De cōſolatione theologie
vitabimus ne cōtingant mala qͣlia tetigimus? Abſit. ꝓpter id enī qd̓ ꝑ accidēs eſt.nō dꝫ illd̓ qd̓ d̓ ꝑ ſe eſt variari. ¶ MonicuſHorreſco volucer hec audiēs ⁊ vidēs teſuꝑ admirabili via niti ꝓ cōſolatōis adeptione? dū tremēde et ꝯtrarie deſolatōis memoriā ſubinducis. ¶ Uolucer. Hic modus ē. hec ars theologie/ credideris monice/ ꝙ ſicut ꝑ ſtulticiā et ſcādalū p̄dicatōniscrucis ſaluos fecit credētes. ſic ꝑ inſipiētiātrahit ad ſapiētiā/ dicente apl̓o. Si qͥs videt̉ inter vos ſapiens eſſe ī hoc ſeculo ſtultus fiat vt ſit ſapiēs. Non aliter vult eadētheologia ꝑ ſummā deſꝑatōem de homīe;trahere ad ſummā de deo ſpem. et ꝑ deſolationē ineſtimabilē et intolerabilē; ſurſuꝫ ducere ad ſolidā cōſolationē. ¶ Addiderꝭ nullam eſſe recogitatōem q̄ plꝰ iſta radicalitereuebat ab hūano corde ſuꝑbiā. de ſe ſꝑ aliqͥd magnū p̄ſumentē/ cui reſiſtit deꝰ. q̄ magis inſuꝑ gignat et nutriat hūilitatē legitimā ſub deo et ad hoīes vicijs ꝓcul expulſis q̄ fert ſecū ſuꝑbia. Nā qua frōte poteritaliqͥs fratrē ſuum qͣlemcūqꝫ deinceps. velodio vl̓ ira vl̓ inuidia ꝓſeqͥ. īmo nec aīo ꝙreprobus ſit iudicare; qͥ videt ſe de eademmaſſa peccati in eadem dānatōe eſſe. neqꝫſcit qͥd ſibi craſtina pariat dies? Ꝙ ſi volūerit gl̓iari de bonis ſuis/ mēdax ē ſi nō habet. ſi habꝫ illa gratis accepit a deo. Quidergo gl̓iatur qͣſi nō acceperit. Quid p̄tereaiudicat alienū ſeruū/ qui dn̄o ſuo ſtat autcadit. ſtabit aūt. potens eſt enī deꝰ ſtatuereillū. Sub hoc intuitu dixiſſe putādus eſtapl̓s. Uenit deꝰ ſaluos facere pctōres/ quorū pͥmus ego ſum. pͥmꝰ intelligo qͦ nullꝰ pͥor/ videns ſe cū alijs eqͣliter filiū ire. ⁊ ex eadem peccati maſſa eſſe qͣles venerat ſaluaR redeꝰ. ¶ Monicꝰ. Intelligo volucer materiā hac de timore ⁊ ſpe latā eſſe. vellē traderet̉ ſub cōpendio modꝰ quo p̄cipue ſpeſſtabilit̉. ¶ Uolucer Nimirū ſtabilit̉ a deocuiꝰ ſuꝑnaturale donū eſt. Sed ſi particulariꝰ aliqͥd exigis. inuenit̉ qͣdruplex meditatio q̄ velūt ī tetragono firmiſſimo geſtatſpem. Una meditatio eſt diuīe iuſſiōis vtſperes. Altera diuine ꝓmiſſionis ſi ſperes.Tercia immēſe dei pietatis ne deſpereſ vnqͣꝫ de ſuis miſeratōibꝰ. Quarta ꝓpͥe fragilitatis/ ne ſperes in te vel in ꝓprijs viribus.¶ Dic igit̉ cogitatōi tue ſollicitanti ſpeꝫ deſerere. dū non facis certā vocatōem tuā/ ꝑbona oꝑa quotidie corruēs de pctō in pec
catū. ingerenti ꝓinde ne ſis de multis vocatis ⁊ nō electis/ ſicut vita tua ſil̓is eſt multoꝝ. Dic reſpōdens/ ꝙ obedis iubēti d̓o qͥmille locis ſcripture ſacre p̄cipit vt ſperes īeo. cui dicito. Exurge dn̄e deus in p̄ceptoqd̓ mandaſti. ꝓijcio me in te iubēte te. nones crudel̓ aut fallax vt abijcias me/ iūctap̄ſertim multiplici ꝓmiſſiōe tua/ qua ſperātibꝰ in te pollicitꝰ es ꝙ liberares eos/ eriperes; ſaluares ⁊ gl̓ificares. Cuiꝰ demū taꝫimmēſa pietas eſt. vt nullis peccatis etiaminfinitis ſi cōmiſiſſem ea ſolꝰ vinci poſſithic in via. Qd̓qꝫ interpoſuiſti cū immobilitate cōſilij tui iuſiurandū. vt ꝑ duas resimmobiles ſicut loqͥt̉ apl̓us tuꝰ qͥbꝰ impoſſibile eſt mētiri te nos fortiſſimū ſolatiumhabeamꝰ ad tenendaꝫ ꝓpoſitā ſpem. qͣꝫuisenim ſis inobligabilis a creatura tua rōnali/ qͥcqͥd agat ꝓ te vl̓ ergate. voluit tn̄ digͣntiſſima cōdeſcēſio tua; cōmerciū quoddaꝫhabere cū hoībꝰ/ vt bn̄ de te mereant̉ ſi iuſſa tua cōpleuerint/ et in te ſperauerint/ qͥ fidelis es ⁊ teip̄m negare nō potes. Hec tuita deo. ¶ Poſtremo dū ꝓpͥa fragilitas obijcit̉ vt deſperes. deſperes volo. ſed de te etin te qͥ homo et caro es. nā maledictꝰ hō qͥcōfidit in hoīe/ ⁊ ponit carnē brachiū ſuū.⁊ a dn̄o recedit cor eiꝰ. ¶ Sed hic occurrittrepida cogitatio dicēs. qua rōne conabordeclīare vicia. virtutes adqͥrere. ſeruare mādata dei. ſine qͥbus ſperare vitā ingredi/ iānō ſpes eſt ſed arrogās et infidel̓ p̄ſūptio:Conaberis ꝓrſus. ſed in adiutorio altiſſimi. ⁊ millies victus millies coronaberis;eo qͥdem ampliꝰ et certiꝰ qͦ nulla tibi ſuꝑeſtfiducia de ꝓprijs oꝑbꝰ. Propterea dicturꝰſalo mō finē cōcionatōiſ ſuedū ꝓferre vellet Serua mādata p̄miſit. deū time. qꝛ videlicet ab ip̄o eſt bonū vel velle vel ꝑficere¶ Monicus. Retineo ꝙ in ſoliloquijs ſimilia de ſe ꝯfeſſus eſt Augꝰ. Sperabā inquit aliqn̄ in v̓tute mea que nō erat virtusEt cum ſic volui currere/ vbi magis ſtarecredebā ibi magis cecidi. factuſqꝫ ſum magis retro qͣꝫ ante. Dicebā enī; hoc faciā. illud ꝑficiā. fiebatqꝫ poſt; nec hͦ nec illd̓. qm̄de meis viribꝰ confidebā. Nunc autē cōfiteor tibi dn̄e rex pater celi et terre. quoniamnō in fortitudine ſua roborabit̉ vir. vt nongloriet̉ an̄ te ſtulta p̄ſumptio om̄is carnis¶ Uolucer. Traducit aduena noſter meditationē hāc etiā vſqꝫ ad āgelos ſctōs dūattēdūt horrorē diuinoꝝ iudicioꝝ ī dānatꝭ