Theologia ſpeculatiuaLXIIII
habuero oēꝫ fidē. ita vt mōtes trāſferā charitatē āt nō habuero nihil ſū. Quis āt certꝰeſt ſine miracl̓o charitatē ſe hr̄e? Quid ſcispauꝑ homūtio ſi lumē aliquod intelligētieaūt aliqͥs tepor tenuis deuotiōis videt̉ dare tibi ſeruo neqͣꝫ. ⁊ hoc ad vtilitatē alioꝝ vtilluminent̉ vel caleſcāt. tu ꝟ̓o inſtar cerei accenſi redigeris in cinerē. ¶ Auerte hͦ miſericordiſſime deus. ⁊ ſi de te loquenduꝫ ē. ſi inte exultandū/ exultemus cū tremore. ⁊ doceamus cū hūilitate q̄rēdo vnicā gl̓iaꝫ noīstui ꝑ ſeruos tuos dn̄os ⁊ frēs meos/ qͥbusideo de ſecretis ſapīe tue loqͥ velle mihi videor vt dimiſſis interiꝫ ſterilioribꝰ ſtudijs/diuaricātibꝰ aīm ad multa/ inflāmet eos v̓bum ſpūs tui q̄rere te ī ſimplicitate cordisIntelligere porro qͣle ē illud. Uacate ⁊ videte qm̄ ſuauis ē dn̄s. Stimulent̉ poſtrēoip̄i nō ita ſoli tradere ſe intellectui ip̄m erudiēdo ꝙ affectus aridus/ īmo paſſionibushorreſcēs ⁊ ſordeſcēs deſerat̉. Nā apud qͦsalios aut qͦnā potius loco altero doctrinahec de theologia myſtica tradi pōt? Ꝙ ſihocip̄m attīgere qd̓ opto denegatū fuerit/ignoſcat pctīs nr̄is deus/ ⁊ piū qd̓ hr̄e mihi videor deſideriū aūt tollat ſi īpiū eſt et ſifallor/ aut ſi recte ꝯſcius ſuꝫ iuſtificet me iniuſtificatōibꝰ ſuis ille qͥ deſideriū pauperūexaudit/ ⁊ p̄ꝑatiōeꝫ cordis eoꝝ audit aurisſua. Iudicare pup illo ⁊ hūili vt nō apponat vltra magnificare ſe hō ſuꝑ terrā ¶ Hisitaqꝫ p̄locutis p̄cipue ad fodiendū de ꝓfundo huilitatis locū qͦ ſine collapſu tota dicēdoꝝ fabrica ſolidet̉. Et ab orōe more diuini dionyſij ſumēdo exordiū explicabo materiā diſiūctī pꝯſideratōes ſeu annotatōesin modū capl̓oꝝ qͣtinus auditor recreet̉ interuallis/ ⁊ nō ꝯtinua ꝯfuſaqꝫ locutōe laſſetur. Nihil qͦꝫ noui allaturus ſum qd̓ neq̄atin alijs ſcōꝝ libris īueniri/ ab eis nimirumqͥd omiſſum eſt. ſꝫ eoꝝ ſnīas meo ordine acv̓bis explicabo. ¶ Tractatꝰ iſte de myſticatheologia. xliiij. ꝯſideratiōes ꝯtinet/ ⁊ octoꝑtes hꝫ ſeu materias pͥncipales. ¶ Prīa ꝑseſt de qͥbuſdā p̄ambulis ad theologiā myſticā/ a pͥma ꝯſideratōe vſqꝫ ad nonā incluſiue. ¶ Scd̓a eſt de natura aīe rōnalis ⁊ ſexpotētijs eiꝰ a nona ꝯſideratōe vſqꝫ ad decimāſeptimā. ¶ Tercia ē de lumīoſitate dictarū potētiaꝝ a decimaſeptīa ꝯſideratōe vſqꝫad viceſimāprimā. ¶ Quarta de ꝯtēplatōemeditatōe ⁊ cogitatōe a viceſimapͥma vſqꝫad. xxvi. ¶ Quīta de tribꝰ oculis aīe ⁊ de tri
bus affectōibꝰ correſpōdētibꝰ in xxvi. ⁊. xxvij. ¶ Sexta ē de acqͥſitiōe theologie myſtice ⁊ de decē eiꝰ differētijs ad theologiā ſpeculatiuā a. xxviij. vſqꝫ ad. xxxv. ¶ Septīaeſt de amore ⁊ eiꝰ triplici ꝓpͥetate. ⁊ ibi d̓ raptū ⁊ extaſi a xxxv. vſqꝫ ad. xl. ¶ Octaua eſtd̓ viamorꝭ qͥ amātē vnit cū deo ⁊ ſtabilitat⁊ reqͥeſcere facit a qͣdrageſima vſqꝫ ad finē.Sequitur prima coſideratio de triplici theologia .ſ. ꝓpͥa ſymbolica ⁊ myſtica.a Liqͣ eſt theologia myſtica vltra Meā q̄ vel ſymbolica vl̓ ꝓpͥa noīat̉Ita em̄ ſeꝑate tractauit d̓ ea ſubꝓpͥo titulo btūs Diony. a ꝯſcio diuinoꝝ ſecretoꝝ paulo doctꝰ. Cū em̄ ſcpͥſiſſet d̓ theologia ſymbolica q̄ vtit̉ corꝑeis ſil̓itudinibꝰtrāſlatꝭ ad deū vt ꝙ ē leo lux agnus lapis ⁊ſil̓ia ẜm quā dr̄ deꝰ oīnomiꝰ. Cū p̄terea tradidiſſet theologiā ꝓpriā ꝑ quā ex effectibꝰreꝑtis in creaturis p̄ſerti ꝑfectioribꝰ ad extra ꝯſurgimꝰ ad affirmāduꝫ aliqͣ de deo. vtꝙ ē ens ⁊ vita a qͦ oībꝰ deriuatū ē eſſe ⁊ viuere. Tandē addidit modū īueniēdi deū ꝑfectiorē ceteris qͦ ꝑ abnegatōeꝫ ⁊ ꝑ exceſſusmētales tāqͣꝫ in diuīa caligīe videat̉ deꝰ. hͦeſt ī occulto ⁊ in abſcōdito vbi poſuit tenebras latibulū ſuū qd̓ attēdēs vnꝰ ex ꝓph̓isſub aſſertōe clamauit. Uere tu es deꝰ abſcōditus. ꝓpt̓ea h̓ liber intitulat̉ de theologiamyſtica. Myſticū aūt interp̄tat̉ abſcōditūPrimus liber deeſt apud nos. Scd̓s aūtde diuinis nominibus appellatur.Cōſideratio ſecūda ⁊tractat abnegationē ſil̓itudinem ⁊ explicatHeologia myſtica īnitit̉ ad ſuit doctrina/ exꝑiētijs habitis ad ītra ī cordibꝰ aīaꝝ deuotaꝝ ¶ Sicut alia duplex theologia ex hisꝓcedit q̄ extrīſecꝰ on̄dūt̉. ¶ Cōcors ē oīuꝫdoctoꝝ ſnīa ꝙ theologia myſtica ꝓcedit ꝑabnegatōes vt ꝙ deꝰ nō ē leo bos lapis ⁊c̄.Quis āt diceret ꝙ theologia myſtica ſolaꝫabnegatōeꝫ ꝯſectet̉ nihil relīquēs d̓ de peſitiue cognitū vel exꝑtū? Et ſane cū aīa nōnihil oꝑet̉ ⁊ n̄ nihil patiat̉ in tali ſtatu ꝯſtituta/ vt aliqͥd exꝑiat̉ neceſſe ē. Illa āt exꝑiētia q̄ intrīſecꝰ hr̄ neqͥt ad cognitōꝫ ītuitiuāvel īmediatā deduci illoꝝ qͥ taliū īexꝑti ſūt.quēadmodū nullꝰ poſſꝫ docere ꝑfecta ītuitiuaqꝫ ꝯgnitōe q̄ reſē amor apd̓ illū qͥ nūqͣꝫ