Lectio quintaLXIII
rimus mediā inter cōſilium ⁊ p̄ceptū q̄ monitio vel mandatuꝫ/ vel ordinatio/ aut alionoīe abſqꝫ controuerſia nominet̉/ forte videbimur ꝓtinus trāſgredi termīos qͦs poſuerūt patres nr̄i/ ſꝫ nō ita ē. conſonabimꝰpotius eoꝝ traditiōibꝰ ⁊ eas aꝑtius intuebimur. Apparentes quoqꝫ ꝯtrouerſias inter ip̄os de pctō veniali et mortali/ nos faciliori nexū in vnū ꝯpingemꝰ. ¶ Loquunturitaqꝫ nōnulli ſanctorū de pctō veniali tanqͣꝫ ſit cōtra p̄ceptū diuinū. vt Bern̄. in libello ſuo d̓ p̄cepto ⁊ diſpēſatōe. ⁊ Ganden̄. idēponit ex autoritate Aug. in ſuo qd̓ lib̓. iij. q.xxi. ¶ Alioꝝ eſt opinio ꝯtraria vt thome etcōis ſchole dicentiū/ veniale nō eſt cōtra ſꝫp̄ter p̄ceptū. ¶ Primi faciliꝰ ⁊ expeditiꝰ lovident̉/ ponētes qd̓libet peccatū eſſe ꝯtra p̄ceptū. quoniā ꝓfunda ꝯſideratio reꝑit nihil eſſe peccatū niſi qꝛ ꝓhibitū. Preuaricātes reputaui omnes pctōres terre inqͥt ꝓpheta. Prohibitū dico. vl̓ lege diuīa immediate/ vl̓. naturali aūt hūana/ voce ſcriptovl̓ mente. Nam nō habētes legē ip̄i ſibi ſūtlex. Ad Ro. ij. Preterea freq̄ns vſus eſt inomni lege. Ius in antiqͣ ius in noua/ ius īreligiōibꝰ ⁊ vniuerſitatibꝰ/ vt multa ſtatuātur ſub noīe p̄cepti et voti ⁊ iuramēti/ ⁊ cōminatōis eterne mortis. quoꝝ aliqͣ omittere vl̓ oppoſita facere nō facit hominē reuꝫpeccati mortalis. Nōne data erat antiqualex iudeis in p̄ceptū/ ꝑſpicuū eſt hͦ Deuter̄.vij. et. viij. Et addunt̉ maledictōes. c. xxvi.Idem Hiere. xi. Habet̉ inſuꝑ Deute. xxviquō ip̄i ꝓfitebant̉ anno qͦlibet totā legemDeniqꝫ poſitū eſt Ioſue. xxiiij. qͣlit̓ populꝰiudeoꝝ expreſſa voce ſeip̄m obligauerit adoīa facienda que dn̄s mādauerat. Attn̄ qͥsdiceret eos in om̄i trāſgreſſiōe cuiuſlibꝫ cōtenti in illa lege mortaliter d̓liqͥſſe? Agebātnihilomīꝰ vt videt̉ ꝯtra p̄ceptū ⁊ votū ⁊ ꝓfeſſiōem maledictōis intermīatōe vallataꝫPreceptū vtiqꝫ habebāt ſicut ⁊ nos nō mētiri. multa tn̄ eſſe mēdacia ſola venialia nullus negat. Sil̓em facit rōem Bern̄. libellop̄dicto de eis q̄ in euāgelio ꝯtenta ſunt. vtꝙ nō ſit iraſcēdum fratri. nō gͣuāda cordacrapula ⁊ eb̓etate. ⁊ curis huiꝰ ſeculi. nō dicendū verbū ocioſū neqꝫ iurādū ⁊ ſimilia.qͦꝝ actus crebro veniales ſunt. Ita ī ſtatutis religionū qͣꝫtūcūqꝫ iuramēto aut votofirmatis. Qd̓ vt manifeſtiꝰ fiat accipiamꝰaliquē qͥ iuramento aut voto vt ſepe fit ſeaſtrinxerit. Sit ita ꝙ fidelit̓ et diligēter ad
implebit opus iniūctū. aut ꝙ in oībꝰ ſuo tali ſuꝑiori honorē ẜuabit. Nullꝰ arbitror audebit ꝯdemnare iſtū ſic iurātē ꝓ qͣcūqꝫ negligentia aut irreuerētia ad mortale delictūcū poſſit intercidere negligētia ⁊ irreuerentia. nūc ex ignorātia aliqͣntulū craſſa ⁊ ſupina. nūc ex impotētia ⁊ infirmitate. aut abſqꝫ ꝯſenſu ꝑfecto. aut qꝛ trāſgreſſio talis nōeſt notabilis damni ſeu ꝯtēptuſ apd̓ eos qͥbus ip̄e fideliter ẜuire ⁊ qͦs honorare iurauit. Attamē oīs negligētia ꝯtrariat̉ primoiuramento. ⁊ irreuerētia ſcd̓o. niſi qͥs gloſauerit iuramenta hec ꝓut infra docebimus.¶ Quid dicemꝰ ad hec? Nūquid ē ſpiritꝰ Cdiſſenſiōis ī cordibꝰ ſanctoꝝ dei. vt qd̓ vnꝰapprobat aliꝰ dānet. Studcamꝰ ergo cōtrouerſiā hāc verbalē (quia de re ſatis conſtat ⁊ ꝯuenit) ad ꝯcordiā adducere. Ita enīagere hic ⁊ alibi modeſtiꝰ ⁊ ſalubriꝰ ſubtiliuſqꝫ eſt/ qͣꝫ vni ꝑti vl̓ alteri tā ꝑtinaciter inniti ꝙ altera ꝯdemnet̉. Intolerabile ſiqͥdeꝫeſt ꝯfeſtim exiſtimare de ſāctis ſapiētibꝰ/ ettanta ſedulitate ꝟitatem ſcrutātibꝰ eos ī rebus nō vſqꝫquaqꝫ difficilibꝰ diſſonis aſſertionibꝰ errauiſſe. ¶ Hos cōtrouerſie nodosfaciliꝰ enodare poterimꝰ ſi aliquā priꝰ dederimus ſil̓itudinē ex viſibilibꝰ/ ꝑ quam qͣſiꝑ ſcalam ad inuiſibilia ꝯſcendamꝰ. Cōꝑemus gͦ peccatū ad morbū ⁊ vitā ſpūalē adcorꝑalem / vt ab initio fecimꝰ/ ⁊ repetamusdicēteſ ꝙ vita aīe quadruplex eſt .ſ. nature.gratie. actōis meritorie. ⁊ ꝯfirmatōis ſtabilite. ẜm hoc ponūt̉ aliq̄ ꝓpoſitōes pͥmo depctō. de hinc de merito. ¶ Prīa ꝓpoſitioPeccatū mortale ⁊ veniale nō ſunt ꝯͣ vitāpͥmā. ſic ꝙ ea ꝓrſus enecent. ¶ Hec enī vita ꝯſiſtit in bona diſpoſitōe naturalium. vtſunt viuax ingeniū. tenax memoria. ⁊ ſil̓ia.aut in donis gͣtuitis/ nō tn̄ gratū faciētibꝰ.vt ſunt ſciētia multiplex. ⁊ habituatōes q̄dam bone ad v̓tutes ſolū morales. Hec vero ⁊ ſi ledant̉ qn̄qꝫ ꝑ pctm̄ nō tn̄ ea funditus expelli neceſſe eſt. alioqͥn nullꝰ in pctōmortl̓i viueret vita nature p̄dicta. ¶ Scd̓appoſitio. Solū pctm̄ mortale eſt ꝯͣ vitamſcd̓am/ tāqͣꝫ ſibi oīno incōpaſſibilē. Cū enīvita aīe ſpūal̓ ꝓpͥe dicta ſit ip̄e ſpūſſctūs/ n̄qͥdē formalit̓ ſꝫ intima qͣdā vniōe ⁊ illapſuviuifico nobis inexplicabili Hec vita tamdiu ⁊ nō vltra ē in aīa/ qͣꝫdiu manet ī eadeꝫip̄a armonia charitatis ⁊ alioꝝ donoꝝ pereā formatoꝝ/ cuiꝰ armonie ſpūal̓ facta diſſolutōe/ deꝰ diſcedit ab aīa ⁊ morit̉ illa mor
kk 4