Liber ſecundusLIIII
īmo fortaſſe carceres ⁊ vincula multos exinnocentibꝰ caris ſuis. ꝓ fide. ꝓ iuſticia. ꝓpace reipublice. ꝓ ītegritate regal̓ dominijꝑpeti neceſſe eſt. Quintiā videre ſibi videtur nōnulliſ hec accidere eo dūtaxat ꝙ ſibivl̓ affinitate vl̓ familiaritate vl̓ cauſe ſil̓isdefenſiōe/ pariqꝫ zelo ꝯiūcti ſunt. Eis obiectari p̄terea/ ꝙ magͣ maliradix et origo abillo ꝓceſſerit ⁊ aucͣta ſit. Uēiſſe aūt tꝑs qn̄iudiciū cū ſuis recipiet/ īmo et refuga faciexul igͦminioſuſ ⁊ abiectꝰ. nͨ aſpectu publico dignꝰ ita r̄cipi ¶ At v̓o traijcit. haſ ⁊ ſimiles ꝯtūelias ī ſpem vite et̓ne/ ſciēs ꝙ nō eſtſeruꝰ maior dn̄o ſuo/ quē neduꝫ beelzebubappellar̄t/ ſꝫ ad mortē vſqꝫ ꝑſecuti ſūt. Formidat ꝓinde ꝙ apud deū nō ſit dignꝰ habitus/ qͥ cū alijs ſil̓ia pateret̉. aut tēperauit īillo flagellū ſuū qͥ vincit in martyribꝰ parcēdo ꝯfeſſoribꝰ. Aut noluit benignitas ſuaaddere triſticiā ſuꝑ triſticiā/ ſuis ꝓ ſe orātibus amicis. nec vitatē in eiꝰ opprobrio vehemētiꝰ ꝯculcari. Aut ad extremū reſeruatip̄m ad alia certamīa. Aut ita fieri voluit qͣtinꝰ in ſolitudīe qͣdā ſegregatꝰ exercitet̉ liberius. ⁊ ſcopat ſpiritū ſuū/ recogitās oēs annos ſuos in amaritudīe aīe ſue. vt ſanctiuſdeinceps ad anteriora ſe extēdat. ¶ Monicus. Spero volucer v̓tet oīa in bonumdeꝰ. cuiꝰ ſapīa attingita fine vſqꝫ ad finemfortiter. ⁊ diſponit oīa ſuauiter/ qͣlē ei comitem eſſe p̄mēoratꝰ es. ¶ Uolucer Cōfidittalit̓ euentuꝝ ſibi deo ꝓpicio. ⁊ ī hac meditatōe ꝯſtituit alterā ſue ꝯſolatōis cauſam p̄cipuā/ q̄ ꝟ̓ſat̉ in reuelatōe regimīs mūdi ꝑſcpͥtura ſacrā/ que deo dicit. oīa in ſapīa feciſti. Et rurſus. Oīa q̄cunqꝫ voluit dn̄s fecit in celo ⁊ ī terra. in mari ⁊ ī oībꝰ abyſſis.q̄ volūtas ſicut ſꝑ efficax. ſic ⁊ iuſta eſt/ ſinequa factū eſt nihil vſqꝫ adeo ꝙ neqꝫ foliuꝫab arbore neqꝫ paſſer ī terrā (dicēte chriſto)cadit ſine ea Uehemēs ꝓrſus hec ē diuīe libertatis ī om̄i actōe ꝯcurrētiſ exp̄ſſio. Cuivolūtati nr̄a vt ꝯformet̉ oportet. Nā quises o hō (loqͥt̉ theologia) qͥ diuīe volūtati p̄ſumis obſiſtere/ vl̓ aduerſus eā temerariusmurmurare. Uide qͥd eqͥus ē. Aut te volūtati diuīe ꝯformādo ſubdere. aut ꝙ ip̄a tueſubẜuiat volūtati. ¶ Hāc ſolidā de diuinaꝓuidētia ꝟitatē ſi ph̓ia plene potuiſſet attīgere/ vel ſuis eā ſectatoribꝰ demōſtrare/ theologiā ſuꝑaddi ꝑ reuelatōem nō ita neceſſefuerat/ qͣꝫuis voluerit alios deꝰ qͣꝫ ph̓os cognitōnis huius ſaluberrime ꝑticipes fieri.
Ph̓is vero ſic euēit vt maior eoꝝ nūerꝰ poneret deū nō minori neceſſitate/ qͣꝫ ſolē agere quicqͥd agit. Un̄ ſic libet depromerePrimū metrum ſecūdi libri dactilicū adoniū dimētrū catalecticū. currens cū vltimo pͥmi de ꝯſolatōneph̓ie. Nubibꝰ atris.OlradiantiLuce coruſcusLumīa fūdit Semꝑ eodemMiſſa tenore. Neſcit auarosCōdere vultusNō ſibi fas eſtQuin ſua v̓tusLargiter omnisInfluat orbiPhiloſophantūTurba priorūLege cohercetLibera dicuntHac dominantēNon ſibi vis eſtInflua mundoAut minus vtiQua valeat plusLege gubernansPerpetuataMens ſua fatoIugiter vnaStringit̉ artoErgo rependiDebet eidemGratia qualisId quia preſtat;Preſtet oportetUana quid oreſ Flectere q̄rensAd tua votaQui manet idemDeuius errorIſte/ ſacrateReligionisDeſtruit omneRobur et aufertSed nec egererede ſup̄mūQuoqꝫ creatoSat ſibi laus eſtUt placet ⁊ vultDat ſine motuCūcta moueriSecunda proſa ſecundi libri.Hiloſophia volucer nunquid nō Zapud Boetium vtrāqꝫ ponit et ſaluat libertatē d̓i vicꝫ ⁊ nature cuiuſlibet vtētis rōe. ¶ Uolucer. Conſtitutusin ſuꝑiori lumīe potuit ita videre boetiꝰ qͣlit̓ nec platonici nec ſtoyci ī lumīe ſolo philoſophie ꝟſati viderūt. Alioqͥn ꝑpetuitatēmudi (vt alio mō nō attīgā) nequaqͣꝫ d̓mōſtrare conati fuiſſent/ ex carētia libertatꝭ advtrūlibꝫ pͥme cauſe. d̓ qua canit theologia.dixit et facta ſunt. mandauit et creata ſunt.Nec mirādū hͦ in ph̓is qͥ ꝑfectōeꝫ ⁊ actōeꝫpͥme cauſe venabat̉ ex īſpectōe creature viſibil̓ in qͣ nō ē ꝑ exꝑimētū reꝑire/ ꝙ aliqͣ ſitaūt poſſit eſſe creatio. Hinc ꝓ pͥncipio percrebruit apd̓ eos ex nihilo nihil fieri. ſꝫ hecalibi latiꝰ tractāda ſūt. Et amplectēda theologie traditio ꝑ ſcpͥturā reuelatā ꝙ diuīabb
bb