Fo. XLVIoA. LA
lena: qͥd ei p̄dixerat? Et rn̄dit a negatiōe ⁊ narrauit: ⁊ addidit ꝙ aliaplura predixit eis ī cena de paſſiōeſua. Dixit dn̄a: vellē audire de hisq̄ dicta vel facta ſunt ī cena ꝑ eumEt petrus annuit ioh̓i vt ip̄e referret. Ioh̓es āt incepit ⁊ narrat oīa.Sil̓r ⁊ petrus q̄rit de paſſiōe dn̄i.Et ioh̓es dicit totū. Et ſic tā de hisqͣꝫ de alijs q̄ fecit dn̄s ieſus cū eisnarrāt adinuicē: mō vnus: mō aliꝰ⁊ ſic totū diē de ip̄o ſermocinādo ꝑcurrunt: O qͣꝫ attente auſcultant̉iſta verba. O quotiēs dn̄a dicebatī narratōe geſtoꝝ: benedictus ſit filius meus. Logita in qͣ afflictioneerāt Quid eī ē videre ꝙ dn̄a mūdipͥncipes eccl̓iaꝝ: ⁊ oīm ppl̓oꝝ duces totius exercitus diuini cultusſic afflicti⁊ timoroſiſtant recluſi inqͣdā domuncula neſciētes qͥd facere debeāt: niſi ꝙ ſe ſic ꝯfortat ⁊ ꝯferunt d̓ verb̓ ⁊ factꝭ dn̄i ſui. Dn̄a tn̄ſtabat mente tranqͥlla ⁊ pacata: ꝙcertiſſima ſpem habebat de reſurrectiōe filij ſui. Et in ip̄a ſola remāſit fides die ſabb̓i: iō ſpecial̓r ei dieſſabh̓i attribuit̉. Nō tn̄ poterat ip̄adn̄a ꝓpt̓ mortē filij ſui letari. Seroautē facto poſt ſolis occaſum cuꝫlicuit operari: Maria Magdalena ⁊ altera Maria venerunt emere aromata ꝓ faciēdis vnguentis.Sero autē p̄cedenti cuꝫ redierunta ſepulcro dn̄i: ceperūt parare vſqꝫad ſolis occaſum: poſtea ſilueruntNam ſabbatū oporrebat cuſtodiriab ſolis occaſu diei venerꝭ: vſqꝫ adaliū ſolis occaſum. Nunc gͦ vadūtemere aromata ad pothecādū deuote corpus dn̄i ſui: eis cōpatient⁊ facietꝭ eaꝝ voluntatē. Que poſtulant aromata: ⁊ eligunt q̄ melior a
pn̄t: ⁊ p̄cio ſoluto redeunt parātesſe ad faciēdum vnguēta. Logita qͣꝫdiligēter ⁊ deuote laborant ꝓ dn̄oſuo cū lachrymis ⁊ ſuſpirijs vt melius pn̄t. Dn̄a vero ⁊ apl̓i reſpiciūt⁊ forte iuuant. Quibꝰ factꝭ nocte illa ſiluerunt. Et hec q̄dā meditatiodeuota fidei ſabb̓i de dn̄a ⁊ ſociabꝰeius ⁊ diſcipulis.Quid fecit dn̄s Ieſus inCa. LXXIſabbato.Enit autē meditatio qͥd fecv ¶ dn̄s Ieſus in ſabbato: vel īip̄o die ſabb̓i. Nam ſtatī vtmortuus fuit deſcendit ad inferosad ſctōs pr̄es ⁊ ſtabat cum eis: ettunc fuerunt ī gloria. Nā viſio deieſt ꝑfecta gloria. Cōſidera qͣꝫta fuiteius benignitas ī infernuꝫ deſcendere: qͣꝫta charitas ⁊ hūilitas. Poterat eī vnū angelū ad eos mittere⁊ facere ſicut ſeruos ſuos liberari:⁊ ſibi p̄ſentari vbi voluiſſet. Sꝫ nōſuſtinuiſſet hoc amor ſuus: humilitas ſua: per ſeip̄m in infernuꝫ deſcēdit: nec vt ẜuos ſꝫ vt amicoſ eosdominꝰ oīm viſitauit: ⁊ ſtetit ibi cūeis vſqꝫ ad diē dominicā prope auroram. Cogita ⁊ mirare qualiter iubilant ſancti patres in ſuo aduentu: repleti īmenſa iocunditate: om̄idiſplicētia procul pulſa. Et ſtabātin canticis et laudibus coram eo:Quas laudes potes in hunc modum meditari: imaginādo eos acſi eſſent incorporibus: ſicut poſt reſurrectionē erunt. Similiter aīamdn̄i noſtri Ieſu. Cum gͦ p̄ſenſerūteius aduētuꝫ occurrerūt ei gaudētes: ſeip̄os exhortātes ⁊ dicētes.¶ Canticū ſanctoꝝ in limCap̄. LXXIIbo.
h 2