Druckschrift 
3 (1494) Tercia pars operum Johannis de Gerson doctoris christianissimi
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Theologia ſpeculatiuaLXV

trāſeat. Ueꝝ hec ſil̓itudo d̓ficit. habetqꝫpl̓imū de diſſil̓itudīe/ alioqͥn rediremꝰ aderrorē pͥuſ ꝯmēoratū. enī ꝑdit aīa ī hacvniōe ſuū ꝓpriū. ſic̄ gutta aq̄ deſinit percorruptōꝫ quā alteriꝰ generatio ſubſeqͥtur Rurſus ꝓpt̓ eādē rōem ſil̓itudo trāſſubſtantiatōis fit ī bn̄dicto ſacr̄o ſatꝭ eſtidoneā ad explicādū trāſformatōꝫ amantꝭQ ī deū amatū Adducūt aūt alij ſil̓itudinēferri cādentis ſeu carbōis igniti. vbi ferꝝ carbo remanēt ſub ꝓpͥo. induūt tn̄ ꝗſ ꝓpͥetates ignis ſeu caloris incorꝑati.qͣſi ꝓpͥas ꝑdūt. vt frigiditatē/ rigorem etnigredinē. ſic ferꝝ illd̓ candēs videt̉ eſſetotal̓r ignis. Sic p̄t̓ea aer illumīatus īcorporat ī ſe lumē ſolis. ita vt ex aere lumīevnū fieri videat̉. ſic ferrū affectū magne īduit magnetꝭ ꝓpͥetatē. vt videlicꝫ ipſuꝫferrū alid̓ ad ſe valeat trahere. ſic vapor ēſubſtātialit̓ aqͣ/ leuitatē accipit/ et qͣndā excalore aeris ꝯditōem. Dāt alij ſil̓itudinēgeneral̓r p̄fate vniōis manuductōne devniōe materie ad formā ſeu ꝑfectibilis adſuū ꝑfectū. Conſtat nimirū materia an̄ſuſceptōeꝫ forme īꝑfecta ē/ ſine decore/ ſine v̓tute/ ſine actōe det̉ ei forma/ mox vēitad ꝑfectōem iuxta forme ſibi vnite ꝓpͥetatem. Sic aīa pͥus qͣꝫ vniat̉ deo viuificūamorē manet ī qͣdā morte ſpūali ſine decore/ ſine v̓tute ad actꝰ viuificos meriti viteeterne. Si aūt deo ꝯiūgat̉ tāqͣꝫ fontali totiꝰ vite pͥncipio/ dat̉ ſibi vita q̄dā diuina. qͥdem formalē inheſionē dei ad aīaꝫ. enī repugnat diuīe ꝑfectōi. ſꝫ illapſumq̄ndā intimiorē et ſpūalē / ſecluſa īꝑfectōeqͣlibet. mediāte amore tāqͣꝫ qͣlitatiuaarmonica diſpoſitōe qd̓āmō ꝓportionabil̓r/ ſicut diſpoſitō materie p̄reqͥrit̉ nec tn̄ſufficit ad hūane forme ſuſceptōeꝫ. Premiſſis igit̉ his ſil̓itudībꝰ dicamꝰ ꝯſeq̄nterad eas amor ſicut calor naturā hꝫ ꝯgregādi ſeu vniēdi omogenea. ſic̄ etiā ſeꝑatdiuidit etherogenea. Cōſtat aūt ſpūalia ſpūalibꝰ omogeneitatē qͣndā .i. ſil̓itudinem ẜuāt ad inuicē. a corꝑalibꝰ ſeu terreſtribꝰ ſint diſſil̓ia. Om̄e igit̉ qd̓ ī hoīe reꝑitur ſpūale vl̓ diuinuꝫ ſegregat̉ qd̓āmō peramorē viuificū ab omī eo qd̓ terreſtre ē at̄qꝫ corporeū. ſic fit ibi diuiſio ſpūs et anīe.id eſt ſpūalitatis aīalitatis ſenſualitatꝭ. ſeꝑat̉ p̄cioſuꝫ a vili. qꝛ deꝰ ſpūs ē ſil̓itudo ē vniōis/ ꝑſpicuū ē cur ſpūs ratōnalis ſic depuratꝰ defecatꝰ/ vnit̉ ſpūi di

uino. qꝛ videlicꝫ ſil̓is efficit̉ deo. Addamꝰ tn̄ alterā huiꝰ vniōis cām etiā ad ea corpꝰ ip̄m reſpiciūt. Spūs itaqꝫ ſic aſſimilatꝰ deo/ ſic qͣlificatꝰ affectꝰ amoreꝫqͣlificat et afficit ꝯn̄r corpꝰ ꝓpriū tāqͣꝫ ſuūformabile ſeu mat̓iale/ redudātiā ſpiritꝰad corpꝰ. Quo fit vt corpꝰ ꝓpriū ſic habituatū affectū īduat gerat q̄ſdā ꝓpͥetateſip̄iꝰ ſpūs ꝓprijs vl̓ derelictꝭ vl̓ ml̓tuꝫ abactōe ſuſpēſis. Inde eſt dictū Ariſto. ī virtuoſo inqͥt oīa ꝯſonāt ratōi. Sic ſpūſ nr̄tractꝰ a d̓o trahit ꝯſeq̄nter ea corꝑis ſūt.ac ꝓīde reſultat vnio mirabil̓ ſpūs ad deum corꝑis ad ſpm̄.Conſideratio. xiii.qͥetē aīe in deo ẜm triplicē ip̄iꝰ tenſionē on̄dit/ ꝓut ſctē trinitati ſil̓itudīarie quodammodo in eadē ſtabilitat̉.Er p̄dictā amoroſam vniōem Rī myſtica theologia ꝯſiſtere videt̉. anīa qͥetat̉. ſatīat̉ et ſtabilit̉.qd̓ facile eſt in pͥmis ex pͥori deducere. res q̄libꝫ ſit ī qͥete ꝑfectionē ſuā adepta ē/ illiqꝫ ꝯiūcta. ſpūſ nr̄ vnit̉ ꝯiūgit̉ ſūmo ꝑfectibili amorē ꝑfectū vt exinde qͥetet̉ ſatiet̉ et ſtabiliat̉ neceſſe eſt. Sic materia ī forma habita. ſic lapiſī cētro poſitꝰ. ſic res q̄libꝫ ī adepto fine ſuoqͥetat̉. Aīa qͥppe rōnalis ꝯiūgit̉ vnit̉deo copulat̉ ſuo ſūmo bono. Eſt enī deusſummū bonum eiꝰ/ ē cētꝝ eiꝰ/ finis/ totaqꝫip̄iꝰ ꝑfectio. qͥd alid̓ ip̄a reqͥreret? aut adqͥd alid̓ vlt̓iꝰ īhīaret? Porro ī ip̄a aīa ꝯſidero tres tendētias pͥncipales ꝓportionabilit̓ ad triplicē vim eiꝰ ſiue potētiā. qͣrumvna ē ꝯcupiſcibil̓. alia rōnal̓. tercia iraſcibil̓ noīat̉. ꝯcupiſcibil̓ tendit ī bonum. rational̓ ī veꝝ. iraſcibil̓ ī arduū. Sic anīa perhas vires tendētiā habꝫ ī bn̄dictā ſctāꝫtrinitatē. Nimirū qꝛ ad eiꝰ ſil̓itudinēfacta ē eiuſqꝫ imago ꝯſtituta Att̓buimꝰitaqꝫ ſpūiſcō bōitatē. ad hāc tēdit viſ ꝯcupiſcibil̓. atrbuimꝰ filio v̓itatē ad hācdit viſ rōnal̓. attbuimꝰ pr̄i potētiā maieſta gl̓iaꝫ. ad tēdit vis iraſcibil̓. Oꝑterigit̉ vt his viribꝰ ſatiatis ꝯiūctōeꝫ cuiuſlibet ſuo ſup̄mo appetibili / aīa rōnalistotalit̓ ſatiet̉/ qͥetet̉ et ſtabiliat̉. ſi delectatio ī bono ꝯueniēte voluptatis ſuauitate q̄rit̉ qͥd de aīe voluptate (btā maxīe) ſentiendū ē? Audiamꝰ qͥd ꝓph̓a dic̄ ad dn̄mTorrēte voluptatis tue potab̓ eos. Om̄iſ

nn 2