Druckschrift 
3 (1494) Tercia pars operum Johannis de Gerson doctoris christianissimi
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Lectio quintaLXIII

dicta. Sil̓r oīs actꝰ libere elicitꝰ ſi fiat ex vita gr̄e eſt meritoriꝰ vite et̓ne. Si fiat ex ſola vita nature circūſtātijs eādē vitā ꝯcernentibꝰ/ ē meritoriꝰ boni ſoliꝰ tꝑalis. ſepede ꝯgruo ad vitā gr̄e p̄diſponit. Placꝫ ite alias ſil̓itudines ſub maiori ꝯpēdio ſtrīgere. dicit ꝓph̓a de deoº. qꝛ ip̄e eſt dn̄s deuſnr̄. nos aūt ppl̓s eiꝰ. Eſt igit̉ q̄dā politia īter deū nos/ ſic̄ int̓ dn̄m ſubditoſ. Uidemꝰ aūt in politia leges inſtitutas tanqͣꝫ ꝯẜuatrices vite ciuilis ſubditoꝝ inter ſe ad dn̄m. Iſtaꝝ legū in politia hūana queexemplata eſt a diuīa/ aliq̄ ferunt̉ ſub penamortis. ideo capitales ac mortales noīantur. Alie ſub mīori pena ē ext̓mīatiua d̓r pena ciuil̓. Has ꝟo leges oēs vocat vſus cōis edicta p̄cepta iuſſa. ſeu ꝓhibitiones. ꝓpt̓ea ꝯſeq̄nt̓ habēt dicere ſic loq̄nteſ oīs trāſgrediēs aliqͣm legū p̄dictaꝝ peccat ī legē ꝯͣ legē pͥncipis. hic qͥdē capitaliter. ſolū ciuiliter. Ecce quō p̄t etiā pecca veniale in politia ſpūali dici ꝯͣ legē fieriꝓhibentē illud ſub pena mortis ſed aliamitiori. Alia ꝯꝑatio eſſet tercia. amici adamicū. patris ad filiū. ſponſi ad ſponſam.vtrobiqꝫ enī reꝑire ē q̄dā vincl̓a amicicieeſt vita ciuilis inter eos. Offenſarū ꝟ̓o quedam ſunt diſſoluentes amiciciā/ q̄dā dutaxat illā turbāt ledūt/ qͣndā indignatōꝫadducūt. tn̄ vſqꝫ ad odiū. Prīe offenſaꝝcarent venia qͣſi ſint mortales. alie non ⁊cͣ. Quarta ſil̓itudo poneret̉ de arbore malareſpectu fructuū mortiferoꝝ a radice cupiditatis niſi truncum ꝯſenſus liberigenerant̉. Poſſunt itaqꝫ gigni alia quedaꝫſpuria vitulamīa/ inutiles plātule. vt fitin p̄dicta radice. tn̄ pͥncipalē trūcū. ſꝫvelut a latere. Fructꝰ illi ſunt pctā mortaliaPlātule ꝟ̓o ille ſunt actꝰ venialeſ. Atueroqͦſdā intueor qͥbꝰ ſatiſfactū ē has ſil̓itudīes de pctī mortal̓ venial̓ diſtinctiōe.aūt qꝛ nōdū elucet inqͥunt ex p̄dictis ſub regula generali de actu qͦlibet qn̄ erit mortal̓ qn̄ venial̓. ſed eſt incertitudo qͣlis pͥꝰ/ au a poſteriori magiſ qͣꝫ a pͥori drn̄tia hec aſſumpta ē. Ad hec rn̄demꝰ dicētes pͥmopetentes hmōi regulā generalē facientē ꝑticularit̓ et infallibilit̓ ſcire de qͦlibꝫ actu ſi ēmortalis aut venialis. ſil̓r petit ac ſi q̄rereta medico doceri ſe vno v̓bo regule general̓de omnibꝰ morbis venenis cibis vulneribꝰ. qn̄ qn̄ morteꝫ inferrent. Certevt ad ſingulares circūſtātias et ad particu

laria legis p̄cepta diligens noſtra cōſideratio deſcēdat/ oportꝫ. Quibꝰ ꝑpenſis loq̄ndum ē vt ſapiēs iudicabit. Idem cibꝰ (exēpli gr̄a) nōne q̄ſo poteſt vni mortē certam;alteri egritudinē leuē inducere? Uide venenū fortiſſimū mortis inductiuū ip̄i ꝯpoſitores tiriace ad mortis euaſionē cōficiūt. Porro igitur diuerſis homībꝰ īmo eideꝫhomī varijs tꝑibus qͥs neſciat eundē cibūnūc ſalutifeꝝ fieri. nūc mortē celerit̓ oꝑari?̉Quid igit̉ inqͥes ſuꝑ his cognoſcēdis doctrina ꝓderit? Multū omnē modū.regule generales fundamentalit̓ traditead particularia ventū ē/ oſtendūt qͥd de ſingularibꝰ iudicandū eſt. Singularia qͥppead regulas illas vniuerſales reſoluere ꝯuenit. quo facto ꝟitas eluceſcet. Carēs auteꝫnoticia hmōi regulaꝝ vniuerſaliū/ qn̄ p̄corip̄e poterꝭ his reſolutōnibꝰ vti? Qn̄ mēſurabit ad regl̓as regulas habꝫ? Proderittn̄ nec negamꝰ circa ſpecies pctōꝝ regulasapponere qualit̓ in vulgari fecimꝰ examinatiꝰ in latino tradere ſi deꝰ annuerit)ponimꝰ. Ceteꝝ altera nos obiectio fortiꝰ Fp̄mit/ q̄rit vt a pͥori inter mortale veniale ſecernamus. Btūs Bern̄. in loco p̄allegato de p̄cep. diſpē. nitit̉ vt pͥma facie apparet dubitatōem hanc abſoluere/ hocomne peccatū qd̓ fit ex ꝯtēptū eſt mortale.ſi fiat aūt etiā ꝯͣ p̄ceptū aliqͥs actus exꝯtēptū/ venial̓ reputat̉. Quā diſtinctōemvt ego meliꝰ intelligerē/ cōſului ſummā dn̄iAntiſiodorenẜ. vbi loquit̉ de ꝯtēptū dic̄ ꝯtēptus eſt app̄ciari minꝰ iuſto. Alio eſt negligere de ea curare. vt duꝫpeccās habꝫ circūſtātias retrahētes. ſꝫ eas curat aduertere/ claudit qͦqꝫ oculū qd̓ammodo et vertit tergū ad eas. Tercio eſtiraſci rei tanqͣꝫ vili aſꝑnari. Primū malum. ſecūdū peius. terciū peſſimū Dicamꝰergo/ in om̄ī pctō etiā veniali ꝯmittat̉temptus dei primo vere vel interp̄tatiue. ſecūdus cōtemptꝰ interuenire p̄t tam inmortali qͣꝫ in ſolo veniali. tercius cōtemptcirca deū p̄cipientē erga prelatū ſuū inqͣntum p̄latus eſt non videt̉ vnqͣꝫ fieri cum deliberatōne cōpleta abſqꝫ peccato mortali.hoc vocat̉ ꝓprie cōtēptuſ. Nihilomniusaduertendū eſt diligenter refert plurimūdicere aliquid fieri ex cōtemptu. aliqͥd eſſe cōtemptū. ſicut refert fieri aliqͥd ignorāter. aliqͥd ex ignorātia. Dicit̉ qͥppe aliqͥdfieri ex ꝯtēptū/ qn̄ ꝯtēptꝰ ē pͥncipal̓ talis

Kk 5