De directōne
Cōſideratio nonaIcunt ꝯſeq̄nter p̄dicti ꝙ volūtasdꝯſeq̄ns iudiciū rōis ſuꝑioris ⁊ directiōeꝫ eiꝰ debꝫ ſꝑ ita eē ꝯformisdiuīe voluntati ꝙ nunqͣꝫ in aliqͦ ſibi r̄mumuret. nec de damnatōe hoīm. nec de permiſſiōe peccatoꝝ. nec de gr̄e ſubtractione.Immo nec de ſua futura dānatōe; ſi illamdeꝰ diſpoſuerit iuſto ſuo iudicio venturā.ſed dicat hūili corde ſine murmure id qd̓apud dānatos et ꝑ eos dici nō p̄t. Iuſtuses dn̄e et rectū iudiciū tuū. cū ceteris ſil̓ibus. Non ꝙ hō ſimplicit̓ et abſolute debeat aut poſſit de lege ordīata cōſentire ī dānatōem ſuā/ ſicut nec in peccatū vel deſꝑatōem. ſed hec ita ſub ꝯditiōe ꝓponuntur.Quāuis nō expediat apud ml̓tos tales īterrogatōes ꝑticl̓ares ſibi formare/ vl̓ ī eiſd̓liberādo diu ſtare. Hoc tn̄ p̄t fieri vt ẜmiudiciū rōis ſuꝑioris nolit in aliqͦ remurmurare diuinis diſpoſitōibꝰ. qd̓ faciliꝰ eſtqͣꝫ poſitiue ea laudare. ⁊ approbādo in ratione eis gaudereCōſideratio decīaOrro qͦ ad voluntatē aliā duplicēque ꝯſequit̉ iudiciū rōis inferior⁊ ſenſualitatꝭ p̄t fieri ꝙ bonꝰ filiui(ſic loqͥt̉ Augꝰ) velit pr̄em ſuū viuere quēdeꝰ vult mori/ ꝓpt̓ quendā nature tractū⁊ colligatōem ad ea q̄ tꝑalia ſunt. Oꝑtꝫ nihilominꝰ hāc duplicē voluntateꝫ ſi debetcarere vicio ſe reſoluere tandeꝫ in eā que ſequitur iudiciū ratōisConſideratio. xi.Mpliꝰ addamꝰ. Quia nat̉a deleactat̉ in medijs ⁊ triſtat̉ ī extremiscolligit̉ rō ſpeculatiua canticoꝝ ⁊pſalmoꝝ/ qui qn̄qꝫ collaudāt rectoſ corde⁊ ad leticiā et collaudatōem ꝓuocāt. vt ibiLetamini in dn̄o ⁊ exultate iuſti ⁊ gl̓iamīomnes recti corde. Et iteꝝ. Lux orta ē iuſto ⁊ rectis corde leticia. Coniugunt̉ autēiuſticia et rectitudo cordis ratōne p̄dicta.Qm̄ iuſticia mediū tenet/ ⁊ ꝯſiſtit ī qͣdā rectitudine ẜm quā debꝫ rectificari cor atqꝫdirigi.Conſideratio. xli.Ttendendū eſt nihilominꝰ ꝙ rectitudo voluntatis hūane ꝓ ſtatu
vien̄ ſtat in indiuiſibili ſicut rectitudo volūt atis dei. Et ſic ſtoyciponere voluerūtdicentes eqͣlia eſſe peccata/ qm̄ eque deuiat vnū a rectitudīe ſicut alteꝝ. Exempluꝫde linea paꝝ torta vl̓ obliqͣ. Stat igitur exmoderatōe iuſticie ꝑ diuinā miẜicordiamque ſuꝑexaltat iudiciū/ ꝙ rectitudo voluntatis hūane latitudinē aliquā ꝯpatiat̉. infra quam volūtas ſtans dicet̉ ſemꝑ recta.qͣꝫuis ad centrū īdiuiſibile iuxta modū loquendi p̄dictorū nō ꝑtingat.Conſideratio. xiii.Urſus infra latitudinē hāc ꝑmiſerunt aliqͥ peccata venialia dicētesea nō eſſe ꝯͣ rectitudinē diuinoꝝ p̄ceptoꝝ q̄ ſunt dei iuſticie ſeu iudicia participata; ſicut nec eſſe dicunt̉ ꝯͣ charitatem.quia nō extinguūt eam. Sunt tn̄ peccatavenialia q̄dā obliquitates a medijs/ ꝑ quefaciliꝰ et rectiꝰ tendit̉ ad finem. Nō auteꝫtollunt rectitudinē finis. Et ſi nō perimūtillā/ p̄pediūt tn̄ pl̓imū. Suꝑ qͣ re loqͥturtractatus alter de vita ſpūali docens quātum ⁊ quouſqꝫ vota et p̄cepta ordinuꝫ ſeureligionū obligent et ſe extendantConſideratio. xiiii.Eſcendamꝰ ꝯſeq̄nter ad ꝑticuladres caſus aliquos qm̄ ẜmōes particulares in moralibꝰ (dicēte Ariſtot̓. et teſte exꝑientia) magis ꝓſunt aut erudiūt quēadmodū videre eſt in p̄ceptꝭ medicine. neqꝫ tn̄ oꝑtet tēptare de ſingul̓ particularibꝰ. qm̄ infinita ſunt/ et ideo nec diſſerere neceſſe. Sed in pͥmis ſicut directiocordis tendit ⁊ terminat̉ ī deū. ſic ⁊ ab eodem habet ortū ⁊c̄. ¶ Uide cōſeq̄ntia ī tractatu de orōe et eius valore ꝑte terciaConſideratio. xpEnuit nos ecce plꝰ ſꝑato v̓bū de ꝯtdirectōe cordis in orōe cū annexisAd qͦꝝ elucidatōem ampliorē ꝓficit tractatꝰ de meditatōe cordis et aliꝰ diip̄iꝰ ſtabilitōe. veniamꝰ cōſequenter ad alias particulares actōes. Et in pͥmis videamus qualis eſſe debeat cordis directio īadoratōe imaginū/ qm̄ abuſus videt̉ eſſemultus apd̓ laicos et ſeculares/ īmo ⁊ nōnunqͣꝫ apud lr̄atos et religioſos/ qͥ vnamimaginem citiꝰ adorant qͣꝫ aliā. Et hͦ ſolūqꝛ vel venuſtior/ aut pulcrior/ aut ornatior