Liber primus
LIIII
Canimus enī ꝙ tremūt angeli atqꝫ archāgeli. tremūt intellige: nō ex formidīe ſue dānatōis/ qͥbus ineſt gl̓ie ſecuritas. ſed eo magis ex alioꝝ damnatōe qͣſi ſi tremerēt ⁊ pauerēt in ſe deficiētes/ reſiliūt ī adiutorē vnicū deū; adherētes ei/ ſe fragiles et nihilo ſimiles reputātes ſine eo. Addidit de hūanitate chriſti ꝙ ſicut in eſſe ſuppoſitali/ ſic īnitit̉ ꝑſonalitati filij dei ꝙ ꝓpͥam deſerit nec īſe ſubſiſtit. ita ī eſſe gr̄e vel gl̓ie innitit̉ deoꝙ nullatenus in ſe. Et ita de ſanctis qͣntoꝑfectiores; tāto hūilius ⁊ reuerētiꝰ in adiutoriū dei reſiliūt. ¶ Quocōtra de reprobis.qui magis refugiūt a deo et ad ſe ꝯfugiūt;qͦ damnabiliꝰ puniunt̉ qm̄ ī ip̄is eſt amorſui vſqꝫ ad ꝯtēptū dei. ſicut in alijs ē amordei vſqꝫ ad ꝯtemptū ſui. ¶ Deniqꝫ ſpes velut ancora quāto minus in arenul̓ fragilibus ⁊ fluidis hūani auxilij figit̉/ tāto ſolidiꝰ et certiꝰ ſupͣ firmā petrā (que chriſtꝰ ē)d̓fixa ſtabilit̉. ¶ Ꝙ ſi q̄ſierit aliqͥs. quid igitur de illis quos nō ſaluat deꝰ? Rn̄ſum habeat ꝙ velut aīalia ꝓpter hoīes creata ſuntad obſeqͥoꝝ varietatē illa blādiēdo iſta ſeuiendo. intelligere ſic habemꝰ ꝓpter electorum ſalutē p̄ſcitos eſſe formatos/ ſiue nocere ſiue obſeqͥ conent̉/ vt nō gl̓ietur oīs velobſequens electis/ vl̓ aduerſans eis. Neqꝫtn̄ ita ſunt accipiēda q̄ dicta ſunt; qͣſi tollat̉libertas arbitrij. Fortificat̉ ſiqͥdem magis⁊ inſtituit̉ ſed in deo viuificāte ꝑ gr̄aꝫ. queeſt velut anima quedā vitā habes in potentia ad vitā ſecundā. ad meritoriā videlicetoꝑatōem. Itaqꝫ ſicut oꝑatio anīalis p̄ſuꝑponit eſſe nature. ſic operatio ſpiritual̓ vitam gratie. ¶ Sed neqꝫ audiendus ē Cicero. qui vt libertatē ī hominibꝰ ſtatueret/ abſtulit a deo ꝓuidentiā. Neqꝫ rurſus ex aduerſo recipiēdus alter. qͥ diuinā ꝓuidentiāſic inſtituere voluit vt arbitrio noſtro neceſſitatē imponeret. Pro nephas etiā ī peccatis dicens deū velle ⁊ facere nos peccarein manifeſtationē glorie ſue. Porro viammediam et regiā tradit theologia reuelatafide ſubnixa. qua gradiendū eſt etiā vbi ratiocinatōis cōtrarie diſſolutio plena nō pateret. ¶ Monicus Exiſtimo ꝙ has ſentētias nec inexꝑti ſatis capiūt/ nec experientiam dare poteſt induſtria niſi p̄ueniente ībenedictōibꝰ dulcedinis ⁊ cooꝑante dei gͣtia/ ineffabili valde modo. Et hoc ē dei donum ſcire a quo poſtulāda ſit et impetrandatalis gratia. Multa enī dicimꝰ et defi-
cimus. verbū autē abbreuiatū ⁊ cōſummatū facit ſapientia/ dum in animas ſanctasſe tranſfert. delicias ſuas cōputans eſſe cūfilijs hominuꝫ. in qͥbus beneplacitum eſtdeo/ quia ſperauerūt ſuꝑ miẜicordia eius.Sed ecce iā adueſꝑaſcit ⁊ inclinata eff dies qn̄ ad ſe me vocat opꝰ dei/ ſimul ⁊ vie laſſitudo quietē te petere ſuadet. Expectet̉ ꝓreliquis (multa enim querenda ſuꝑſunt) ſequens dies. ¶ Uolucer Expectet̉ placetſi pͥus audieris ſub exēplari modulamīe qͣlis ſit vt eū recogites/ germani tui ſtatꝰ.Quintū ⁊ vltimummetrū primi libri dactilicū tetramētrū hyꝑcatalecticū. currit cum qͥnto quarti de cōſo. phi. Boetij. Si qͥs arcturi.Nus ē multis nauta ꝓfundoDū regit nauem. ventus et imberEt ꝓcellaꝝ turbida molesSi repentinis motibus vrgentProximā nautis crebro minantesNaufrage cladem mortis adeſſeNititur/ fiſus arte magiſtraNil inexpertum corde pauentiSegniter linquens omnia ſollersTentat/ vt nauis littora captetSi mali vero tanta moleſtatSeuiens peſtis/ iamqꝫ latratuTerret auditum ſcilla canino/Attrahens gulpho cuncta voraciNon opem poſſunt ferre ſodalesPars et in p̄ceps vltro laboratScitqꝫ nauclerū ſtertere puppiObſtupet talis quis nihil vltraUiribus fidit/ ſpes nec in arte eſtReſpicit celum vota deo datAut mari ſeſe deijcit altoNudus enatans. ſi ſcopuloſumProminens ſaxum ſuſcipit ipſumUel ſinu tuti condit̉ antriLaudat excelſum/ gratior illiDicit euaſi ſorte benignaO reſeruatum ſanctius olimObſequi phas ſit chriſte tibi meRurſus aūt ſi me nauigio dasUtar illo fac ꝓſperioreExplicit liber primus