De cōſolatione theologie
bituatꝰ/ vteret̉ ad v̓tutē. ¶ Uideo ꝙ amorhic gratuitus eſt. nō mercēnariꝰ. nō recuruus. hec affectio filialis vel fidelis ſponſe.quē amorē (qꝛ donū ſuū eſt) nō acceptare n̄poteſt. qꝛ diligētes ſe diligit. Beatuſ qͥ aſcēſiones ī corde ſuo diſponēs ad hūc gradūpene ſup̄mū ꝑuenit. ¶ Sentio deincepſ magis ac magis quo medio p̄t hec cōſideratōpacē qͣnda et cōſolatiōem oꝑari. Ita tamēſi ſit apud homines qͥ pctā iā nō iterāt. nāiteratio peccatoꝝ qͥd alid̓ p̄tendit qͣꝫ reprobatōem ⁊ interitū? Attēto ꝙ ſpes nō ex meritis ꝓueniēs p̄ſumptio ē. nō ſpes eſtimanda. ¶ Uolucer. Scio o monice qm̄ nemo ē qͥ viuit et nō peccet qn̄ ⁊ ſepties in diecadit iuſtꝰ. Et beatꝰ dicit̉ a pſalmiſta; nonqͥ n̄ fecit. ſꝫ cui nō īputauit dn̄s pctm̄. Mirū fortaſſe videbit̉ qd̓ dicturꝰ ſum. Inuenre eſt hoīem qͥ qͣnto pl̓ibꝰ impugnat̉ tēptatōibꝰ quāto renitēs eis pluries euincit̉/ vl̓ī voracitate gule. vl̓ in ſomniculoſa dormitatōe/ vl̓ in ſtimuloꝝ carnis crebra ꝑpeſſione/ ⁊ alijs hmōi/ tāto freq̄ntiꝰ certiꝰ et ideofortiꝰ. qꝛ hūiliꝰ/ ī deū ſeꝓijcit. d̓ deo ſperat⁊ ꝯfidit. Cōſulte qͥdē dū nullam videt ī ſefiduciā reſiſtēdi vicijs/ neqꝫ v̓tutes et ſalutem adipiſcēdi repoſitā. Fallor ſi nō ita dauid egerit inqͥens. Impulſus euerſus ſumvt caderē/ ſubdit cuiꝰ innixus eſt auxilio. ⁊dn̄s ſuſcepit me. Rurſus. cū ab hoībꝰ ſibideſꝑatio improꝑaret̉/ qꝛ tulerat ouem ⁊ paſtorē occiderat/ ⁊ dicerēt. nō eſt ſalꝰ ip̄i ī deoeiꝰ ip̄e ſolidiori ſpe deo fiſus rn̄debat. Tuautē dn̄e ſuſceptor meꝰ es gl̓ia mea ⁊ exaltans caput meū. ¶ Monicꝰ. Ut intelligovolucer Ita ſe res habet/ ꝙ apd̓ v̓e hūilemqͣnto minꝰ eſt in ſe ſpei/ minꝰ in ope aliēnafiducie. minꝰ deniqꝫ vult ꝯſtituere iuſticiāſuā/ tāto plꝰ ſpei plꝰ fiducie de deo ꝯcipit.plꝰ quoqꝫ iuſticie dei fit ſubiectꝰ. dicens exſentētia. Mihi aūt adherere deo bonū eſt.⁊ ponere ī dn̄o deo ſpem meā. clamās ei. intua iuſticia (plane nō ī mea) libera me. Poſtremo magis intelligere nūc videor/ q̄ ī d̓uotoꝝ libris legi/ de introductōe ſpōſe ī cubiculū ſponſi. de oſculo oris eiꝰ poſt oſculum manuū et pedū/ de habitatōe p̄terea īadiutorio altiſſimi. nō in habitatōe vl̓ meritorū ꝓprioꝝ que vana eſt. vel penaꝝ futuraꝝ q̄ anxia/ vel induſtriaꝝ ꝓpriaꝝ q̄ timiN da eſt ⁊ incerta. ¶ Certa ꝟ̓o qualiter eſſe poſſit in adiutorio altiſſimi. īter tot vite diſcrimina. inter tot criminū lapſus. inter tantā
electoꝝ paucitatē ediſſeras velim. ¶ Uolucer. Rerū iſta cōditio eſt o monice/ vt inſuos fines tendant quibꝰ adeptis qͥeſcuntadherentes eis. hoc de grauibꝰ deorſuꝫ. hͦde leuibꝰ ſurſum videre eſt. Eſt aūt humani cordis deſideriū ⁊ pondꝰ in deū/ ſicut inlocū ſuum ⁊ centrū ferri. eſt ſupremū poſtquod nō relinqͥtur aliud hūane ꝑegrinatōnis refugiū. Suꝑeſt igit̉ nihil infra qd̓/ vl̓vltra qd̓ poſſit humanū ſe cor deflectere vl̓fugere dū pondere ſuo ſe cōſtituit adherere deo. nūc interim ꝑ ſpem; fideꝫ et amorē.neqꝫ enī ſibi pat aliter ſtatus p̄ſens. Porroſicut aliqͥs dicit̉ adherere certitudinalit̓ loco alicui vel baculo/ dū totis viribꝰ ita ſtare vult. nō aliter ſpem certā dicimus ꝑ deliberatā voluntatis adherentiā. neqꝫ eī ſpeseſt in aſſenſu et virationali/ ſed deſiderio ⁊expectatōe virtutis iraſcibilis tendentꝭ inarduta. qd̓ deſideriū tendētia vl̓ expectatioreꝑitur in virtute ſpei cūtanta certitudineꝑ adherentiā voluntatis/ ꝙ ꝑ nulliꝰ tēptationis vl̓ recogitatōis inſultū vult ab ea ſemet euellere. ¶ Cōſurgit ex radice ſil̓i certitudo in aſſenſu fidei; dū ꝑ nullas ratōnesvel fantaſias fidem impugnātes vult derelinq̄re/ quo minꝰ ſtet in fide ad obeditionem dei/ ⁊ meriti conqͥſitōem.Quartū metꝝ primi dimetrum Iambicū. et currit cum metro tercij libri Boetij. Habet hͦ voluptas.Ue montis alto ſtat iugoQuercus ſuis radicibꝰq̄Defixa nitens fortiter:Uentos et imbres non timetAſſumit hinc plus viriumQuo plus in imo ſe locatoncuſſa venti turbine/Sic ſpes ferens tentaminaAntheus inuictus fuitDum cautus incubans humiNon vult in altum ſurrigiElatus ilico perit.Que collocatur ſaxeoDomus loco fideliter/Uenti/ pluuie/ fluminaDeſeuiant/ nunqͣꝫ ruit.Herere vos ſpe firmiterUeſtro loco nitamini.Ueſter locus certe deus;Quo ſpes reponit certior.I