cordisLXVIII

Uto iuxta traditiōem hāc motuseſt Hugo dicere. Qm̄ aliqn̄ dilectio intrat vbi cognitio foris ſtat.Non ꝙ amor excludat omnē cognitōꝫ. ſicenī fieri nō p̄t vt diligat̉ ꝓrſus incognitū.Sꝫ ⁊ ip̄e amor (vt dicit Grego.) q̄dam cognitio ē. Et qͣlis cognitio? Certe exꝑimētaliſ ⁊ ſuo mō ꝓportionabil̓ tactui guſtui vl̓olfactui/ in ſenſibilibꝰ. Un̄ qͣꝫuis dicat̉ abaliqͥbꝰ amor eſſe cecꝰ. hͦ habꝫ fortaſſis veritatē loq̄ndo de cognitōe lumīoſa ſeu d̓claratiua ꝓportionabilit̓ ad viſiōem ocl̓oꝝ ⁊auriū. Quia ſe manifeſtare nō p̄t aūt ī aliūtrāffundere ſapor et dulcor amoris ꝑ exꝑientiā habitꝰ/ ꝓut in p̄cedenti tractatulo demeditatōne ſcꝫ cordis dicebat̉. ¶ Rurſuspatꝫ ex prioribꝰ qͥd hꝫ rn̄dere cor ſimpliciſmeditatis vl̓ orātis. Si q̄rat̉ ab eodē qͥdmeditādo qͥd orādo cogitet/ qͥd aſpic̄/ autqͥd diligit? Recogito. dicere p̄t pr̄em meūceleſtē bn̄factorē meū. redemptorē meuꝫ.ſaluatorē meū. iudicē dn̄m īmo ſponſū eiamicū meū. Et ſi ꝑgas vltra reqͥrere. Quiſeſt iſte pr̄ tuꝰ? Cuiꝰ eſſentie? cuiꝰ ꝑfectōis:cuiuſqꝫ ꝯditōis? Rn̄deat. Incōprehēſibilis ē ⁊ infinitꝰ. et ideo ꝯp̄hēdere ip̄m nō laboro. Satis mihi ē ip̄m ꝓ ſtatu pn̄tis exilij cognoſcere ſub eis q̄ memorate ſunt rōibus. qꝛ pater. qꝛ piꝰ. qꝛ bn̄factor. amicꝰ. intimꝰ. pulcer decorꝰ. et totꝰ deſiderabil̓. ꝓut ſponſa dixit in cāticꝭ. Un̄ ⁊ puer de qͣ pͥlocuti ſumꝰ q̄rēti a ſe qͣlis ē pater tuꝰ/ nunqͥd paruꝰ aūt magnꝰ. rubicūdꝰ aūt pallidꝰnūdꝰ aut veſtitꝰ? diceret neſcio. nec hͦ ſciredū in hͦ exilio dego ꝯtēdo. ſciam abūde cūnūc ad ip̄iꝰ pn̄tia venero. Hec itaqꝫ cognitio ſuffic̄ mihi qͣꝫdiu ip̄e illic ⁊ ego iſtic ſumꝰ/ vſqꝫ ad tꝑs bn̄placiti ſui. vt iterim ſichonorē ſibi dilectōem / obedientiā reuerentiāqꝫ toto conatu impēdā. ¶ Uiuit ille cuiadhuc puerulo ſuadebāt pij ꝑentes/ vt ſipoma. ſi nuces vl̓ cetera talia hr̄e vellet. genuflecteret/ ⁊ illa a dn̄o deo eleuatiſ peteretmanibꝰ. Atuero puero ita faciēti ꝓijciebāt̉hec ab alto loco. vtputa a camino vl̓ ſolario/ applaudentibꝰ qͣſi ⁊ ꝯgaudentibꝰ puero ip̄is parentibꝰ et dicentibꝰ. Uides dilecte fili qͣꝫ bonū ē orare dn̄m deū/ qui taliaꝯfert orantibus.Notula. xvl.h Ec via videt̉ plana. cōis. regia. ſine ꝑiculis. ſine difficultatibꝰ. ſine

offendiculiſ. vbi ꝟitatē habet illd̓ ꝓuerbiūQui ambulat ſimplicit̓ / ambulat ꝯfident̓.Hinc euenit vt ſimplices ſine lr̄is rapiantcelum vbi lr̄ati et ꝯquiſitores huiꝰ ſeculi.vbi ꝑſcrutatores maieſtatis aut inanes remanent aut opprimūtur a gl̓ia. Legimuſin eccl̓iaſtica hyſtoria de qͣdam ſancta feīamartyre. noīe (ſi bene recolo) Blādina/ cuꝫtor q̄bat̉ grauiter/ īterrogaret̉ de multis. hͦvnuꝫ ſolū rn̄debat. Chriſtiana ſū. Nec abea aliud poterat extorq̄ri reſponſū. Utināſic fieret in oībus nobis meditari volentibꝰ in ſimplicitate cordis ꝯformit̉ ad apoſtolū. qui ait. Nihil arbitratꝰ ſum me ſcireint̓ vos niſi dn̄m noſtꝝ ieſum chriſtum ethunc crucifixum. ¶ Ecce enī dū q̄rit a liqͥſmeditari in ſimplicitate cordis/ occurrūtvel naturales fantaſie/ vl̓ diabolice illuſiones/ q̄rentes. qͥs et vbi eſt deꝰ tuus? Audiꝓphetā ſil̓ibꝰ impeditū q̄ſtionibꝰ. Exprobrauerūt mihi qͥ tribulant me īimici mei.dū dicūt mihi ꝑ ſingulos dies vbi ē deuſtuus. Audi qͦꝫ qͥd rn̄deat/ vt et tu poſſiſ reſpondere ſil̓r. Nam poſtqͣꝫ dixit ꝓphetaQuare triſtꝭ es aīa mea ⁊c̄. ꝯn̄ter rn̄dendoait. Salutare vultꝰ mei deꝰ meꝰ. Hoc eſt.deꝰ meꝰ ē ſalutare. aut ſaluator mei vultusqͥ duplex .ſ. gr̄e et gl̓ie exiſtit. qͣſi dicere vellet. Deꝰ meꝰ eſt mihi lumē gre et gl̓ie ⁊ oēbonū. Ꝙ ſi ampliꝰ curioſe magꝭ qͣꝫ fructuoſe importuna te cogitatio interrogare ꝑſtiterit/ expellat eam et fuget meditatio tuaflabello ⁊ manu ſimplicitatis et hūilitatiſauertēdo ab ea ⁊ nihilipēdēdo tali reſponſo breui/ ſed efficaci. Ip̄e eſt deꝰ meꝰ/ dn̄smeus/ et pr̄ meꝰ qui poſſedit me ⁊ fecit etcreauit me. Quid vis vltraꝫoNIA. XVll.Audatur in ſcriptura ſacra et a do Yctoribꝰ ſimplicitaſ vera que plicānō habet doloſitatis falſitatis autcurioſitatis. Sic Iob ſimplex fuiſſe memoratur. nō ſimplicitate que opponit̉ perſpicacitati intellectus. ſed que ꝯͣria ē doloſitati ⁊ fraudi affectꝰ. Sicut et ſapiēs ait dedeo ꝙ cū ſimplicibꝰ gradit̉ ⁊ cum ip̄is eſtſermocinatio eius. Sicqꝫ faciebat ꝓpheta loq̄ns ad dominū in ſancta ſimplicitateUt iumentū inqͥt factꝰ ſum apud te. Felixqͥ talit̓ ſimplex ⁊ tale iumentū eſſe meruitſi tn̄ in via dn̄i. Nam fortitudo ſimplicisvia dn̄i. Hec ſimplicitas dū diuerſitatem