Liber primusLIIII

iudiciū/ et iuſticia longe ſtetit. quia corruit in platea veritas/ et equitas nō potuit ingredi. quoniā facta eſt veritas in obliuioneꝫ. et qui receſſit a malo p̄de patuit. Quocontra videre eſt falſitatē; nō qualemcūqꝫſed hereticā prauitatē in via mandatorumdei/ que ꝑambulat vicos et plateas/ erectaceruice inſultās catholice veritati cū defenſoribus ſuis. proterit eos pedibꝰ ſordidiſſimis. Ac de ip̄is tanqͣꝫ dn̄a victorioſiſſimatriūphare gloriat̉.MonicusRoh dei et hominū fidem. dic orovolucer vnde talis euerſio? Nōnespſancta generalis ſynodꝰ que pro veritatis tuitōne principaliter inſtituta fuerat/ ſe cultricē hmōi veritatis exhibuit atqꝫprotectricē. Uerū hanc interim querelamomiſſam volo quoniā cupit animꝰ ex te cognoſcere quibus exercitijs ſe refouet fraterquē torpere nequaqͣꝫ putauerim īerti ocio.quibꝰ inſuper armis ſpiritualibꝰ aduerſusiniquos fortune ſeuientis impetꝰ congrediſolitus eſt/ ne triſticia ſeculi que mortē operat̉ ip̄m vel deijciat vel abſor beat. ¶ Uolucer. De vera et ſolida peregrini cōſolatione tecū ſermonē habiturus ſignifico in primis ꝙ eam accipit doctrice theologia/ quecōmitē ſe dedit ꝑegrinatōni ſue. Ab infantia enim ſacras lr̄as nouit/ neqꝫ furor hoſtilis neqꝫ terror ꝑuertere potuit; quin ꝓſequeretur iter ſuum/ de qua ſapiēs Attingit ergo ait a fine vſqꝫ ad finē fortiter/ ⁊ diſponūomnia ſuauiter. Hanc amaui et exquiſiuieā a iuuentute mea/ et queſiui ſpōſam mihieam aſſumere. et amator factꝰ ſum forme illius Sequit̉ conſolatio) intras in domūmeam conquieſcā cum illa. Non enī habetamaritudinē conuerſatio illius. Nec tediūconuictus illiꝰ ſed leticiā et gaudiuꝫ. ¶ Incuiꝰ p̄coniū ita libet metro pangere.Secundū metrumrimi libri dactilicū alemaniū tetrametrūhypercatalecticū. In quo ponit̉ laus theologie/ in hoc ꝙ eſt efficax cōſolari. Et currit cum ſecūdo metro Boetij. Heu quā p̄cipiti.D Elix theologus pulcra ſophiaCui vult a puero ſe dare ſponſam

Que caſtum tenero ſtringit amoreEius ſe vocitans iure ſororē.Caſus ſe ſociam p̄bet in omnesAc vite releuat tedia meſte.Solatur reſonans cantica ſyonSecuroqꝫ regit limite greſſus.Spes ⁊ vera fides concomitant̉ /Et diuinus amor; quadraqꝫ virtusPrudens ſobriaqꝫ fortis et equaDonorūqꝫ cohors iuncta beatis.Ad te ſi tribulans ſors ruit vlla.Duris increpitans torua flagellis;Perſtes. impauido ſuſcipe vultuNam ſic viuit̉ eſt pax in amaro.Nam ſi flammigeris intonat etherFractus fulminibus/ totus et orbisIn ſe diſſiliat/ ſi caro ceditMens eſto ſtabilis ſede retenta.Nec tu queſieris herculis armaNec grandes validis viribꝰ artus/Plus horrēda ſatis/ qͣꝫ ſuperarit.Hac iutrice potes ꝑdere monſtra.Infandas erebi carmine peſtesUicit qn̄ lyram temperat orpheus/Molleſcunt lapides/ flumina ſydunt̉ꝰSed ſe non ſuperat victus amore.At vero cythara dum modulat̉Paſtor poſtea rex carminis odas/Quas aptat froneſis/ ocyus exitNequam ſpiritus a rege ſauleErgo nemo ſatis theologieLaudes extulerit/ tanta patrantis.Qua cure fugiunt/ mens hilareſcit/Que virtute ſua monſtra trucidat.Cuius vi rapitur aduena/ degensTerris/ ad nitidum ſcandere celum.Excelſa reſidens cernit ab arce.Fortunam merito rectus vtranqꝫSecūda proſa primi libri ſequitur.MonicusUre quidē laudaueris theologiaꝫvolucer. Sed in cōſolatōne recipienda cōtra fortuitos caſus contravanā mundi felicitatē. Cur non ſuffeceritcelebris ille dyalogus philoſophie cū Boetio. qui prorſus eleganti ſtilo/ breui ⁊ ſplēdido cōpoſitus eſt. ſententias grauiſſimaſatqꝫ veriſſimas. in ſe tenens? ¶ Uolucer.I

ad 5