⁊ ſtatu perfectionisLXVII

uitias ꝑfecta charitate deo inherere. ⁊ ip̄isaffluentibꝰ cor nō apponere. quēadmodūꝯſtat fuiſſe de abraam. cuiꝰ ꝑfectio nō ponit̉ in abdicatōe diuitiaꝝ; ſed ī hoc ꝙ cōrā deo ambulauerit. Ambula corā me (aitad eum dn̄s) ⁊ eſto ꝑfectꝰ. Ambulauit autem perfecte deū diligēdo ⁊ amādo ¶ Necex hoc arguere poterit qͥs īutile eſſe ꝯſiliūpauꝑtatis/ ſicut ait ſanctꝰ doctor vbi ſupͣ.Non enī vt ip̄e ait ꝓpter hͦ dedit ꝯſiliumiſtud quaſi diuites perfecti eſſe nō poſſint.ſed qꝛ facilit̓ nō ꝑficit̉ homo cū poſſeſſiōediuitiaꝝ. Hoc ideꝫ ſentit dn̄s Guilhelmantiſiodorenẜ reſpōdendo ad qd̓dā argumentū cū arguit̉. Relinq̄re om̄ia eſt opusꝑfecte charitatis Hoc inqͥt ſic intelligēdūeſt ꝙ eſt ſignū ꝑfecte charitatis/ ⁊ nō eſſentialiter ꝑfectio. ¶ Preterea ſi pauꝑtas eſſeteſſential̓ perfectio ſequeret̉ ꝙ nulli diuitespoſſent ꝑfici in vita chriſtiana. exqͦ nō haberēt pauꝑtatē/ que ẜm aduerſariū ꝑtinetad eſſentialē ꝑfectionē. Falſitas ꝯſequentis ex illo arguit̉ Eccī. xxxi. vbi beatꝰ diueſille dicit̉ qui inuētus ē ſine macula. nec ſperauit in theſauris pecunie. Super qͦ gloſa magna. Siqͥdem virtꝰ eſt diuitem eſſe⁊ ꝑfecta charitate deo figi ⁊ adherere/ qͥ exaffectu diuitiaꝝ maculā nō ꝯtraxit. qͥ poſtaurum cōcupiſcēdo nō vadit. nec de diuitijs ſuꝑbiēdo ſuꝑ alios ſe extollit. Sequitur. Quis enim eſt hic ⁊ laudabimꝰ eumꝫfecit enī mirabilia in vita ſua. Uere enī mirabilia facit qͥ in diuitijs affluentibꝰ cor n̄apponit. Poſt q̄ om̄ia ꝯcludit. qͥ probat̉eſt in illo ⁊ ꝑfectꝰ inuentꝰ eſt. Item ſi paupertas volūtaria eēntialiter faceret ad ꝑfectōem vite chriſtiane. ſequeret̉ ꝙ poſſeſſioopū ⁊ diuitiarū eſſentialit̓ imꝑficerēt hominē. et ita p̄lati/ papa dn̄s omniū. viri eccleſiaſtici poſſidētes diuitias; iſti deficerēta ꝑfectōe chriſtiana. īmo ip̄i religioſi qͥ deartiſſima pauꝑtate gl̓iant̉ trāſeuntes ad p̄laturas in qͥbus recipiūt amplas diuitiaſilli inqͣm caderēt a perfectiōe eēntiali vitechriſtiane. ⁊ ita nunqͣꝫ deberēt ad p̄laturaſillas trāſire. Porro ꝙ in ip̄a dimiſſiōe pecuniarū ſeu diuitiaꝝ nō ꝯſiſtat eēntialis ꝑfectio declarat ſctūs doctor in libello ſepedicto arguēs ꝑ exēplū ꝙ ip̄e ſaluator tradens Matth̓. v. ca. documēta perfectōniſdicebat. Si qͥs ꝑcuſſerit te in maxillam p̄be ei ⁊ alterā. Et qͥ vult tecū in iudicio cōtendere ⁊ tunicā tollere/ dimitte ei ⁊ palliū

Et qͥcūqꝫ te angariauerit mille paſſus/ vade cū eo ⁊ alia duo milia. Manifeſtū ē ꝙviri ꝑfecti nō ſemꝑ iſta actu imlpēt. Alioqͥn ip̄e dn̄s a perfectiōe defeciſſet. qͥ percuſſus a ſeruo potificis nō p̄buit aliā maxillāſed dixit. Si male locutꝰ ſum teſtimoniūerhibe d̓ malo. Si aūt bn̄ cur me cedis?Sil̓r paulꝰ qui alapā a ſacerdote receperat; nō obtulit aliam maxillā. ſed cōſtanterdixit. Percutiat te dominꝰ paries dealbate. Sic gͦ nō eſt de neceſſitate eēntialis ꝑfectionis hec oꝑe implere. ſed ſufficit vt inp̄paratōe animi habeāt̉. vt ait Augꝰ lib̓. d̓ſermone dn̄i in monte. quod ⁊ diuites hr̄epoſſunt. Unde ⁊ viri ꝑfectiſſimi Athanaſius Silueſter Hylariꝰ/ ⁊ alij ſancti plures viri ꝑfecti opes ⁊ diuitias poſſederūt.¶ Deniqꝫ in ſtatu innocētie fuiſſent hoīesꝑfecti/ et tamē fuiſſent maxime ⁊ vere dn̄itꝑaliū. quibꝰ dicebat̉ adno. Dn̄amini piſcibꝰ maris ⁊ volatilibꝰ celi ⁊cͣ. ¶ Seqͥt̉ vltra ꝙ ieiuniū abſtinētia/ inedie/ vigilie nōꝑtinent eēntialiter ad ꝑfectionē vite chriſtiane. Hoc ex intentōne tenet Caſſianusvbi ſupra. ⁊ allegat̉ in pͥori corollario. Nāet de dn̄o legimꝰ ꝙ venit manducās et bibens. Quamobrē Augꝰ. x. ꝯfeſſionū. Nōego inqͥt timeo immūdiciā obſonij ſed immūdiciā cupiditatis. Hec eſt enī q̄ imꝑfectū facit nō ip̄m obſoniū. Et in libro d̓ doctrina chriſtiana. Uſus inqͥt taliū nō eſt īculpa ſed libido. Fieri enim pōt vt ſine vicio aliqͦ voracitatis/ p̄cioſiſſimo cibo ſapiens vtat̉. inſipiēs ardētiſſima gule flāmain viliſſimū inardeſcat. Sil̓e dicit̉ ī librode queſtionibꝰ euāgelij. ⁊ recitat̉ in decretꝭOportet inqͥt ſapiētes filios ītelligere; nōin abſtinēdo vl̓ māducando eſſe iuſticiaꝫſed in eqͣnimitate tolerādi inopiam. Nampaulus qui ſciebat abūdare et cū manducantibꝰ māducabat. nō imꝑficiebat̉ ex hͦ.al̓s nunqͣꝫ egiſſet. Qua in re Richardꝰ deſancto victore in libro de extermīatōe mali ⁊ ꝓmotōe boni. Hinc eſt ait/ ꝙ multosvidemus mira abſtinētia corpus afflixiſſe morbos gͣues incurriſſe ⁊ incurabiles.eoſdē ip̄os poſt edomitā ꝯcupiſcētiā. poſtacceptā diuinitus gr̄am rigoris pͥſtini frena laxaſſe. ⁊ corꝑi ſuo in cibo. potu. ſomnoveſtitu multo ampliꝰ qͣꝫ cuſtodia ſanitatispoſtulaſſet indulgere. Cōſtat autē ꝙ loquitur de ꝑfectis. vtpote de illis qui ꝯcupiſcētiam edomuerāt ⁊ diuinā gr̄am receperāt

pp 4