Druckschrift 
3 (1494) Tercia pars operum Johannis de Gerson doctoris christianissimi
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

De conſolatōne theologie

voluntas agit ad extra libere. ꝯͣdictorie/ etad vtrūlibet/ ſicut hyſtorialis ꝓpheticusſcpͥture decurſus palā mōſtrat. Cuiꝰ eſtquā ph̓i vl̓ negauerunt vl̓ neſcierūt. Deusqͥppe vultreſ ad extra fieri qꝛ bone ſūtquēadmodū mouet̉ hūana volūtas ex obiectōe boni veri vel apparētis. Eſt econtrapotiꝰ ideo res ad extra bone ſunt/ qꝛ deꝰvult eas tales eſſe adeo ſi vellet eaſ vl̓eſſe vl̓ aliter eſſe. id qͦꝫ bonū eſſꝫ. Propterea bn̄ enūciauit magnꝰ Ambro. poſt Baſiliū/ volūtas diuīa nature pͥma lex ē. Deniqꝫ voluntas etiā creata ſi ꝯcedat̉ īmobilitari circa volitōnē alicuiꝰ boni ē niſi reſpectu finis. eoꝝ ſine qͥbꝰ finis hr̄ipōt. Quis ꝟ̓o negauerit diuinā volūtateꝫ aliū hr̄e finē quē velit niſi ſe. qm̄ ꝓpt̓ ſeofecit oīa. et ꝓpter ſe erat anteqͣꝫ fierēt oīa.lia ꝯſtat eſſe neceſſario ꝯnexa ad volitio ſeu cōſecutōem finis huiꝰ/ qͣre nec neceſſario volita ſunt. Secꝰ in cōicatōe diuīa ꝑſonaꝝ ad intra/ in ſua neceſſitate conſiſtit ſic̄ in ſua neceſſitate vult ſe deꝰ. Qual̓itaqꝫ reputāda eſſet diuīa ꝑfectio/ ſi ex ꝓductōe creaturaꝝ dependeret quas in ſui ꝯꝑatōe ꝯſtat eſſe qͣſi nihilū inane. Ita vt mirandū potiꝰ videat̉ īmēſam ꝑfectiōem fuiſſe dignatā res tante imꝑfectōis/ et cuiuſdāvilitatis ꝓducere ac regere. qͣs ſi repēte deſtrueret vl̓ in vnum ꝯfunderet. qͥs ei dicerepoſſet. cur ita facis? Quintiā theologiavolēs ampliꝰ captiuare oēm intellectū ī obſeqͥum fidei; ꝓpoſuit in memoriā diuīoruꝫmirabiliū/ eſcā quā dedit dn̄s timentibꝰ ſein euchariſtie ſacr̄o/ vbi relucet incōprehēſibilit̓ ſuꝑ omnē ſenſum. ſuꝑ omnē nature cōmūis ordinē/ deus p̄t/ ſcit vult quotidie mirabiliter oꝑari. Ad conſolatiōemigit̉ aduene nr̄i recogitatis alioꝝ calamitatibꝰ et anguſtijs theologia ſumit initiū aprima ſupͥma cauſa que deꝰ eſt. In cuiusditōne cūcta ſunt poſita. ē ſue poſſitreſiſtere volūtati. Dehinc ad inferiores effectus ſe deflectit. Ph̓ia ꝟo ꝯuerſum vt ſepius ꝓceſſum retinet ab inferioribꝰ cognitꝭad ſuꝑiores latētes cauſas ductu rōis ſeſubleuās. Occurrit aūt pͥmitus in hocceſſu mirabilitas reꝝ infra labentiū. variabilitas ſortis hūane/ nūqͣꝫ in eodē ſtatumanet. Deniqꝫ ꝯfuſio q̄dā imꝑfectio eoroīm mūdꝰ inferior oſtētat. vt ſunt diuitieopes. dignitates. regna. gl̓ia. voluptateſ.freq̄ntiꝰ in ꝯtraria dilabunt̉. Sed inchoat

ꝓtinus ab alto ꝑegrinus noſter fide fultuſ.Et quoniā ſicut ſolēt maiores motꝰ impedire minores ita gͣuioris mali recogitatioſufferentiā leuioris facit eqͣnimiorē. Uultecce ſup̄mꝰ iudex deus (ꝓut edocet theologia) ab initio mūdi vſqꝫ hodie ī ſeculaſupplicijs infernalibꝰ angeli multi et hoīeſcrucient̉. vult alios ī purgatorij locꝭ penistradi. ꝯqueri audes neqꝫ debes / vult au viatores hoīes tribulatōibꝰ multꝭ exerceri. Tu qͥs es q̄rulādo ꝯͣdicas. Quid magnū ſi corruūt et ꝑeunt qn̄qꝫ ꝑitura ſi moriunt̉ aliqn̄ morituri? Hoc ꝟo magnū ē elaborare fine ꝯcludat̉ vita/ ſꝑ victura/ vl̓ inſocietate btōꝝ vl̓ in damnatoꝝ calamitate. Monicꝰ. Sentio volucer in alieno ſicut et in ꝓpͥoꝝ maloꝝ meditatōe cōtētus eſt aduena nr̄ infima ſectari ſcanditꝓtinus ad ſup̄ma velut in arcē ſupͣ quāeſt altera. videat autē ne cadat. Eſt enim vtaiūt lapſus iſte ſapiētū de ꝓuidentia deiarbitrij lib̓tate. Uideat inſuꝑ nedū fragilibus et caligātibꝰ ocul̓ īcircūſcpͥtibile lumēnitit̉ attingere/ demergat̉ ī tenebras dēſiores exēplo nicticoracis qd̓ inducit Areſto.ad nitidiſſimā ſolis lucē. Uolucer. Tutatur monice fides illuminās tenebrasſuas/ aciē mētis inualidam ſua luce colluſtrat vt in excellēti lumīe figi poſſit. eiqꝫſit delectabile. iocundū ſalubre; videre lumen diuinū. qd̓ abſqꝫ ea odioſum foret noxium et triſte. Proīde accepiſti qͥd de cogitatiōe nedū aliene; ſed ꝓpͥe damnationisagit. Uerūtamē ad intelligentiā huiꝰ rei 7ne vl̓ incredibil̓ vel ſcādaloſa ſit ad cogno cſcendū. Preterea qͣliter in qͥbꝰ hūana volūtas diuīe debeat ꝯformari/ rememorādaeſt diſtīctio de triplici volūtate/ ꝓut ad oēꝫappetitū nomē volūtatis ſe ꝓtēdit. Eſt īſup̄mo ꝓpͥe dicta voluntas rōnalis inſitaportōni ſue ſuꝑiori/ ad leges ꝯuertit̉ eternas. vl̓ ad vnicā potiꝰ eternitatis legē ſuafecūditate ſeu v̓tuoſitate multiplicē. Eſtiuxta ſapientē dei ſpūs vnicꝰ multiplex.Hec volūtas ita ſemꝑ ꝯformiſ eſſe teneturdiuīe voluntati cognite/ vt aduerſus beneplacitū ſuū nunqͣꝫ remurmuret/ qͣſi vl̓ iniuſta ſit/ vl̓ irrōnabil̓ aūt incōpoſita/ crudeliſ inuida. Hec volūtas in btīs ſpiritibꝰ itadiuīe ꝯiūcta eſt īmobilit̓. vt ſicut ip̄i d̓ovnꝰ ſunt ſpūſ. ita ſit vnū velle et vnū nolle.quod amicoꝝ ꝓprium etiā ph̓ia tradit.Hīc pͣs. Abſorpti ſūt iūcti petre iudices