que ꝯſurgit ex operatōneintellectus ꝑ cōparatōem ad diuerſas resſeu reſpectꝰ. ⁊ ex modis qͦs fabricat cognoſcēdo creaturas/ vel ex ſola diſtinctōe rationis/ dū ſibi cōparat̉ ip̄e deus/ in qͦ nō formaliter ſꝫ ſuꝑeminēter eſt om̄is ꝑfectio eadem penitꝰ ⁊ vnica ſimplex ⁊ illumīata aliter qͣꝫ in creatura. Exemplū tn̄ habet̉ aptiſſimū de cētro ſpere cuiuſdā ignee qd̓ ſtāspenitꝰ indiuiſibile lineas termīat infinitaſUnde pōt intellectꝰ varios formare cōceptus/ dū ſcit tales ꝯparare reſpectꝰ ¶ Unahec p̄cioſa margarita diſtinctōem nō admittit eſſentialē vl̓ formalē aut aliquā nōidētitatem inter intellectū diuinū et humanum. nec inter ꝑſonas ⁊ eſſentiam. nec inter ꝓprietates ⁊ attributa. Sed deus vnoſimpliciſſimo ⁊ vnico actu illumīato ſuꝑeminenter eſt intellectꝰ et volūtas/ eſſentiaet perſona. vnitas ⁊ ꝟitas bonitas ſapientia/ iuſticia/ miẜicordia/ ⁊ qͥcquid d̓ deo dici pōt. nō habita vel incluſa ad res extra ſe
collatōne vl̓ reſpectu. Uoluit hͦ pluries inculcare Dionyſiꝰ dicens deū ſuꝑuitam. ſuperbonitatē. ſuꝑens. ¶ Una hec precioſamargarita diſtinctionē admittit diuinaꝝreuelationū ad inuicē/ que ex modo ſe habendi facit vt cōtradictoria verificent̉ deeſſentia ⁊ de ꝑſona. ꝙ eſſentia nō refert̉ ⁊ tamen ꝑſona refertur. quia videlicꝫ eſſentianō eſt per ſe pͥmo mō ⁊ cōuertibiliter idemcū ꝑſona. non ꝙ aliqͣ nō idētitas vel diſtinctio ſit int̓ eēntiā et patrē. ſꝫ bn̄ inter pr̄em⁊ filiū. nec in creaturis ſimile reperit̉. quianullā poſſibile eſt eſſe ſimplicit̓ vnam illimitata et vſqꝫquaqꝫ ꝑfectā. ¶ Uigor huiꝰprecioſe margarite que deꝰ eſt; ꝓducit libere cōtingēter tanqͣꝫ ad extra radios aliqͦs⁊ fulgores. Et nullo mō neceſſitate finisvel agētis. alioquin nō eſſet ens vſqꝫ quaqꝫ⁊ vniuoce perfectū ſi reqͥreret ad eſſe ſuumexiſtētiā creature. Et iteꝝ ſi de neceſſitateageret ad extra nihil poſſet euenire ꝯtīgenter/ ⁊ ceſſaret om̄is religio. Immo ⁊ quodlibet ens eſſet infinitū cū fieret naturalitera potētia infinita. Hoc eſt ſtultū dei quodſapientiuſ eſt homībꝰ nolentibꝰ intelligeredeum nō agere quōlibet ex arbitrij libertate ſed neceſſitate naturali. Unde obſcuratū factū eſt inſipiēs cor eoruꝫ. vt dicerent.mundū eternū. cū ceteris erroribꝰ et blaſphemijs infinitis. ¶ Uigor huiꝰ precioſemargarite/ candor ⁊ decor animos cōtemplantiū ip̄aꝫ ſub nomīe entis puriſſimi rapiunt ad agendū res mirabiles/ ⁊ ad cogͦſcendū res ſuꝑnaturales/ ⁊ ad diligenduꝫres ſpirituales cognitas ī enigmate. ¶ Uigor huiꝰ margarite cādor et decor mouēt⁊ attrahūt anīos cōtemplantiū circulo qͦdam intelligibili miris modis. vbi coincidūt tres cauſe. que ſunt efficiēs et forma / n̄quidē intrīſeca cōſtituens ſed exēplaris.⁊ ip̄e finis qͥ mouet nō vt forma cognoſcētis ſed vt eſt res talis in ſeip̄a/ quia ip̄e mouet vt res appetitū nō vt ē cognitio. ¶ Uigor huiꝰ margarite cādor ⁊ decor poſſuntallicere ⁊ afficere priꝰ animos cōtēplantiūad dilectōem qͣꝫ ad intellectualē cognitōeꝫſed nō ſine miraculo ſpūſſancti ſe per charitatē mirabiliter diffundentis/ et mentisapicē ſingulariter inflāmantꝭ. quia ẜm curſum naturalis vie intellectus nō intelligitnō inſpecto fantaſmate/ nec voluntas aliquid vult obiecto nō ſibi pͥus ꝑ intellectūp̄ſentato. niſi loqͣmur de volitōe tm̄modo