Prima pars de myſtica
poſt tot amaritudines. Philoſophica voxeſt ꝙ oppoſita iuxta ſe poſita magis eluceſcunt. dies ex nocte. dulcor ex felle. ſanitasex īfirmitate. vigilie veritas ex ſomniorumdeluſiōe fit aꝑtior. vera ſenſatio ſapiētie pfreneſim vel reuerſatōem ſtulticie/ dū vigilans ſe habꝫ vt ſomnians. ſed gͣtia redditareddit pariter ⁊ ſenſum verū in v̓tutis vigꝭlia conſtitutū. ¶ Exaltat̉ poſtremo liberata temptatōe. qꝛ ſpecioſitas reddit̉ ampliorin ſpe fide ⁊ charitate ꝑ afflatū ſctīſpūs. cōtrariū aqͥlonis impulſibꝰ. ſic optabat apoſtolus fieri. Dn̄s inqͥt ſpei replebit vos inomni gaudio ⁊ pace in credēdo/ vt abūdetis in ſpe ⁊ v̓tute ſpūſſancti. q̄ virtus ē charitas. Ecce tres filias. Sciūt liberati poſtimpulſus fidelitatis ⁊ deſꝑatōis/ qͣꝫ ſerenpoſtmodū fidei radiꝰ/ qͣꝫ certus innixꝰ ſpei.qͣꝫ iocundior charitatis ardor ſubſequunt̉.dum depoſitis de ſede potentibꝰ pͥus aīamvexantibꝰ/ fit dn̄o liberante quod ſequitur.Exaltauit hūiles. fit ⁊ gr̄aꝝactio ꝑ canticūMagnificat aīa mea dominū ⁊c̄.Finit Centilogiū de impulſibꝰ. ⁊ ſubiūgunt̉ tractatus de theologia myſtica qͥ ſatifaciant tercie parti ꝓmiſſiōis facte in ꝓhemio ſex lectionūAIncipiūt conſideratiōes venerabilis ac egregij ſacre theologiꝓfeſſoris magiſtri Iohānis de Gerſon cācellarij eccl̓ie pariſien̄. d̓ myſtica theologiaPrologusREnitemini ⁊ credite euāgelioMarci. i. Aſtrīxit me promiſſio nouiſſima illd̓ aggredi qd̓veſtrā expectatōnem repeterenūc ſentio. oſtēdere ſcilicꝫ Ancognitio dei meliꝰ ꝑ penitentē affectū qͣꝫintellectū inueſtigantē habeat̉. Ubi eniti d̓beo. ſi forte pijs aſpirāte conatibꝰ deo/ poterit ſtudiū meū eaip̄a ad cōmunē intelligētiam deducere que ſuꝑ theologia myſticahoc eſt occulta diuinus tradidit Dyoniſiedoctus nō dubiū ab illo qͥ ait Loquimurſapientiā apud ꝑfectos/ ſapientiā in myſterio que abſcondita eſt. Conari p̄terea meditor ſi ea que de contemplatōe. meditatione.raptū. extaſi. et de exceſſu mentis. de diuiſione ſpūs et anime ⁊ ſimilibꝰ/ doctores ele-
uati ſcriptis reliquerūt. poterint ita palamfieri et quodāmodo reuelari. vt alij ab exꝑtis quales rari ſunt poſſint intelligere autſaltem fixe credere ſanctos illos viros habuiſſe ſcientiā longe altiorē a natura ꝯmuni. quos ad ſuꝑmentales rapuit exceſſusdiuina cōtēplatio Dicā vero quod freq̄nseſt apud vnūquēqꝫ in aggreſſu alicuiꝰ vel īſoliti vel ardui. trahi qͥppe ſolet animꝰ ī varias ꝑtes ꝓ varietate rationū oꝑis. Cōperihͦ ipſe pluries/ noīatim ī re p̄ſenti. ¶ Tractaturꝰ itaqꝫ materiā qua nulla ſublimior eſt/nulla diuinior/ ſed nec vlla queri difficiliorſicut nulla poteſt ſalubrior inueniri. vtpotein qua noſtre felicitatis cardo figit̉. Cōtremui ad aſpectū maieſtatis huiꝰ ſapientieverens ne ꝑſcrutator eius volens fieri oppͥmerer a gloria. Dehinc expaui ne ſuꝑba p̄ſumptio vexaret me. Quis enī magna moliens nō impugnat̉ ab ea. Extimui deniqꝫne de curioſa ſingularitate notarer quā duabus vltimis lectōibus ſceleris cōdemnaui. ¶ Atuero poterāt hec turbare retroqꝫ flectere pedes mee inueſtigatōnis ne ꝓgrederer/ ſi de ſolis viribꝰ proprijs cōfiderē. ⁊ n̄in eo qui dicit. Querite dn̄m ſꝑ. Si preterea conſtrictꝰ duplici officio publico nōdeterrerer aſpiciēs damnatōem ſerui pigriabſcondentis talentū dn̄i ſui. audiēs quoqꝫ angelū apud Thobiā ꝙ opera dei reuelare ⁊ confiteri honorificū eſt. Deniqꝫ ſi ꝑtimuiſſet ſapiēs ea q̄ cōmemoramus nondixiſſet de ſapiētia. Quā inqͥens ſine fictōedidici ⁊ ſine inuidia cōmunico. ⁊ honeſtatē illiꝰ nō abſcondo. ¶ Quod autē de iactātia additū eſt. vtinā qͥ gloriat̉ in dn̄o gl̓iet̉.Quis aſſecurabit̉ hō viuēs ſuꝑ terraꝫ etiāſi ſupra aſtra celi poſuerit nidū ſuū/ etiaꝫ ſiin lecto cōtemplatōis dormierit. etiā ſi māna deuotōis abſconditū guſtauerit. Quidhec om̄ia? Quis nō expaueſcat horrore vehemēti qn̄ a celi palacio detractꝰ ē luciferamedio lapidū ignitoꝝ ī ſterqͥliniū dānatōiſQn̄ ī die illa duobꝰ exn̄tibꝰ ī lecto vnꝰ aſſumet̉ ⁊ aliꝰ relinq̄t̉. Qn̄ demū filij iſrl̓ ꝓſtrati ſunt ī deſerto qͥ pane celi veſcebāt̉ ⁊ inimicos ſuos eos qͥ mētiti ſunt ei cibauit dn̄sex adipe frumēti/ ⁊ de petra melle ſaturauiteos. ¶ Ue mihi ſi gl̓iaꝫ meā q̄ſiero. illa prorſus nihil ē. illa nihilominus ꝯdēnabit me.¶ Ue ſi gl̓iatꝰ fuero ī dānatōe mea ⁊ ī nihiloterreat apl̓ica tuba. Si inquit habuero ꝓphetiā ⁊ nouerī myſteria oīa ⁊ oēꝫ ſcīaꝫ. ⁊ ſi