Lectio primaLXI
eſſet minus alio. qm̄ omne pctm̄ eſt infinite offenſiuuꝫ. Non eſt tn̄ ꝯcedendū ꝙ pctāoīa ſimpl̓r ſint eqͣlia. ꝓut dixiſſe ſtoycos referūt Seneca ⁊ Tullius ⁊ alij. Si eniꝫ ꝑimaginationē poneret̉ linea infinita in longitudine ⁊ ſuꝑficies infinita in latitudīe ⁊lōgitudine ⁊ corpus in trina dimenſione.Uel ſi a linea recta ꝓtraherent̉ linee recurue in infinitū. vel in caſibꝰ ſil̓ibꝰ multis. nōoporteret dicere oīa iſta eſſe equalia. vel indimenſione. vl̓ in curuitate. quāuis eēt qd̓libet in ſuo genere infinitū. Sic nō offēſasetiā infinitas oporteret ponere eqͣles eſſe. ſꝫvna ē grauior altera ⁊ multiplicior. qͣre ⁊c̄.Terciū corollarium¶ Obligamur deo ad gratificationē. ⁊ gratiarūactionē. ex hoc ꝙ pctā nr̄a venialia n̄imputat ad mortē. ſicut tenemur ex remiſſione mortaliū. qm̄ vtrobiqꝫ ꝯcurrit miſericordia dei nō imputans pctā niſi ad penātemꝑalē. q̄ de ſua indignitate imputabiliaſunt ad mortē. vnū de poſſibili. aliud de lege ſtatuta. īmo forte ita diceret̉ de oībꝰ iuſticijs noſtris. que qͣntū de ſe ſunt; ſunt ſicpannus mēſtruate/ p̄ſertim poſt peccatumaut abſente gratia.Quartū corollariū¶ Peccās venialiter ex deliberatiōe. abutit̉dei miẜicordia. que ꝯceſſit pctm̄ illd̓ eē veniale nō mortale. Relucet īſuꝑ miẜicordiadei in hͦ ꝙ abuſus ille deliberatꝰ nō eſt niſivenial̓. Iuxta regulā magiſtralē ꝙ ꝯſenſuſin veniale nō eſt niſi venial̓. intelligēdo deveniali ex ſuo genere. ⁊ nō de eo qd̓ venialedicit̉ ex eo ꝙ ꝑ ſurreptōem aut infirmitateꝫaūt ignorantiā aūt actꝰ imꝑfectōꝫ ꝯmittit̉Oppoſitū enī dicere eſſet dānare oēſ homines p̄ſertim eos qͥ mentiunt̉ etiā iocoſe. qꝛdeliberate faciūt actū quē ſciūt eſſe culpabilē. ¶ Regula v̓o illa ꝙ nullū pctm̄ ē adeoveniale qͥn fiat mortale dum placꝫ. intelligitur de venialibꝰ ſcd̓o modo dictis. q̄ ideoſunt venialia. quia ſine pleno ꝯſenſu ratōiſꝑpetrant̉. ad que ſi ꝯfeſſus ꝑfectus ⁊ placens aduenerit nil mirandū ſi reddūt̉ mortalia. qͣꝫqͣꝫ nō ſintiā idē actus qͥ pͥus. ſꝫ bn̄ſimiles in ſpecie. ex alia tn̄ radice videliceta libero ꝯſenſu ꝓcedentes. Ul̓ intelligēdaeſt tal̓ regula ſi ⁊ dū peccatū veniale placeret inqͣntū peccatū ē ⁊ dei offenſiuuꝫ abſqꝫaliqͦ quocūqꝫ motiuo vl̓ allectiuo ad peccā
dum. Iſtud enī videt̉ eſſe dyabolice obſtinatōis ꝓpriū ꝙ impugnet̉ deꝰ ⁊ odio habeat̉ gratis. Sed vbi qͥs habꝫ actū quemſcit eſſe venialē. nō motus qꝛ offendit deuꝫ.ſꝫ qꝛ delectat ſe. ⁊ n̄ vellet ip̄m agere ſi deꝰad morte ⁊ amicicie ſue ꝑditōem īputaret.agit qͥdem male ſed non mortaliter de lege.¶ Si rurſus obijcit̉ ꝙ agens ꝯtra ꝯſciētiāedificat ad gehennā. diſtinguēdū erit de qͣlitate ip̄iꝰ ꝯſcīe ſi ſit de mortali vl̓ veniali. ⁊ẜm hoc reſpondendū eſt.Quintū corollariū¶ Nullꝰ idē actus numero elicitꝰ bonꝰ autmeritoriꝰ eſt peccatū etiā veniale. Huiꝰ oppoſitū opinati ſunt aliqͥ ſed iudicio meo fallunt̉. aut quia loquunt̉ de actibꝰ exterioribꝰqͥ nō ſunt niſi reſpectiue boni aūt mali. vbiidem actꝰ ē optimꝰ ⁊ peſſimꝰ diuerſis reſpectibꝰ. ſicut paſſio chriſti q̄ erat actio iudeoꝝAut ſi loqͣnt̉ de actibꝰ intrīſecis elicitꝭ a voluntate nō habebūt ꝙ eadē volitio q̄ eſt mala venialit̓/ ſit bona meritorie. qͣꝫuis illa q̄ ſimilis eſt. ⁊ q̄ velut imꝑceptibiliter p̄t ſuccedere ad eā magni valeat eē meriti apd̓ deūSextu corollarium¶ Ueniale peccatū ſi nō remittit̉ punit̉ ſe ſolo vl̓ cū mortali pena eterna. hͦ eſt qꝛ deꝰ tāxauit de lege ſibi certā penā. quā ſoluta remittit̉ offenſa total̓ ꝯtracta. Et ita p̄t vtraqꝫ opinio ſuſtineri/ tā illa q̄ ponit pctm̄ veniale cū mortali puniri eterna pena in foroiuſticie infernalis. vt dicit Prepoſitinꝰ. qͣꝫilla q̄ dicit oppoſitū/ ponēdo ꝙ offenſa venialis bn̄ remittit̉ ſoluta pena abſqꝫ remiſſione mortal̓/ ſicut de pena vl̓ penitentia debita pctō mortali dimiſſo/ ꝓbabilis eſt opinio; dicens illā penitētiā qn̄qꝫ finiendā etiam ī inferno. ſicut ⁊ ſoluit̉ in hac vita hoīeexiſtente in mortali pctō. ⁊ vocat̉ penitētiaſoluēs nō recōciliās Oppoſitū ſenſit alioꝝſnīa ſed hec mitior eſt. ¶ Et ꝓ intellectu p̄miſſorū cōſiderādū eſt ꝙ in om̄i pctō actualitria ſunt ſaltē diſtincta rōe. ſcꝫ auerſio adeo bono incōmutabili. ⁊ iſta vocat̉ oenſa eius. ad quod ſequit̉ neceſſario imputabilitas ad penā que vocat̉ indignitas. qͣꝫuis poſſet nō imputari. ⁊ dū imputat̉ vocat̉ reatus. ⁊ hoc eſt ſecūdū. terciū eſt conuerſio ad bonū cōmutabile quod ſecū īportat maculā ⁊ obſcuritatē. quoniā aīa quanto ampliꝰ inheſerit ꝑ cupiditatē rebꝰ muta
hh 2