De conſolatōne theologie
dentie reuelate ī illuſtratōe ꝓph̓aꝝ Terciaſoliꝰ adherētie in ſpeculo ⁊ ī enigmate; q̄ n̄euidētie rōnis innitit̉ ſꝫ auctoritati diuīe. qͣlē certitudinē fides habꝫ ⁊ p̄ſtat ī cordibꝰ fideliū. Eſt enī q̄libet hmōi certitudo tāta ꝙꝑ nullā potētia etiā diuinā et abſolutā fallax eſſe p̄t. alioqͥn deꝰ negaret ſemetipſum.Hāc ph̓oꝝ ſchola nō vidit. neqꝫ ſtoycorū.neqꝫ ꝑipateticoꝝ. neqꝫ achademicoꝝ. Heccertitudo ꝓ tercio ſue diſtinctōis mēbro fidelibꝰ oībꝰ dū ꝑegrinant̉ in via ꝯuēit quoſtāta certitudīe nedū duodecim articulis fidei; ſed toti ſacre ſcpͥture credere neceſſe eſtactu vl̓ habitu/ īplicite vl̓ explicite. qualitcredendo certi ſunt neqꝫ falli pn̄t. Alioquīiuxta qd̓ p̄tactū extitit; dubiꝰ in fide infidelis ē. Certitudinē hāc ī martyribꝰ talē vidimꝰ vt abſqꝫ vlla dubitatōe mallēt relinq̄revitā qͣꝫ fidē. Ceteꝝ paulꝰ hac ſubnixus/ exp̄ſſurꝰ vehemētiā certitudīs aſſeruit ꝯditionalē cuiꝰ an̄cedēs ſciebat īpoſſibile. Etiāinqͥt ſi angelꝰ de celo vob̓ euāgelizauerit p̄ter id qd̓ euāgelizatū ē/ anathema ſit. Neqꝫtn̄ negādū ē/ qͥn paulꝰ vltra certitudinemadherētie ꝑ fidē; certitudinē habuerit euidētie ꝑ reuelatōis illuſtratōeꝫ. ⁊ quodāmōB in trāſitū ſeu raptu ꝑ gl̓iam. ¶ Porro certitudinē alterā q̄ natural̓ d̓r inuenimꝰ q̄ talieſt ꝙ nō ſtat ꝑ naturā ꝙ aliqͥs talit̓ aſſentiat et fallat̉. Hāc Areſto. ⁊ peripatetici. hāc⁊ ſtoyci ph̓i poſuerūt nob̓ poſſibilē ī pͥmiſpͥncipijs ꝑ ſe notis. cognitꝭ vicꝫ ex ſola terminoꝝ app̄hēſiōe/ vt ꝙ qd̓libet ē vel nō eſPoſuerūt et in ꝯcluſiōibꝰ demōſtratis/ ⁊ īeuidēti cōſeq̄ntia deductis ꝑ talia pͥncipiaquēadmodū dixerūt mathematica ſcīaꝫ eſſe certiſſimā. Achademici v̓o in qͥbꝰ ſocrates. carneades ⁊ cicero. dehinc poſterioresaliqͥ nouā viſi ſunt induxiſſe ſcīaꝫ/ nihil ſcire. īmo nec hͦ ſcire ꝙ nil ſcimꝰ. ita tollere voluerūt e medio certitudinē omnē; dicētes d̓om̄i re ad vtrāqꝫ ꝑtē ex equo diſputari poſſe. Et ita neqꝫ pͥmā de qͣ locuti ſumꝰ certitudinē ſuꝑnaturalē/ neqꝫ naturalē putabāt vllam eſſe. Deniqꝫ certitudo q̄ moral̓ dici p̄tvl̓ ciuil̓ tangit̉ ab Areſto. vna cū p̄ſenti certitudine in ethicoꝝ ſuoꝝ pͥncipio. Cuiꝰ ſententia ē/ diſciplinati eſſe in vnaqͣqꝫ re certitudinē q̄rere iuxta exigētiā materie. Eq̄ enīvicioſū eſt inqͥt ꝑſuadente q̄rere mathematicū ⁊ moralē demōſtrantē. nō enī ꝯſurgitcertitudo moral̓ ex euidētia demōſtratōisſed ex ꝓbabilibꝰ ꝯiecturis/ groſſis/ ⁊ figura
libus magis ad vnā ꝑtē qͣꝫ ad alterā. Talem certitudinē ſi penitꝰ negauerint achademici. ſi nō eā p̄terea ſufficiētē dixerint adaliqͥd moralit̓ oꝑari/ viderint qͣ rōe p̄ſūpſerint aliqͥd vel agere bonū/ vl̓ omittere malū. ꝯformit̉ ad iudiciū rōis. qͣle debꝫ eē certum ſicut certa eſt in ſe ꝟ̓tꝰ. alioqͥn virtꝰ nōeſt. ¶ Monicꝰ. Anīaduerto volucer; qm̄ex pͥma certitudīe ml̓ta poſſumꝰ ⁊ dēmusnos fideles ſine ſcrupulo corde credere adiuſticiā. et ore ꝯfiteri ad ſalutē. ꝓſeqͥ/ defendere et tueri/ priuſqͣꝫ vacillet vl̓ auferat̉ a nobis hmōi certitudo. ¶ Intelligo p̄terea ꝙ īagibilibꝰ hūanis q̄ tantā habēt varietateꝫdicēte Areſto. ⁊ exꝑientia teſte/ vt caſu magis qͣꝫ arte ꝯſtare videāt̉. ſufficit tercia certitudo qͣlis nō ſꝑ ſcrupulos oēs abijcit; ſufficit vt ꝯtemnat vl̓ ſuꝑet ſic oꝑando quaſinō ſūt ¶ Sed qͣ rōe poſſit hͦ fieri ſcire cupioqͥd aduena nr̄ in his agat? ¶ Uolucer. De Eſcrupul̓ ſicut p̄diximꝰ iudicat alit̓ agēdumeſſe dū oriūt̉ ex p̄teritis. alit̓dū in eis q̄ agēda ſunt occurrerīt. De p̄teritis qͥdē oꝑibusiā amplectit̉ Gregorij ſnīam. Bonaꝝ mētium eſt ibi culpā agnoſcere vbi culpa nō ē.Cōformit̓ ⁊ ad illd̓. Iuſtꝰ ī pͥncipio accuſator eſt ſui. ¶ Cōſtituēs itaqꝫ ſe corā tremēdo tribunali diſtricti iudicij dei/ ꝯſcīam ꝓpͥam audit ⁊ ſuſtinet accuſantē eū. qͣnto maiori ſeueritate ſcit ⁊ p̄t. qͣtinꝰ fiat ei ſpūs cōtribulatus ⁊ ingēs ꝯfuſio ꝯtritio ⁊ hūiliatio cordis. ita vt cadat a ſe ꝑ omnimodamꝓpͥe defenſiōis deſꝑatiōeꝫ. neqꝫ enī vult cūdiuīa iuſticia cōtēdere neqꝫ ꝯſcīe ꝓ iuſticiateſtīoniū ferēti ꝯͣ ſe reū/ ſilētiū īponere/ ſuadet potiꝰ vt clamet vocibꝰ magnis. Iſte ēeqͥſſime iudex deꝰ. iſte qͥ ꝓ iuſto iudicio tuodamnādꝰ ē. peccauit enī in talibꝰ ⁊ talibusſuꝑ numeꝝ arene maris / ita vt pctā ſua vixtotꝰ caꝑe poſſit mūdus. Sūt enī abyſſusml̓ta ⁊ tenebroſa nimis. que altā ſibi dānatōis abyſſuꝫ meruerūt ⁊ inuocāt. Et hͦ dn̄edeꝰ/ in voce cataractaꝝ tuaꝝ. hͦ ē viaꝝ tuarū inſcrutabiliū ⁊ iudiciorū occultoꝝ. in qͦbus hō ꝯſtitutꝰ videre nō p̄t an amore velodio dignꝰ ſit. neqꝫ cogͦſcere d̓ ſuis oꝑibuſqͣntūcūqꝫ iuſta videāt̉; quo terminent̉ fineaut qͣ diſtrictōe iudicēt̉. Accuſatus int̓ talia reꝰ nō defenſoris ſꝫ accuſatoris. teſtis ⁊iudicis ī ſe ꝑtes agit exaggerāſ qͣntū poteſtQui etiā ſi totiꝰ ppl̓i xp̄iani fudiſſet ſāguinē/ ſꝑat ī illo apl̓i v̓bo/ ſi nos iudicaremꝰ nivtiqꝫ iudicaremur. Quo ꝯͣ fit ī hūanis iu-