Lectio prima
LXI
videt̉ ꝯgruū. Ideo nihil hic pono nec aſſero/ magꝭ tn̄ inclinor aſſentire ſcd̓o qͣꝫ pͥmo.⁊ cauſa patebit in dicēdis in materia d̓ obligatōe. ¶ Et iuxta hoc ꝯſeq̄nter habet̉ facilis manuductio ad videndū quō nihil eſtmalū niſi qꝛ ꝓhibitū. ⁊ nihil bonū niſi qꝛ adeo acceptū. et deꝰ nō ideo actꝰ nr̄os vultvel approbat quia bonos. ſed ideo boni qꝛapprobat. Similiter ideo mali qꝛ ꝓhibet⁊ r̄probat. Nemo tn̄ murmuret; nēo ꝯq̄rat̉qm̄ iuſtꝰ ē ī oībꝰ vijs ſuis ⁊ ſcūs ī oībꝰ oꝑibꝰ ſuis. Sap̄. xij. Quis tibi īputabit ſi ꝑierit natōes qͣs tu feciſti? ¶ Ꝙ ſi dicat̉ aliquēactū eſſe malū ꝙ nll̓o mō p̄t eſſe bonꝰ ⁊ ecōtra. Ex qͦ videret̉ ꝙ tal̓ actꝰ/ vtpote odiuꝫdei eſſet intrīſece malꝰ. Rn̄det̉ hic ꝑ ſimilede actu ext̓iori ꝓcedēte ab interiori. Nā etſi ſit aliqͥs actus exterior ita malꝰ ꝙ ſtantibus eiſdē circūſtātijs oībꝰ nullo mō poſſit eſſe bonꝰ. nihilominꝰ dicit̉ extrīſece malus et p̄t eſſe nō malꝰ. ſi ꝑ ſe poneret̉; vl̓ a qͥbuſdā circūſtātijs ſuis eſſet denudatꝰ. Dicendū eſt ſil̓r de actibꝰ interioribꝰ compatiſad pͥmā regulā. Nā actꝰ odij dei elicitꝰ a demonibꝰ; vt elicit̉ cū oībꝰ ſuiſ circūſtātijs. n̄p̄t nō eſſe malꝰ. pōt tn̄ nō eſſe malꝰ ſi ꝑ ſe poneret̉ aut alijs circūſtātijs veſtiret̉. Et ẜmhͦ tractaret̉ hic ⁊ ſolueret̉ queſtio de diſpenſabilitate vl̓ indiſpēſabilitate legis diuinereſpectu creature. ⁊ quō poteſt vl̓ nō p̄t deoobligari.Undecimum coroi.¶ Omnis rectitudo moralis ip̄iꝰ volūtatiſreſultat ex ꝯformitate eiꝰ aut ſuoꝝ actuumvl̓ omiſſionū ad diuinā legē ⁊ eiꝰ rectā rationē. ſicut actꝰ exteriores nō dicunt̉ boni niſi ꝑ ꝯformitatē ad interiores elicitos. Iuxta qd̓ poteſt eſſe pulcra deductio/ qualiternihil eſt veꝝ/ nihil pulcruꝫ/ nihil potēs nihil appetibile niſi ꝓ qͣnto prime veritati etpulcritudini ⁊ potētie ⁊ ſuauitati ꝯformāt̉.⁊ ita d̓ ſil̓ibꝰ. Et ꝓportionabil̓r de falſo turpi ⁊ fugibili Hoc eſt ꝙ antiqͥ dicebāt nihileſſe veꝝ niſi a pͥma ꝟitate. Hoc modo ſepededucit btūs Augꝭ. noīatim in ſuis ꝯfeſſionibꝰ. ꝙ volūtas quelibet in ſuis oꝑatōibꝰquerit imitari deū/ qͣntūcunqꝫ erret aūt male habeat. quēadmodum ī illa furtiua ꝯmeſtiōe pomoꝝ in etate ſua puerili dicit q̄ſiſſenō voluptatē ſed ſil̓itudinē qͣndā om̄ipotētie ⁊ libertatis diuīe/ pͥmo ꝯfeſſionū. Sil̓rde catilina quē Saluſtiꝰ dicit gͣtuito malū
fuiſſe deducit. ¶ Hec oſtendūt ꝙ bonitascreaturaꝝ et eaꝝ veritas ⁊ pulcritudo ⁊ ſimilia nō ſint aliqͥd maiꝰ intēſiue cū deo qͣꝫdeꝰ ſolus. licꝫ poſſint dici plures bonitateſaut ꝟitates impropͥe ⁊ qͣſi extenſiue. Exemplū de ſanitate vrine ⁊ corꝑiſ. ⁊ de bonitateactꝰ interioris ⁊ exterioris. Palā eſt gͦ ꝙ inip̄o viuimꝰ mouemur ⁊ ſumus.Duodecimū corol.¶ In eodē actu ꝯcurrere poſſunt multiplices rectitudīes aut bonitates. vna nature.alia moris de genere. altera gr̄e. altera gl̓ie.⁊ hoc eſt ẜm diuerſas habitudīes ꝯſiderandi eundē actū ꝯformari multiplicit̓ diuinelegi ſeu bonitati. Non ꝙ ī deo ſit aliqͣ diuerſitas in ſuis legibꝰ q̄ dicat̉ realis vel formalis. ſed ꝙ ip̄am eandē ꝯcipimꝰ diuerſimode/ et ꝯſideramꝰ ẜm habitudīes diſtīctasrealiter ad creaturas/ q̄ habitudines n̄ ſūtip̄e deꝰ ſolus ſꝫ ip̄e ⁊ creatura ſic relate ⁊ cōſiderate a qͥbus diſtincti ꝯceptus ab intellectu formant̉ ⁊ abſtrahunt̉ ꝑ potentiā longe fortiorē qͣꝫ ſit eſtimatiua ouis/ q̄ ex ſpeciebus lupi ſenſatis elicit inimicicia nō ſenſatā. Et qͣꝫuis ꝯceptꝰ abſoluti nō ꝯnotēt. tn̄qꝛ a tali multiplicitate cōnotatoꝝ eliciunt̉⁊ abſtrahunt̉/ retinēt in ſuis modis rep̄ſentādi virtualit̓ illos modos rep̄ſentatiuosreꝝ diuerſaꝝ/ ex qͥbus ſumpti ſunt ⁊ cauſati. ſicut eſſentia vita ⁊ intellectꝰ in deo ⁊ ſapiētia et iuſticia ⁊ fortitudo ⁊c̄. nō dicūt niſi deū ex ꝑte rei penitus eundē. qͣꝫuis operatio intellectꝰ diuerſimode negociet̉ circaeū ex his que videt in creaturis ⁊ ex habitudinibꝰ eaꝝ ad deū ⁊ ad inuicē. Dicit̉ vlteriꝰꝙ deꝰ intuitiue viſus ſufficit cauſare talesꝯceptꝰ diſtinctos ⁊ abſolutos abſqꝫ hoc ꝙneceſſe ſit ponere ī motiuitate obiectali quedeꝰ eſt/ aliquā diſtinctōeꝫ ex ꝑte eiuſdē. Siautē in oppoſitū alleget̉ Augꝭ. de ideis/ ꝙalia ratōne conditꝰ eſt hō. alia equꝰ. ⁊ ꝙ illeratōes ſunt incōmutabiles ⁊ eterne/ remitto ad intellectū quē dat ockam in hac materia ſuꝑ primo ſnīaꝝ. in qua explicatōe ſi rudis iudicet̉ neſcio qͥd appellabit̉ ſubtilitas¶ Notet̉ hic ꝙ doctores etiā ſancti ſūt magis reuerēter gloſandi in multis qͣꝫ ampliādi. quoniā nō oēs ſemꝑ aduerterūt aut aduertere cogitauerūt ad ꝓprietatē locutōis.Improprietas autē nō ampliari debꝫ. ſedad ꝓprietatē reduci. aliquin qͥd mirū ſi augetur deceptio. ¶ Sequit̉ poſtremo ꝙ nō G
hh 3