De cōſolatōe theologie
Incipit liber ſecūdus. Proſa prima. ¶ Monicus.UCce nobis/ o volucer / altera dies fulſit illa continuaueris precor effari/ q̄ cepta ſunt. ¶ Uolucer. Meminiſti puto ſub quali ſil̓itudine fineꝫ accepit heſterna collocutio. Nō oīno diſſimilit̓ nūc aduena nr̄ exꝓcella publici ciuiliſqꝫ naufragij ꝯſulte fugiens/ in locū ſatis abditū/ velut in qͣndāſecuritatis inſulā ſe recepit. Illic more ſolitarij ſedens leuat ſe ſuꝑ ſe. theologiam habēs ꝯſolatricē/ q̄ doctrix ē diſcipline dei etelectrix opeꝝ illiꝰ. q̄. ſob̓etatē et prudentiaꝫdocet et iuſticiā et virtuteꝫ/ qͥbꝰ vtiliꝰ nihileſt ī vita hoībꝰ. Hec erigit ad ſpem futurorū/ quēadmodū tetigimꝰ aſſerēs ꝙ n̄ ſuntꝯdigne paſſiōes hui. tꝑis ad futurā gloriam qͥ reuelabit̉ ī nob̓. Addēs ꝙ ſpes nō cōfundit. ita tn̄ ſi ſit vera ſpes. nō ficta. n̄ fallax. nō temeraria. ¶ Eſt itaqꝫ r̄promiſſio neqͥſſima/ fallēs qͣꝫ pl̓imos blādiētes ſibi vtere mūdo dū etas florida eſt/ cōuerti poteriſcū voles/ tāqͣꝫ vicꝫ ex ꝓprijs viribꝰ nō deidono fiat cōuerſio. ¶ Sunt et alij qͦs eo ꝑiculoſiꝰ quo ſubtilius decipit eſtimatio ſuadū caſus pctōꝝ varios qͦs ꝑpetiunt̉ emendare nō curāt. vtunt̉ potiꝰ ad ſuꝑbiā. reputantes ſil̓e aliqͥd ſecū fieri cū apl̓o/ cui dateſt ſtimulꝰ carnis/ ne magnitudo reuelationū extolleret eū. eis aūt ſicut aiūt ne magnitudo v̓tutū. ¶ Ab alijs migrat iudas .i. cōfeſſio ꝓpt̓ multitudinē ẜuitutis Tedet enī⁊ pudet eoſtotiēs ad ꝯfeſſores deducere lapſus ſuoſ a qͥbꝰ abſtinere vl̓ neq̄unt dn̄o ꝑmittēte. vel nō ſatis volūt. ¶ Sūt qͦs ſcrupuloꝝ inqͥetudo et cordis puſillanimitasita ꝑturbat vt vix relictꝰ ſit in eis ſpei locꝰ.¶ Sufficit alijs ſcire de ſpe ꝑ intellectumdiſſerere dicentibꝰ ī deo ſolo ſpem eſſe reponendā qͥs neſciat? veꝝ apud tales nullꝰ pene ſpei vl̓ ſenſus vl̓ effectuſ eſt. ¶ Inueniesalios ſperātes in miẜicordia dei/ qͦs ad homines nulla flectit miẜicordia. venia nullapatꝫ. ¶ Quid ꝙ deſperāt alij d̓ dei bonitateſi nō ſuauitatē dulcedīs ſue exꝑimento iugi guſtent. qͣſi iā eſſe velint nō ſpe ſed ip̄a rebeati/ et poſſidere hereditate ſāctuariū dei.neqꝫ eſſe in laboribꝰ hoīm/ neqꝫ cū hoībꝰ ꝑtēptatōes flagellari. ¶ Alios videre ē dumeos paululū viſitat deꝰ ī opulēto ⁊ intimobone ſpei ſenſu ꝓtinꝰ extolli/ ſibi magnos
eſſe ꝓprie vite negligētes/ et ſeueros alienecenſores arrogātiores demū vnde hūiliores corā deo et hoībꝰ ⁊ ſibi viliores eſſe debuerāt. Quid porro dicemꝰ de duplicibuscorde qͥ duabꝰ vijs niti volūt. ſpem in mūdo ponere. et ſpem in celo collocare cupientes. Quid rurſus de ingͣtis largitori deoꝓ oībꝰ bonis vl̓ nature vl̓ fortune vel gr̄e.Qui vtinā ſaꝑent illā ſapiētis gͣuē vocem.Ingͣti ſpes tanqͣꝫ hibernal̓ glacies euaneſcet. ¶ Aliorū vox iſta ē. certꝰ ſum me ſaluādū. neqꝫ enī fecit me deꝰ vt dānaret/ qͥ vultoēs hoīes ſaluos fieri. ¶ Maior eſt iniquitas mea (dicit aliꝰ imitator cayn) qͣꝫ vt veniam merear: qͥd conabor: qͥd ſperabo? ¶ Laxis habenis vtit̉ alter certā dānatōeꝫ ſuamꝑ incerta faciēs. qͥcqͥd inquit egero bonuꝫſit aut malū qd̓ de me ſtatuit deus illd̓ fiet.Mirū vero cur nō vtit̉ argumento ſil̓i dūmedicinā vt ſanet̉/ vel cibu vt viuat ſumere monet̉. qꝛ p̄ſciuit vtiqꝫ deꝰ qn̄ morieturaut viuet? ¶ Monicus Btūs eſt volucer Xcuiꝰ eſt vere nomē dn̄i ſpes eiꝰ. et nō reſpexit in vanitates ⁊ inſanias falſas/ qͣles cōmemoraſti. Sed reuertor ad aduenā nr̄mNōne q̄ſo retorquet freq̄ns ſue ꝯſideratōiſocl̓os ad p̄terita/ q̄ vel ꝑtulit vl̓ alioꝝ exemplo ꝑferre potuit? ¶ Uolucer. Retorquetqͥdem et id crebro gr̄as inter triſticiā ſimul⁊ gaudiū. ſpem ⁊ metū agēs deo. nihil ſollicitꝰ iuxta monitōem apl̓i. niſi vt petitōnesſue innoteſcāt apd̓ deū/ ꝓ ſua ſuorūqꝫ lib̓atōe. cōſolatōe et ſalute. ¶ Monicus Iuſteꝟo gr̄as agit. qͥſ enī nō eū felicem ex hͦ vnoſi cetera deeſſent/ iudicauerit ꝙ deformiſſimā et horridā nedū ciuitatis p̄clariſſime.ſed totiꝰ regni nuꝑ florētiſſimi deſolatiōeꝫ/nō dicā exꝑiri in ſe ſꝫ nec ocul̓ inſpicere cōpellit̉? Nonne legimꝰ Augu. ea tēpeſtate qͣobſidebat̉ ciuitas ſua/ potiꝰ mortē adominō petijſſe ⁊ impetraſſe ꝓ magno munere:qͣꝫ ꝙ mala gentis ſue corā cernere cōgeret̉?Hinc et matathias pͥnceps dū videret mala q̄ fiebant in ppl̓o iuda et hierl̓m. Ue mihi ait. vt qͥd natꝰ ſum videre ꝯtritōem ppl̓imei/ ⁊ ꝯtritōem ciuitatis ſancte. ⁊ ſedere illiccū dat̉ in manibꝰ inimicoꝝ. Nota ē hyſtoria de catōne qͥ mortē cruentā inferre ſibi maluit qͣꝫ ī diſcidio ciuili viuere ip̄mqꝫvidere tāte tēpeſtatis auctorē. ¶ UolucerEſt vt dicis monice. Ponit nihilominuscrebro p̄ ocul̓ cordis ſui/ qͦt indigniſſimasſubſannatōes/ qͦt opprobria peſſimorum: