Lectio primaLX
LX
Zoppoſitas ī diuerſis. ¶ Addamꝰ rurſus dicentes ꝙ impoſſibile eſt aīam ſola vita naturali viuentē oꝑari ſalutē ſuā. Cuiꝰ oppoſitū pelagianꝰ error aſſerebat. Itaqꝫ ſi nonpōt corpꝰ mortuū vitales oꝑatōes exercere. quō dicet aliqͥs aīam vita ſua carentē q̄eſt ſpūſſctūs ī oꝑa vite ſpūalis exire poſſeꝫNon enī eſt aīa ratōnalis par alijs viuentibus/ quibus ſicut nō ꝯpetit niſi finis vnꝰnatural̓ ſic vna vita eſt ſufficiēs. Aīe veroratōnali p̄paratus eſt finis qͥdē ſuꝑnatural̓Quis ergo negare poterit ſuꝑnaturalē ei vitam et oꝑatōem eſſe neceſſarias vt ꝑtingatad eū qͥ ſuꝑ ip̄aꝫ eſt beatitudīs finē ⁊ terminum. ¶ Nolo tamē negare qͥn anima poſſitex ſua vita naturali bene moralit̓ agere. ⁊ faciēdo qd̓ in ſe eſt ſe ad vitā gratie diſpōere.Et pͥmo ſi aīa nll̓a morte ſit infecta habēsnaturaliū ītegritatē ī nullo eſtimo fieri ambiguū qͥn habeat ī ſuo arbitrio cauſare opꝰbonū de genere moris veſtiēdo ip̄m oībꝰcircūſtantijs/ quas ip̄a bonitas moral̓ exigittam in fine ꝓpinqͦ qͣꝫ in obiecto ⁊ intentōe. alioqͥn hō ſine culpa exiſtēs miſerabilior eſſet oībꝰ animantibꝰ. Cur ita? qͥppe cetera aīalia poſſūt in oꝑatōes ſue nature debitas ſuppoſito dei generali auxilio/ nō ſichomo poſſꝫ. ¶ Sed qͥd dicemꝰ de aīa quemortē circūfert ſecū vel peccati originalis.vl̓ crimīs actualis?. Fuerūt qͥ dicerēt aīamtali morte p̄ſſam nō poſſe ad actus bonosmorales aſſurgere. quēadmodū eſt celebriſde ip̄is demonibꝰ et dānatis opinio ꝙ bn̄moralit̓ neqꝫ velle poſſunt neqꝫ agere. Ratōem aſſerūt ſic ponentes etiā in viatoribꝰmortificatis ꝑ peccatū abſqꝫ vita gr̄e. Tāta eſt inqͥunt incuruatio ⁊ dep̄uatio ſeu corruptio ⁊ mortificatio vite natural̓ in aīabꝰtaliū/ vt potiꝰ trahant̉ in malū qͣꝫ ī bonum.Nā violētior eſt ī eis tractꝰ mortis qͣꝫ vite.ꝓpterea dicūt ꝙ oīa ad turpitudinē ſuā/ q̄eſt mors ſua referūt ex ꝯſeq̄nti omnia oꝑamortua ſūt/ vtpote a morte ꝓcedētia. ¶ Addunt ꝓ ꝯfirmatōe ꝙ in omī actu pctōrꝭ deeſt circūſtantia gr̄e. bonuꝫ ꝟo qꝛ ſubſtat exomnibꝰ ſuis ꝯditōibꝰ ſicut ex vnica ſi deſit.reſultat malū/ ẜm dicta dionyſij. Nihil ſimplicit̓ bonū eſt qd̓ ab arbore mala ⁊ a radice viciata gignit̉. ¶ Hec v̓o ſentētia ⁊ ſi talibus alijſqꝫ pl̓imis apparētijs fulcita videatur. pͥdem tn̄ repulſa eſt tāqͣꝫ dura. ⁊ plusad deſꝑationē qͣꝫ ad edificatiōem ꝓficiens.Quis enī nō obſtupeſceret audiēs ꝙ abſqꝫ
gratia honorare parētes/ elēoſinas dare/ eccleſiaſtica p̄cepta de ieiunijs facere. īmo ꝑattritōem ſe ad gr̄am diſponere eſt mortaliter delinq̄re. Non enī reqͥrit̉ ꝙ in om̄i actunr̄o agamꝰ ex gratia. aut ꝙ gr̄a illū īformemus niſi ꝓ qͣnto / ⁊ dū mereri tenemur peraliquē hmōi actū. Reliqͥ ꝟo actꝰ ſi fiant circa materiā bonā de genere/ ⁊ cū intentōe debita finis īmediati/ ponēdo alias circūſtātias bonas moraliter. ⁊ ſi nō ſint meritorijvite eterne ſunt tamē boni moralit̓/ ⁊ bonorum tꝑaliū meritorij. ⁊ ad gr̄am de cōgruop̄paratorij. qꝛ ꝑ eos hō facit qd̓ in ſe ē. Nāfacere qd̓ in ſe eſt; intelligo hͦ facere qd̓ homo pōt ẜm vires quas actualit̓ hꝫ. ¶ Hocloco diſtinxerūt aliqͥ de gr̄a. Nam ſi gratiāappellamꝰ omne illd̓ qd̓ a deo liberalit̓ datur ſine meritis/ totū eſſe noſtꝝ ⁊ viuere inter gͣtuita numerat̉. et in nobis ⁊ in brutis/qͣꝫqͣꝫ pl̓ꝰ in nobis. qꝛ btītudinis capaces ſumus. et ꝓ ip̄iꝰ adeptōe dat̉ nobis qͥcqͥd datur. Nunqͥd deo cura eſt de bobꝰ/ inqͥt apoſtolꝰ. Nō de brutis ſed d̓ hoībꝰ ait ꝙ omīacooꝑant̉ in bonū ⁊c̄. Hoc mō oīs tribulatio/ oīs infirmitas/ īmo ⁊ ip̄e tēptatōes int̓gͣtuita numerant̉. Cuiꝰ ratio eſt. qꝛ dei bonitas qͣꝫtū eſt de ſe nobis immittit aut euenire ꝑmittit ad bonū noſtꝝ ſi nō ꝑuerſe renitimur abutimurqꝫ. Et iuxta hūc acceptionis modū de gr̄a/ ꝑſpicuū ē nihil nos boni poſſe abſqꝫ gͣtia. ¶ Si v̓o gr̄am nominemus donū aliqd̓ infuſuꝫ diſtinctū ab anīaſupͣ vel vltra vires ſuas naturaleſ ⁊ īduſtrias. nulla videt̉ neceſſitas dicere talē gratiāeſſe neceſſariā ad hͦ vt bonū de genere agamus per libeꝝ arbitriū/ plꝰ qͣꝫ nō ponimustalē gr̄am ad cognoſcēdū veꝝ circa naturalia ꝑ intellectū. ¶ Deinde dici p̄t ꝙ impletiop̄ceptoꝝ vt in multis qͣꝫtū ad ſubſtantiā p̄cepti nō coexigit gͣtiā gratūfacientē. qͣꝫuisintentio p̄cipiētis nō ꝯſeruet̉ ſi nō fiāt in gͣtia vel ex gr̄a. Intentū qͥppe eſt in om̄i p̄cepto vt ꝑ illd̓ mereamur ad vitā īgredi. Sꝫhanc intentōem nō ſꝑ ponimꝰ eſſe obligatoriā ſimplicit̓ ad peccatū ſi nō obſerueturTātūmodo ꝯditionalit̓ obligat/ vt ponitDurādus/ ſi mereri volumꝰ. aut dūmereritenemur/ quēadmodū cōtingit in ſuſceptōne ſacramentoꝝ. aut dū ad gr̄am reſurgerevel ex ea iā habita debemꝰ oꝑari. hoc mō ītelligunt illd̓ chriſti. Si vis ad vitā ingredi ſerua mandata. ¶ Decurſis aliqͥbꝰ circapͥmā vitaꝫ quā habemꝰ ante baptiſmū gr̄e
gr̄ehh