Druckschrift 
3 (1494) Tercia pars operum Johannis de Gerson doctoris christianissimi
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Lectio primaLX

LX

Zoppoſitas ī diuerſis. Addamꝰ rurſus dicentes impoſſibile eſt aīam ſola vita naturali viuentē oꝑari ſalutē ſuā. Cuiꝰ oppoſitū pelagianꝰ error aſſerebat. Itaqꝫ ſi nonpōt corpꝰ mortuū vitales oꝑatōes exercere. quō dicet aliqͥs aīam vita ſua carentēeſt ſpūſſctūs ī oꝑa vite ſpūalis exire poſſeꝫNon enī eſt aīa ratōnalis par alijs viuentibus/ quibus ſicut ꝯpetit niſi finis vnꝰnatural̓ ſic vna vita eſt ſufficiēs. Aīe veroratōnali p̄paratus eſt finis qͥdē ſuꝑnatural̓Quis ergo negare poterit ſuꝑnaturalē ei vitam et oꝑatōem eſſe neceſſarias vt ꝑtingatad ſuꝑ ip̄aꝫ eſt beatitudīs finē terminum. Nolo tamē negare qͥn anima poſſitex ſua vita naturali bene moralit̓ agere. faciēdo qd̓ in ſe eſt ſe ad vitā gratie diſpōere.Et pͥmo ſi aīa nll̓a morte ſit infecta habēsnaturaliū ītegritatē ī nullo eſtimo fieri ambiguū qͥn habeat ī ſuo arbitrio cauſare opꝰbonū de genere moris veſtiēdo ip̄m oībꝰcircūſtantijs/ quas ip̄a bonitas moral̓ exigittam in fine ꝓpinqͦ qͣꝫ in obiecto intentōe. alioqͥn ſine culpa exiſtēs miſerabilior eſſet oībꝰ animantibꝰ. Cur ita? qͥppe cetera aīalia poſſūt in oꝑatōes ſue nature debitas ſuppoſito dei generali auxilio/ ſichomo poſſꝫ. Sed qͥd dicemꝰ de aīa quemortē circūfert ſecū vel peccati originalis.vl̓ crimīs actualis?. Fuerūt dicerēt aīamtali morte p̄ſſam poſſe ad actus bonosmorales aſſurgere. quēadmodū eſt celebriſde ip̄is demonibꝰ et dānatis opinio bn̄moralit̓ neqꝫ velle poſſunt neqꝫ agere. Ratōem aſſerūt ſic ponentes etiā in viatoribꝰmortificatis peccatū abſqꝫ vita gr̄e.ta eſt inqͥunt incuruatio dep̄uatio ſeu corruptio mortificatio vite natural̓ in aīabꝰtaliū/ vt potiꝰ trahant̉ in malū qͣꝫ ī bonum. violētior eſt ī eis tractꝰ mortis qͣꝫ vite.ꝓpterea dicūt oīa ad turpitudinē ſuā/eſt mors ſua referūt ex ꝯſeq̄nti omnia oꝑamortua ſūt/ vtpote a morte ꝓcedētia. Addunt ꝯfirmatōe in omī actu pctōrꝭ deeſt circūſtantia gr̄e. bonuꝫ ꝟo qꝛ ſubſtat exomnibꝰ ſuis ꝯditōibꝰ ſicut ex vnica ſi deſit.reſultat malū/ ẜm dicta dionyſij. Nihil ſimplicit̓ bonū eſt qd̓ ab arbore mala a radice viciata gignit̉. Hec v̓o ſentētia ſi talibus alijſqꝫ pl̓imis apparētijs fulcita videatur. pͥdem tn̄ repulſa eſt tāqͣꝫ dura. plusad deſꝑationē qͣꝫ ad edificatiōem ꝓficiens.Quis enī obſtupeſceret audiēs abſqꝫ

gratia honorare parētes/ elēoſinas dare/ eccleſiaſtica p̄cepta de ieiunijs facere. īmoattritōem ſe ad gr̄am diſponere eſt mortaliter delinq̄re. Non enī reqͥrit̉ in om̄i actunr̄o agamꝰ ex gratia. aut gr̄a illū īformemus niſi qͣnto / mereri tenemur peraliquē hmōi actū. Reliqͥ ꝟo actꝰ ſi fiant circa materiā bonā de genere/ intentōe debita finis īmediati/ ponēdo alias circūſtātias bonas moraliter. ſi ſint meritorijvite eterne ſunt tamē boni moralit̓/ bonorum tꝑaliū meritorij. ad gr̄am de cōgruop̄paratorij. qꝛ eos facit qd̓ in ſe ē.facere qd̓ in ſe eſt; intelligo facere qd̓ homo pōt ẜm vires quas actualit̓ hꝫ. Hocloco diſtinxerūt aliqͥ de gr̄a. Nam ſi gratiāappellamꝰ omne illd̓ qd̓ a deo liberalit̓ datur ſine meritis/ totū eſſe noſtꝝ viuere inter gͣtuita numerat̉. et in nobis in brutis/qͣꝫqͣꝫ pl̓ꝰ in nobis. qꝛ btītudinis capaces ſumus. et ip̄iꝰ adeptōe dat̉ nobis qͥcqͥd datur. Nunqͥd deo cura eſt de bobꝰ/ inqͥt apoſtolꝰ. de brutis ſed hoībꝰ ait omīacooꝑant̉ in bonū ⁊c̄. Hoc oīs tribulatio/ oīs infirmitas/ īmo ip̄e tēptatōes int̓gͣtuita numerant̉. Cuiꝰ ratio eſt. qꝛ dei bonitas qͣꝫtū eſt de ſe nobis immittit aut euenire ꝑmittit ad bonū noſtꝝ ſi ꝑuerſe renitimur abutimurqꝫ. Et iuxta hūc acceptionis modū de gr̄a/ ꝑſpicuū ē nihil nos boni poſſe abſqꝫ gͣtia. Si v̓o gr̄am nominemus donū aliqd̓ infuſuꝫ diſtinctū ab anīaſupͣ vel vltra vires ſuas naturaleſ īduſtrias. nulla videt̉ neceſſitas dicere talē gratiāeſſe neceſſariā ad vt bonū de genere agamus per libeꝝ arbitriū/ plꝰ qͣꝫ ponimustalē gr̄am ad cognoſcēdū veꝝ circa naturalia intellectū. Deinde dici p̄t impletiop̄ceptoꝝ vt in multis qͣꝫtū ad ſubſtantiācepti coexigit gͣtiā gratūfacientē. qͣꝫuisintentio p̄cipiētis ꝯſeruet̉ ſi fiāt intia vel ex gr̄a. Intentū qͥppe eſt in om̄i p̄cepto vt illd̓ mereamur ad vitā īgredi. Sꝫhanc intentōem ſꝑ ponimꝰ eſſe obligatoriā ſimplicit̓ ad peccatū ſi obſerueturTātūmodo ꝯditionalit̓ obligat/ vt ponitDurādus/ ſi mereri volumꝰ. aut dūmereritenemur/ quēadmodū cōtingit in ſuſceptōne ſacramentoꝝ. aut ad gr̄am reſurgerevel ex ea habita debemꝰ oꝑari. hoc ītelligunt illd̓ chriſti. Si vis ad vitā ingredi ſerua mandata. Decurſis aliqͥbꝰ circapͥmā vitaꝫ quā habemꝰ ante baptiſmū gr̄e

gr̄ehh