De vita ſpirituali anime
eſt in poteſtate libera volūtatis create facire aliqd̓ bonū morale aut gratuituꝫ niſi exdignificatōe volūtaria pͥme legis. ¶ Et ſicpatet pͥmo ꝙ nulla p̄t eſſe creatura rōnalisimpeccabil̓ ꝑ naturā. aut naturalit̓ rectitudo honeſtatis. ¶ Patet inſuꝑ neceſſitas ponendi gr̄am eſſe neceſſariā ad omne bonūſupͣ gͣtuitā largitōnem bonitatis natural̓.quā bonitatē ꝯſtat nō eſſe ſtāte re ip̄a/ qͣꝫuiſnō ſit bonitas niſi ꝓ qͣnto fluit a pͥmo bono⁊ exemplarit̓ eidem cōformatur. Sap̄. xij.Uirtus enī tua iuſticie initiū eſt. Dico igit̉ꝙ ſic̄ oīs actus poſitiuꝰ habet ꝯformitateꝫnaturalē ad pͥmū bonū. ⁊ ideo bonus ē ſaltem bonitate naturali. Ita ſi ille actus ſit liber/ tātū habet de bonitate honeſtatis qͣntū habet de ꝯformitate ad primā honeſtatē. Sed iſtam ꝯformitatē nō poteſt elicerenuda natura volūtatis/ niſi ꝯmunicata ſitſibi facultas ⁊ gr̄a ī ꝓducēdo alia qͣꝫ ſit illaſolum reſpiciēs ſubſtantiā actus ⁊ nō ceteras circūſtantias. quēadmodū ſunt circūſtātie finis ⁊ directōnis intentōnis ⁊ ſil̓esEx qͥbus ꝯſequenter deducit̉ neceſſitaſ humiliatōis nr̄e ad deū. et ꝙ non gl̓iet̉ an̄ euꝫſtulta p̄ſumptio om̄is carnis. nec apponatvltra magnificare ſe hō ſuꝑ terrā. ¶ Ex hocinſuꝑ pelagiana hereſis ⁊ ingͣtitudo ſuꝑbaꝯfunditur. Deniqꝫ ꝑſpicuū eſt qͣnta neceſſitate deſꝑare debeamꝰ de viribꝰ noſtris/ necponere carnē brachiū noſtrū. nec ꝯfidere īhomine. ſed ꝓijcere totā ſpem noſtrā in deūne ꝯfundamur. ſed liberemur ⁊ nutriamuret glorificemur. Innitamur igit̉ ſibi tanqͣꝫſumme potētie ⁊ gl̓ioſiſſime maieſtati quoad appropͥatū patri. et hoc ꝑ vim iraſcibilem. cuiꝰ obiectū eſt bonū arduū ⁊ honorificū. Innitamur ſibi tanqͣꝫ pͥme ⁊ infallibili ꝟitati quo ad appropͥatū filio. ⁊ hoc pervim ratōnalē. Innitamur ſibi tanqͣꝫ bonooptimo ⁊ ſuauiſſimo indefectibili qͦ ad appropriatū ſpūiſancto. ⁊ hoc ꝑ ꝯcupiſcibilēH ¶ Iſtas vero innitentias operant̉ et ſolidāttres ipſe virtutes theologice. fides ſpes etcharitas. hec tria profecto miraculoſiſſimaoꝑa cauſant in aīabꝰ iuſtoꝝ fideliū. ¶ Nonne miraculū ingens ē taliter inniti veritatibus incognitis et ineuidētibꝰ. p̄ter aūt cōtra omnē ratōnem naturalē; ꝙ citiꝰ diſſentiret homo vere fidel̓ pͥmo pͥncipio ꝓut dicit Guilhelmꝰ pariſien̄. qͣꝫ alicui articl̓o qͣntūlibet ineuidenti. Hoc enī eſt ꝯtra ſapientiā grecoꝝ. ⁊ ſcādalū iudeoꝝ. et ſeuiciā tyrā
norū. et corruptelā vicioꝝ originaliū. Propterea bene enūciauit apl̓s ꝙ fides ē donūdei ne quis gloriet̉ ſi credit. aut qͥ gloriat̉ indn̄o gloriet̉. ¶ Ceterū nō minus eſt in ipſaſpei certitudine miraculū. Nā qualiter obſecro inter tot fluctus hūane fragilitatis etviciſſitudīs incertiſſime p̄t dicere aliqͥs cūapl̓o. Certus ſum ꝙ nec morſneqꝫ vita ⁊c̄me ſeꝑabit a charitate dei q̄ eſt in xp̄o ieſu.Qualiter inter hec p̄t ita certificari aīa ⁊ qͥetari vt dormire dicat̉ ⁊ reqͥeſcere in idip̄m.quoniā ſingulariter in ſpe ꝯſtituit eā dn̄s.quēadmoduꝫ pulcre declarat Bern̄. ſupercantica ſuꝑ illo. Introduxit me rex in cubiculū ſuū. Cogita ſi potes ⁊ qͣntū potes.Tu hoc hic eſſe miraculū gͣnde fateberis.¶ Porro de charitate qͥd dicemꝰ qͣle eſt inea qͣntūqꝫ miraculū. purificat hominē et gͣtū eddit deo. ambulantē in oībꝰ mādatiseiꝰ ſine q̄rela. Nihilominꝰ dicere facit ex affectu homini qͥ eiuſmodi ē cū apl̓o. Uenitdeus ſaluos facere pctōres. quoꝝ pͥmꝰ egoſum. Non. vtiqꝫ mētiebat̉ apl̓s ſtudio huilitatis. ſꝫ ita de ſe ſentiebat reputatōe ꝓpriefragilitatis ⁊ indignitatis/ cui tn̄ dignꝰ nōerat reliquꝰ mūdꝰ. ¶ Si q̄rat aliqͥs a me. qͦmodo poſſunt hec fieri? Nō me īterroget;īmo nec quēqͣꝫ alioꝝ. qm̄ ſolꝰ ſpūſſctūs horū miraculoꝝ ſpūaliū ſicut eſt oꝑator ſolꝰ.ita ſolꝰ eſt doctor. Preparet hō ad hec capiēda mētis puritatē nō oris loqͣcitatē expectet. Uiſ gͦ ſecretū cognoſcere trāſfer te atheologia intellectꝰ ad theologiā affectꝰ. deſciētia ſcꝫ ad ſapiētiā. de cognitōe ad deuotōem. Hec eſt theologia illa quā magnꝰ arſenius vir grecis ⁊ latinis lr̄is tūc eruditꝰfatebat̉ ſe neſcire. īmo nec primā lr̄aꝫ alphabeti ſui didiciſſe. que theologia vtinā nob̓omnibꝰ qͥ theologi nominamur tā familiaris eſſet qͣꝫ extranea eſt ignotaqꝫ. ¶ Poteraꝫdiutiꝰ ac lōgiꝰ iſta ꝓtrahere/ p̄ſertim ad collaudatōem ſpei collocāde in dn̄o. Sed nimia fortaſſis eſſet digreſſio. ⁊ in ſctōꝝ opuſculis laus huiꝰ virtutis abunde poſita eſtNominatim in Guilhelmo pariſien̄. de v̓tutibꝰ. ⁊ in illa ꝯpilatōe ſatis vulgata ⁊ certe fructuoſiſſima. que de virtutibꝰ ſimiliterintitulat̉. quā cōpilatōem ita cōſonare verbis et ſentētijs cū eodē Guilhelmo ꝑiſien̄.experior. ꝙ ꝑſuaſum habeo vnā ſummā abaltera ſumptā eſſe. aut vnū vtriuſqꝫ autorēextitiſſe. Ad hec ſcripta ⁊ ſimilia vos remitto. quoniā etiā materia ⁊ q̄ſtio poſt p̄ndiū