De vita ſpirituali anime
viuit vero in me chriſtꝰ. ¶ Fatendū eſt nihilominꝰ eſſe quaſdā diſpoſitōes freq̄nterin aīa que lōginque ſunt ab iſtiꝰ vite. ſpiritus ſcꝫ infuſiōe. Ita enī videmꝰ ꝙ in naturali generatōe anīalis plurima p̄cedūt adꝓpinquā diſpoſitiōem que formā inuehitmaterie. Iſtas diſpoſitōnes appellāt theologi in adultis oꝑatōnes informes quibꝰpeccatrix aīa intēdit facere qd̓ ī ſe eſt; ſe diſponit ad vitā. nō ꝙ iſta diſpoſitio ſufficiatvtpote q̄ lōginqua eſt/ ⁊ nihil de vita ſpūshabēs in ſe. ſed quia nihil interim aīa maiꝰhabꝫ qd̓ faciat qͣꝫ vt bn̄ vtat̉ ſuis naturalibus potētijs ⁊ donis qͥbuſdā gͣtuitis; licꝫnō viuificatis. Quo facto ſicut credis aīaꝫintroduci in materiā naturalibꝰ tm̄mō actionibꝰ qualificatā nō qͥdē in v̓tute hmōi qͣlificatōis/ ſed de ſola liberalitate oīpotētiſſima creatoris. nō alit̓ exiſtimes in ip̄a viteſpūs infuſiōe. Qualeſcūqꝫ enī ⁊ qͦtcūqꝫ p̄ceſſerint diſpoſitōes/ ex ip̄o conatu anīe adhanc vitā ex morte tēdentis nihil ſunt/ nihilattīgūt; niſi miſeratꝰ ex alto ſpūſſanctuvltimatā cōplexionis armonice ſpūal̓ qualificatōem infuderit/ cū qͣ ⁊ in qͣ ip̄e qͥ vereſt anīe ſpūs ip̄am viuificat ſuo illapſu etafflatu ſecreto/ qͥ afflatꝰ baptiſmꝰ flaminisdicit̉. ⁊ baptiſmꝰ in ſpūſctō. ¶ Et hec dictaſint ꝓ cōſonātia lr̄e ad ea q̄ tractare ꝓponimus ſuꝑ aīe vita in ſpūſancto. ¶ Iā ex premiſſis attendamꝰ ꝙ aīa rōnalis vite q̄duplicis capax exiſtit. Eſt enī vita nature/ eſtvita gr̄e eſt vita actōis meritorie. ⁊ eſt vitaꝯfirmatōis ſtabilite. ⁊ hͦ duplicit̓. vl̓ ī viavel in patria. ¶ Uitā nature in anīa dicimꝰpuritatē ſue eēntie cū integritate ſuaꝝ potētiarū. Attribuunt̉ etiā huic vite alia quecūqꝫ acqͥſita vl̓ infuſa/ citra gr̄e gͣtificātis ſtatū. Intātū ergo ꝑfectiorē vitā hāc naturalē aſcribimꝰ ip̄i aīe/ quāto p̄cellētior fuerit⁊ viuacior in ſuis naturalibꝰ/ ⁊ ſi ceterꝭ gͣtuitis fuerit ſpoliata. ¶ Altera vita eſt vita gͣtie. q̄ ideo talit̓ noīat̉ qꝛ ſpūſſctūs qͥ ſua dignatōe ⁊ beniuolētia aīam viuificat vt potens ſit ad vitā terciā/ de qͣ dicēdū mox ſuꝑeſt. am gͣtū facientē p̄influit in aīam/ velui diſpoſitōem qͣndā armonicā de lege neceſſaria. ¶ Preſupponit̉ autē huic vite pͥorq̄ naturalis dicit̉ tanqͣꝫ ſuū naturale ſubiectum. ¶ Ceteꝝ ꝑ vitā terciā nō aliud intelligo qͣꝫ actōem meritoriā vl̓ gͣtificā/ ab hacvita ſcd̓a deriuatā/ ſicut oꝑatio q̄libꝫ viuētis nomīatur a ph̓o pͥmo de aīa vita ſecun
da eiuſdē. ¶ Poſtremo vita qͣrta nō tā vitaaltera ꝓpͥe dicta eſt/ qͣꝫ duplicis vite prioriſſtabilitio atqꝫ ꝯfirmatio. qd̓ fit vel in via ꝑabūdātiā ſpūaliū cariſmatū animā a morte ꝯͣria ꝓhibentiū. vel in patria ex ꝯditōnebtītudīs ⁊ ſtabilite felicitatis. ¶ Et attēdamus p̄cor ſi apl̓ica verba a ph̓is vſurpatainſinuare nob̓ poſſint hanc triplicē vitamanime ſpūalem. qꝛ de pͥma q̄ natural̓ dicit̉paꝝ nunc loq̄ndū eſt. In ip̄o inqͥt viuimꝰEcce vitā pͥmā gͣtie. Mouemur. ecce vitāſcd̓am. Et ſumꝰ. ecce vitā terciā/ q̄ eſt cōfirmatōis ſtabilite ⁊ ꝑmanētis exiſtentie. Ethas vitas nōne in myſterio exēplauit nob̓chriſtꝰ in ſuo baptiſmate. quoniā pͥmo venit baptizādus/ tanqͣꝫ bn̄ vtēs vita naturali. Deinde baptizatꝰ ē tanqͣꝫ vitā gr̄e recepturꝰ. quā tn̄ in ꝟitate pͥus habuerat. Poſtmodū aſcendit de aqua oſtēdens vitā terciā actōis virtuoſe. Candem māſit ſuꝑ eūſpūſſctūs in ſignū vite qͣrte/ q̄ eſt ꝯfirmationis ꝑmāſiue. ¶ Dicamꝰ adhuc ꝙ huic vi yte quadruplici opponūt̉ totidē mortꝭ genera. Nā ē mors nature/ q̄ fit ſeu ꝑ annihilationē eius totalē ſeu ꝑ ablatōnem eoꝝ q̄ nature ſue debita ſunt ſeu ꝑ īmiſſionē ꝯͣriorūhabituū ꝓhibentiū libeꝝ exercitiū huiꝰ vite. quēadmodū ē peccatū originale qd̓ fomes mortis dicit̉ / ⁊ tyrānus mēbroꝝ. ⁊ lexpeccati/ ⁊ a quo ꝓueniūt cetera incōmoda.vt debilitatio viriū ignorātia hebetudo/ ⁊ſimilia etiā poſt baptiſmuꝫ. Iuxta hͦ dicamus ꝙ eadē aīa poteſt ſil̓ eſſe particeps vite natural̓ et mortis natural̓. Mortis dicoq̄ nō eſt ꝑ annihilatiōem ſed aliūde modisdictis. ¶ Si de vita ſecunda que ē vita gr̄eloquamur inuenimꝰ mortē ei ꝯtrariā/ q̄ cōtingit ex corruptōne debite illius armoniequa ī gr̄a gͣtū faciēte ꝯſiſtere poſuimꝰ. quēadmodū enī ſi corrūpit̉ corꝑalis illa ꝯplexio reſultans ex qualitatibꝰ pͥmis ꝯtemperatis adinuicē/ aīam abſcedere neceſſe eſt.Sic deficiēte gr̄a nō remanet ſpūſſanctusanīe vitā p̄ſtans. ¶ Porro vite tercie ꝯͣriat̉actio ꝑuerſa aut ceſſatio ab oꝑatōe tūc debita. Uidemꝰ enī ꝙ natura abhorrēs ociūpati nequit aīam diu eſſe in materia abſqꝫꝓprijs et debitis actōibꝰ. Nō minꝰ pōt eēdiu ſpūſſctūs in aīa que vl̓ crimīalit̓ vl̓ nihil oꝑat̉. ¶ Demū nulla eſt mors corrūpēsquartā vitā cōfirmatiōis ſtabilite. et hͦ ī eadem aīa. Sed obſtinatio in pctō q̄ peccatū dicit̉ ad mortē. Et he vite cōditōnes hꝫ