Lectio ſecūda
LXI
illuſtraret. ſicut dicit Petrus Actu. ¶ Sequit̉ in deſcriptione ꝙ eſt notificatiuū diuine rōnis recte volētis teneri illā creaturamvel ligari ad aliqͥd agendū vel nō agendū.qꝛ fit a quibuſdā q̄ſtio que ſit rō obligatoria in deo vel recta rō vel voluntas? Ponit̉hic vtrūqꝫ/ qꝛ nec recta ratio ſine volūtate.nec ecōtra ſunt in deo obligatiōis cōplemētum. Preterea qͣꝫtūcūqꝫ notificet̉ voluntasſui ſuꝑioris niſi ꝑ illā velit ligare non ꝯſurgit obligatio ẜm deductione Durandi inhac materia vbi q̄rit an teneamur in oībusꝯformare voluntatē noſtrā volūtati diuīeꝫSi enī ſortes leuat feſtucā. ſcit theologusꝙ hoc deus vult ⁊ ita de quocunqꝫ effectuqui ꝓducit̉. Nō oportet tn̄ vt videt̉ ꝙ theologus talis obliget̉ velle ſil̓r/ qͣꝫuis forte inhis q̄ pctā nō ſunt teneat̉ non ſe difformareremurmurādo aut cōtranitēdo volūtati eſficaci dei plene cognite. quēadmodū forteGuilhelmus antiſiodorēſis ⁊ alij ſentiētesoppoſitū pͥoris ſnīe intellexerūt. Attamenhec ꝯſequētia nō valet. Iſta volūtas eſt iuſtiſſima/ vel iſta inclinatio ⁊ tendentia ſuntrectiſſime. vtputa inclinatōnes naturales.ergo ꝯformās ſe ꝑ actuꝫ libeꝝ tali volūtatiaut inclinationi in re volita. aut in obiectoad qd̓ eſt inclinatio; nūqͣꝫ peccat. Stat enīꝙ deus p̄ceptū ad oppoſitum dederit vt ꝙactualiter voluntas nihil eliciat. Fatemurtn̄ ꝙ ſi actus elicitꝰ eſſet oīno talis. qͣlis eſtactꝰ natural̓ ille nūqͣꝫ eſſet difformis. Nā hͦclaudit repugnātiā. ſꝫ hͦ dicere. vel paꝝ velnihil ē ¶ Tandē ſubinfert̉ in deſcriptiōe. ꝓdignificatōe ad eternā vitā ꝯſequēdā/ ⁊ dānationē euitādā. Memini me legiſſe ī Durādo ꝙ ſi nulla fuiſſet facta reuelatio hoī d̓ſua btīficatōe ſuꝑnaturali aut dānatiōe. nōincurriſſet pctm̄ faciēs ſeip̄m reū dānationis et̓ne/ ⁊ ita nulluꝫ fuiſſet pctm̄ mortale.Hoc dictū de lege ſtatuta v̓itatē hr̄e videt̉.ſꝫ de poſſibili neq̄qͣꝫ. Nōne videmꝰ ꝙ dāsoperā rei illicite pōt ad penā hūanaꝝ legūquāuis ſibi pͥus incognitā iudicari. Et qͥcqͥd ſit tn̄ d̓ poſſibili ita d̓ facto ſe res hꝫ/ oēꝫobligationē diuine legis apud viatores adfinē tēdere vt dignificet̉ hō ad vitā eternaꝫ⁊ infernalē mortē euitet. Iuxta qd̓ ſaluantaliqͥ non improbabilit̓ qͣliter apd̓ dānatosvl̓ beatos nō ſunt leges p̄ceptiue. qͣles loqͥmur. ad quas ſcꝫ volūtas diuīa velit teneriſaluatos aut dānatos ſub nouis p̄mijs autpenis. qꝛ in ſaluatis nō eſt neceſſe. In qͥbꝰ
maxime habꝫ locū illd̓ apl̓i. Iuſto nō ē lexpoſita. ⁊ in damnatis eſſet inutile. Alioqͥndicendū ē vt videt̉ damnatoſ ꝯtinue mortaliter demereri. Quāuis aūt dignificatioad vitā eternā p̄cipue ꝯſurgat a deo dignificāte vt a cauſa ſup̄ma ⁊ dn̄antiſſima. ſic ⁊lex q̄libet a pͥma lege ꝓfluit vt emanatio q̄dam luminoſa. Nihilominus dignificatioformal̓ fit ꝑ gr̄aꝫ ſeu charitatē. ⁊ meritoriaꝑ actōem bonā p̄ceptoꝝ impletiuā; ad p̄cipientis intentōem/ qua explicauit cum ait.Si vis ad vitā ingredi ẜua mādata. ¶ Sinō erramꝰ in deſcribēdo legē p̄ceptiua taꝫaffirmatiuā qͣꝫ negatiuā ꝓut nō erraſſe putamus. aꝑta eſt nobis via nō mediocrꝭ adꝑgendū quo tendimꝰ. pl̓imū quoqꝫ lucꝭ allatū eſt aciei nr̄e mentis ad inferēdū cognoſcendūqꝫ ſequentia.Corollariuꝫ primū H¶ Non ideo dicit̉ aliqͣ lex appropͥate vl̓ pure de iure diuino. qꝛ ad illā obligat deꝰ. Facilis eſt declaratio. qm̄ ſicut nihil fit abſqꝫdeo cauſante/ et nihil eſt veꝝ abſqꝫ pͥma veritate. Nam oīs ſapīa a dn̄o deo ē. Nihil p̄terea bonū abſqꝫ pͥma bōitate. nihil pulcꝫneqꝫ ſuaue/ ⁊ ita de alijs ꝓut lectio p̄cedenſdiffuſiꝰ oſtendit. Ita oīs obligatio caſſa ē.nec alicuiꝰ roboris vl̓ momenti. ſi nō a deoimꝑatore ſup̄mo vires habuerit. Nō ē poteſtas niſi a deo/ inqͥt apl̓us. verūtamē necoīs effectꝰ dicit̉ appropͥate diuinꝰ/ nec oīsveritas ꝑtinet ad fideꝫ. nec oīs bonitas adadoratōem. Cur nō ſil̓r poterit eſſe obligatio aliqͣ a deo q̄ nō ob hͦ appropͥate ſpectabit ad legem diuinā.Corollariū ſecūdu¶ Nō iō p̄ciſe dicit̉ aliqͣ lex diuīa ſeu de iurediuīo appropͥate. qꝛ illā creatura rōnal̓ perreuelatōeꝫ accepit. Itaqꝫ fieri p̄t ſic̄ ī antiolege teneo fuiſſe ī pluribꝰ/ ꝙ deus reuelet ⁊tradat īmediate aliqͣs leges ꝓ ſolo regimīepolitico ⁊ ciuili. quēadmodū de ordinatōelegꝭ iſrl̓. de taxatōne penaꝝ ciuiliū ⁊ ſil̓iū diceret̉. ⁊ tales appellāt̉ a doctoribꝰ leges iudiciales. qꝛ tn̄ leges tales nō īmediata ⁊ directa intētōe ordināt ī finē vltimū ⁊ ſuꝑnaturalē. deficit vna ꝯditio deſcpͥtōis an̄dicte¶ Pro cꝰ elucidatōe ⁊ vt dicti hꝰ rōnabilitas magꝭ īnoteſcat aduertēdū ē ꝙ hō qͥ ſb̓ſiſtit ex duplici ſb̓a. vna ſpūali et̓na diuīaqꝫ.alia corꝑali ⁊ mortl̓i; duplicē hꝫ finē. vnū