De conſolatōne theologie

(ſol eī decliuior ſilētiū ſuadet) carmē accipeQuartū metrum cercij monocolon dactilicū alcaicū catalecticū. Simile pͥmis duobꝰ carminibꝰ Horacij ī oda vltīa. Phoebꝰ volentē p̄lia me loqͥNter coeuos Iob vir honeſtioriMulta refulgens ꝓle beatiorSimplex/ tremiſcēs te deꝰ optime.Rectus/ fidelis/ criminis inſcius/Gentes eoas exuperans nimisGazis/ et amplo velligero gregeBobus/ camelis/ atqꝫ laboribusAptis aſellis. plurima turbaqꝫSeruire debens magnifice fuit.Talem flagellis expetijt ſathanTēptare duris nō aliter valetUti/ malignis viribus vſpiamNi det ſupͥmus phas dominus ſibi.Laxis habenis hinc furioſiorTradit ruine/ protinus omniaSeptena proles dum bibit ac editTres et ſorores/ obruit hos domusConuulſa venti turbine funditus.Iob vero viua rupe manentiorFerri recocti robore duriorSpes cuius alte fixa petre fuit/Supplex deo mox lumina dirigitGrates rependens religioſiusSi que dediſti vis pereant/ aitFiat voluntas iure deus tuaHinc edocemur cuncta per aſperaAd quem miſellos currere conuenit/Quis deprecandus; nam deus vnicusSontes repurgat trux tribulatioAc innocentes roborat et probat.Cuiuſqꝫ dicat mens bene ſubditaQue cōmodaſti ſi repetis pater/Gratus libenter reſtituo/ cape.Uis per latrones/ enſe/ vel ignibusAuferre. linquo. gratius accipisSic forte qͣꝫ ſi pauperibus daremSi te vocantem non ſatis audioCompelle. veſtes dilacerans traheDemum prout vis/ dūmodo ſim tuusFinit terciusIncipit liber quartus. Proſa prima ¶ Monicꝰ.Reteritis diebꝰ locutus es o voTylucer; quēadmodū ꝑegrinꝰ noſter ſuā in theologia q̄rit ꝯſolati

onē in oībꝰ q̄ circūſtant euꝫ tribulatōnibꝰ.nūc ꝑ tuā fidē edicito/ nūquid non peniteteū pl̓imoꝝ q̄ vel in francia vel in generaliꝯcilio geſſiſſe memīt mō circa ceſſiōꝫ et eiectōem ꝯtēdentiū de papatū. ſcribēdo d̓ poteſtate cōcilij. modo circa cauſas fidei eā p̄ſertim q̄ deteſtat̉ homicidia ſine legitīa auctoritate ꝑpetrata/ cū ſequel̓ ſuis. q̄ cauſa totius pene turbatōis inclitū frācie regnumdiſcerpētis (vt aiunt) ſeminariū fuit. qͣꝫuisaliā debet alij cupidinē effrenē dn̄andi vl̓vindictā expetendi. Nunqͥd nō aliqͥbꝰ ſaltē ſcrupul̓ ſua ꝯſcīa remordet̉? ¶ Uolucer.Quiſgl̓iabit̉ o monice mūdū eor ſe hr̄e. qͥſdixerit innocēs et mūdꝰ ſum. Quis nō cōſtitutꝰ ſub iudicijs dei terribil̓ in conſilijsſuꝑ filios hoīm nō trepidauerit?Hinc afflictus Iob. Uerebar oīa oꝑa mea (ait d̓o)ſciēs ꝙ nō parceres delinq̄nti. Et iteꝝ. Sivoluerit mecū ꝯtēdere n̄ potero rn̄dere vnūꝓ mille. Cui ꝯformiſ eſt orō ꝓphetica. Nōintres in iudiciū cū ẜuo tuo dn̄e. qꝛ nō iuſtificabit̉ in cōſpectu tuo oīs viuēſ. Et rurſus. Si iniqͥtates obẜuaueris dn̄e. dn̄e qͥſſuſtinebit. Porro qͥd Iſaias ſe cū ceterꝭ inuoluēs ſibiqꝫ vileſcēs hūili ꝯfeſſiōe ꝓtulerit; legimꝰ. oēs iuſticie nr̄e tāqͣꝫ pānꝰ menſtruate. Quis igit̉ iuſticias ſuas velut gloriabūdꝰ oſtētauerit deo/ plꝰ qͣꝫ pannū ꝯfuſiōis ſue ml̓ier viro. Quēdeniqꝫ non exterruerit apl̓i verbū dicētis. Nihil mihi ꝯſciꝰſum. ſed nō in hoc iuſtificatꝰ ſum. Cauſaꝫreddidiſſe videt̉ ſapiēs. Timide ſunt inqͥt⁊ īcerte oēs ꝓuidētie nr̄e. Et alibi. Prauuꝫcor hoīs et inſcrutabile. qͥs cognoſcet illd̓?¶ Monicꝰ. Quid igit̉ agit ꝓ ſerenatōe cōſciētie ſue vt deo ſit in pace locꝰ ſuus. ip̄eqꝫdormiat in idip̄m. ¶ Uolucer Doctrinaꝫ 7conſulit quā theologica tradit ſchola. iudi ccat alit̓ agēdū eſſe de ſcrupul̓ inqͥetis oriētibus ex his q̄ p̄terita ſunt. Alit̓ ſuꝑ his queagibilia futura r̄ſpiciūt. fatet̉ ex p̄teritꝭ profecto ſe timere/ neqꝫ timorē hūc abijcit. Auget potiꝰ corā iudice deo/ ita tn̄ ne deſperetſuꝑ miẜicordia eiꝰ ſꝫ ī ſolidiorē ſpem aſſurgat. Formidat ne forte poſuerit ſibi laq̄osinimicꝰ latētes ⁊ abditos ī via hac ꝟitatisqͣ ambulabat. Neqꝫ enī dubiꝰ ſꝫ certiſſimꝰeſt idip̄m qd̓ ꝓſecutꝰ eſt/ ꝟitātē eſſe catholicā. Cuiꝰ oppoſitos errores impioſatqꝫ peſtiferos extermīari q̄rebat ordīe iudiciarioIta enī ſe iudicat obligatū firmit̉ credere;⁊ nullatenꝰ dubitare d̓ noticia ac intellectu