Lectio quartaLXII

ſertim vbi denūciatio illa nō plꝰ afferret detrimenti qͣꝫ vtilitatis. vbi p̄terea vicia taliaeſſent que notabili ſcādalo ꝑturbarēt eccleſiam. Ꝙ ſi reqͥſitus nolit legitime cōciliuꝫcelebrare. ⁊ nihilominꝰ ꝑſeueret in delictis.p̄t ip̄e haberi tanqͣꝫ ꝟe ꝑtinax nō paratꝰ audire eccl̓iam. ¶ Ꝙ ꝟ̓o papa caſus iſte ⁊ ꝯſimiles ſubijciant eccl̓ie tanqͣꝫ minor ſit iurediuīo. qͥcqͥd hūana verba ſonarēt. liq̄t ex hͦꝙ membrū deuiabile ⁊ potens infici minꝰeſt corꝑe reſiduo/ quod a ſanitate neqͥt totūdeſtitui. Sil̓r ꝑſonā deuiās regulā haberedebet ⁊ iudicē indeuiabiles. qͥbꝰ mediātibꝰab exorbitatōe poſſit arceri. Regula hec indeuiabilis eſt lex diuīa. Iudex incorruptibil̓ ſaltē circa ea que iuris diuini ſunt eſt eccleſia aūt ꝯciliū generale eccl̓iam rep̄ſentāsPorro vbi perſona pape mortua eſſet/ autmorte corꝑali aut morte ciuili/ quam ꝑtinacia notoriā et conuicta in ſuo crimīe deſtruente eccl̓iam manifeſtat. cōciliū generale robur haberet ex ſede apl̓ica ⁊ xp̄i approbation. qui in neceſſitate tali vellet nob̓ nō deeſſe. Hoc forte intelligūt qͥ dicūt ꝯnexionēmēbroꝝ eccl̓ie ad vnū caput chriſtū eſſentialē eē ⁊ nō ad eiꝰ vicariū papā. qͥ eſt caputſecundariū. quoniā ip̄o deſtituto nihilominꝰ manet vnitas eccl̓ie. qͣꝫqͣꝫ referri pōt hecvnitas ad vnitatē ſedis apl̓ice q̄ in ſuo formali iugiter ꝑſeuerat. iuxta dictū cuiuſdaꝫdiſtinctōis ponētis in papatu aliqd̓ eē formale qd̓ eſt papalis dignitas. alid̓ materiale qd̓ ē ꝑſona dignitatē hāc rep̄ſentās. ¶ Ceteꝝ de ptāte ſecūda ⁊ tercia pape dicimꝰ eāꝑ eaſdem cauſas poſſe deſtitui ꝑ qͣs exortaeſt. vtputa ſcd̓a ꝑ cōcilia generalia. ⁊ terciaꝑ diſſenſum dn̄orū temꝑaliū cauſis occurF rentibꝰ legitimis ꝓ vtilitate manifeſta ¶ Diutius ſpe noſtra tenuit nos ẜmo de hac poteſtate ſummi pōtificis. qm̄ tēpeſtas p̄ſensad hoc impulit ꝓ qͣ magis neceſſe eſt poteſtatē hanc ad claꝝ dinoſcere atqꝫ ſecernereqͣꝫ olim antea p̄ſertim ad vidēdū ſubtractionis facte iuſtificāde vl̓ caſſande ratōnemp̄ſuppoſitis eis q̄ facta ſunt. ¶ Nunc tandēde abdicatōe dominij quedā ſubiungamꝰqͣntum hoc liceat vel expediat/ oſtendenteſ⁊ in pͥmis remememorādū eſt ex prioribꝰ.ꝙ neqꝫ dominiū charitatis qd̓ ab aliqͥbuseuāgelicū dicit̉. neqꝫ dominiū naturale neqꝫ originale/ neqꝫ beatificū cadit ſub abdicatōe volūtaria ⁊ licita. De ſolo igit̉ dominio politico et coerciuo ſiue illd̓ ſit natura-

le ſiue diuinū ſiue hūanū ſermo habendꝰ ē.Et qͥdem vniuerſali v̓bo dicere poſſumusꝙ omne dominiū tale politicū licēter in caſu vel renuit̉ vel abdicat̉. Et de papatū qꝛqͦndam fiebat dubitatio illa ꝑ determinationē exp̄ſſam ſopita ē. Celeſtinꝰ itaqꝫ reſigͣuit/ ⁊ dignitatē quoqꝫ illā btūs Gregorius⁊ alioꝝ plurimi qͣntū in ſe fuit nōne legunt̉depuliſſe? De regnis p̄t̓ea ⁊ alijs dominijsabdicatis certa ⁊ approbata exempla ſunt.Attamē abdicatiōes iſte ſuis veſtiri circūſtantijs debēt vt fiant ſicut oꝑtet/ ⁊ qn̄ oꝑtꝫ⁊ autoritate qͣ oportet. neqꝫ enī ꝑtinaciter ⁊abſqꝫ alia lege priuata ſpirituſſancti renitēdum eſt ſuꝑiori ſarcina alicuiꝰ dominij ceruicibus illiꝰ qui ſibi ſubditus eſt ratōnabiliter imponēti alioqͥn periret Pūilitas. periret obedientia. ꝑiret quādoqꝫ reipublicevtilitas. ¶ Ceterū abdicatio cuiuſlibet dominij ciuilis ⁊ appropriatōis hereditarie īpropͥo ⁊ ꝯmuni fieri poteſt cū merito/ ſic ꝙſolo vſu pio et titulo naturali ⁊ charitatiuotaliter abdicans cōtentus ſit. ſicut dicimuſtitulū naturalē ad quē conſeqͥtur ius nutriendi corpꝰ. ſic ꝙ ī eiꝰ neceſſitate oīa ſibi ſintad hͦ cōmunia. Non eſt autē neceſſitas ſi ꝑſe poſſit de victū ſufficiēti ꝓuidere ſibi perlaborem. qͣꝫqͣꝫ ⁊ in hoc caſu mendicare neceſſaria vite ſue ſit res licita de genere/ q̄ meritoria fiet ſi nulla ex circūſtantijs adhibēdis defuerit. ¶ Hec aūt abdicatio total̓ inproprio et cōmuni de ſe plꝰ habet ſimilitudīs ad ſtatū innocētie ⁊ patrie. ⁊ pͥorū qͦrūdam heremicolaꝝ qͣꝫuis nō habeat mēdicatōem de neceſſitate ꝯiūctā. Patuit hͦ ī heremitis qͥ viuebāt ex labore/ nihil tn̄ appropͥantes ſibi. ſed erāt qͣſi nil habētes. parati .ſ.omnia relinq̄re priꝰ qͣꝫ ꝓ eis repetendis iudicialiter aut aliter decertarēt. Stat enimabdicatio talis cum quantalibet bonoruꝫvbertate que ſibi in nullo animus pauꝑ appropriat. nec ẜm leges ciuiles eadem occupat cum obligatione ſcilicꝫ. vl̓ non ad repetendum ea cum iurgio. vel aliter ſi raperent̉ defendendum. ad hoc quoqꝫ voto ſeſe poteſt aſtrinxiſſe. ¶ Quāqͣꝫ igitur abdicatio cuiuſlibet proprietatis in proprio et incōmuni/ ſimilior ſit ꝑfectiſſimis ſtatibꝰ humane creature. nihilominus preſuppoſitopeccato et modo rerum ſe habendi in politia eccleſiaſtica qualem experimur viuere d̓proprio et cōmuni. videtur regulariter eſſe ſtatus ſalubrior atqꝫ ſecurior. Itaqꝫ mul

ii 5