LXXXILA.
bria. Tandē coactꝰ ab eis intrauitcū illis ⁊ manifeſtauit ſe illis. Attēde ⁊ cogita ml̓tiplicē bonitatē dn̄iPrīo qꝛ nō potuit eiꝰ feruēs amorſuſtinere ſuos ſic errare ⁊ ꝯtriſtari.Uere fidus amicus ē ⁊ fidielis comes benignꝰ dn̄s iunxit ſeip̄is qrit triſticie cām ⁊ expōit eis ſcripturas īflāmās corda eoꝝ ad oēꝫ rubiginē extirpādā. Sic qͦttidie fac̄ nobiſcū ſpūalit̓. Si eī in aliqͣ gͣuati ꝑplexitate vl̓ accidia de ip̄o loqͥmurſtati adeſt ꝯfortās ⁊ illuīans cordanr̄a: ⁊ īflāmans ī amorē ſui. Optimū eſt eī remediū ꝯͣ tales peſtes loqͥ d̓ deo: qͣꝫ dulcia faucibꝰ meis eloqͥa tua ſuꝑ melori meo. Sil̓r ⁊ cogitare de deo. Concaluit cor meūintra me. Scd̓o ꝯſidera bonitateꝫdei nō ſolū ex amore vt dixi: ſꝫ etiāex hūilitate ꝓfunda. Attēde qͣlit̓ vadit cum eis dn̄s oīm. Nōne tibi videt̉ ad pͥmordia humilitatꝭ rediſſeExēplum eī reliqͥt nob̓ ſil̓ia faciēdiSꝫ in alio attēde dn̄i humilitatē:qꝛ nō eſt dedignatus hos diſcipulos inferioris gͣdus. Nō eī erat iſtide apl̓is: ſꝫ de alijs diſcipulis minoribꝰ: ⁊ tn̄ familiarit̓ iungit ſe eisloquit̉ ⁊ vadit cum eis: nō ſic elari.Nolunt eī loqͥ niſi cum magnatibꝰ⁊ ꝯuerſari ⁊ ambulare. Itē in alioloco relucet iteꝝ ſua huilitas. Nāſi ꝯſiderās: videbis ꝙ elati noluntampulloſa ſua oſtēdere inter paucos: ſꝫ dn̄s cuꝫ duobꝰ loquit̉ arcana ſua. Non vilipēdit paucos īmonec vnum. Patet de ſamaritana.Tertio ꝯſidera dn̄i bonitatē qͣꝫtumad p̄ſens negociū quō inſtruit diſcipulos in moribꝰ reficit ⁊ ꝯſolat̉:fingit ſe longius ire vt eoꝝ augeatdeſideriū vt inuitet̉ ⁊ teneat̉ ab eis
Et poſtea benigne intrat cū eis: panē accipit ⁊ benedixit manibꝰ ſuisſct̄is frangit ⁊ porrigit: ⁊ ſeip̄m eisreuelat. Et hͨ quottidie facit nobiſcū inuiſibil̓r. Nā teneri vult ⁊ inuitari ꝑ deſideria: or̄ones aſſiduas:⁊ de uotas meditatiōes: īmo oportet orare ⁊ nō deficere vt ip̄e docuitqd̓ ad noſtrā eruditionē fecit .ſ. vt ītendamꝰ ad oꝑa pietatꝭ ⁊ hoſpitalitatꝭ: ⁊ quō nō ſufficit eloqͥa diuina legere vel audire: niſi oꝑe cōpleant̉. Attēde etiā ꝙ nō tunc dedit illis diſcipul̓ magna ſui copiā: ſꝫ ſtatim porrecto eis pane: euanuit aboculis eoꝝ. Nā alios ꝯſolari volebat cū qͥbꝰ etiā iſtos ꝯſolatus eſt.. Octaua apparitio quō dominus Ieſus apparuit diſcipulis recluſis in die reſurrectionis. Luce. xxiiij. Ioh annis. xx.Ca. LXXXIEdierunt gͦ p̄dicti duo diſcirpuli ſtatī in hirl̓m ⁊ īueniētes alios diſcipulos ꝯgregatos abſente thoma: narrauerūteis: ꝑiterqꝫ audier̄t qꝛ ſurrexit dn̄set apparuit ſymoni. Tunc dn̄s intrans ad eos ianuis clauſis ſtetitin medio eoꝝ dicēs: Pax vob̓. Diſcipuli vero procidētes ad terram⁊ ſuā culpā dicentes: qꝛ ſic dereliquerāt ip̄m alacriter ſuſceperunt.Tunc dn̄s ait. Surgite frēs mei:qꝛ oīa pctā veſtra vob̓ dimiſſa ſuntStat igit̉ familiarit̓ inter eos oſtēdit eis manus ⁊ latus: aperuit eisſenſum vt intelligāt ⁊ cognoſcantreſurrectionē ſuā. Petit ſi habentaliqͥd ad comedendū: ⁊ manducatcū eis partē piſcis aſſi ⁊ fauū mellis. Inſuflat in eos: ⁊ dat eis ſpm̄-