LVIII ⁊ LIXCa.
Ppropinquante aūt tꝑe qͦdn̄s Ieſus diſpoſuerat noſtrā redemptionē per effuſionē ſui ſanguinis operari armauit dyabolus ſatellites ſuos ⁊ acuit eoꝝ corda ꝯtra ip̄m dn̄m vſqꝫ adocciſionē eius: ⁊ ex bonis operibꝰ:maxīe ꝓpter reſuſcitationē Lazari:magis ac magis accendebant̉ tāqꝫ magna inuidia tabeſcētes. Nōvolentes ergo furorē ſuū protelarecolleger̄t pontifices ⁊ phariſei ꝯſiliū: in quo Cayphas ꝓphetauit deliberādo ip̄ꝫ agnū īnocētiſſimū occidere. O prauū ꝯſiliū. O peſſimeduces ppl̓i: ⁊ cōſiliarij neqͥſſimi qͥdagitis? Miſeri qͥd vos tantus furor exagitat? Que eſt hec ordinatio? Qd̓ ꝓpoſitū? Que cauſas occiſionis dn̄i dei noſtri? Nōne ip̄e inmedio veſtri eſt: que tn̄ neſcitis: etintelliget oīa verba veſtra ⁊ ſcrutatur renes ⁊ corda? Sꝫ ſic fieri oportet vt deliberaſtis: qꝛ pr̄ ſuus tradidit eū in manibus veſtris: ac ꝑ vosoccidet̉. Ip̄e quidē moriet̉: ⁊ reſurget vt ſaluet ppl̓m ſuū. Diuulgatūeſt autē ꝯſiliū iſtud: ⁊ ſapiens dn̄svolens locū dare ire: et qꝛ nōdumerant oīa cōpleta: abijt in regionēiuxta deſertū in ciuitatē effrem. Etſic fugit humil̓ dn̄s locū ante faciēneqͥſſimoꝝ ſeruoꝝ. Cogita nephādos in ſuo ꝯſilio peſſimo eſtuates.Quid tūc putas Magdalenā dixiſſe? Sꝫ qūal̓ erat animus matrdn̄i Ieſu cū ſic eum recedere videbat: qꝛ iudei volebāt eum occidere.Potes hic meditari dominā ⁊ ſorores eius tunc remāſiſſe cū Ma.gdalena: ⁊ dominū Ieſum omneseas conſolatum fuiſſe de ſua reuer
Quomodo dn̄s Ieſus redijt bethaniā vbi Magdalena vnxit pedes eius ⁊ caputvnguēto precioſo. Mattheixxvi. Marci. xiiij. Iohannisxij.Cap̄. LIXIcut ex ſuperioribꝰ patet ꝙdn̄s Ieſus ad noſtram inſtructionē fugiēdo vſus eſtprudētia: on̄dens ꝙ loco ⁊ tꝑe furorē ꝑſequentiū qn̄qꝫ declinare debemus: ita nūc fortitudine vrit̉: qꝛtꝑe debito īminente ſponte redit vtſe offerat paſſiōi: ⁊ ſe in manus ꝑſequentium traderet: ſic aliqn̄ fuitvſus tꝑantia: fugiēs honorem qn̄turbe voluer̄t eū facere regē. Et ecōtra tunc iuſticia vſus fuit qn̄ voluit vt rex honorari: qn̄ ppl̓s cū ramis palmaꝝ occurrit ei ſatis honeſte: honorē voluit: ideo aſellamaſcendit: vt refert Bern̄. in ſer. dieioliuaꝝ. Iſtis gͦ quattuor virtutibꝰſcꝫ prudētia fortitudine tꝑantia iuſticia vſus eſt dn̄s virtutū ad noſtrā inſtructionē. Redijt autē dn̄sdie ſabbati ante diē oliuaꝝ bethaniā que eſt ꝓpe hirl̓m ad duo miliaria: ⁊ ibi fecer̄t ei cena in domo Symonis leproſi: ibiqꝫ fuer̄t Maria⁊ Martha ⁊ Lazarus. Erat forte ⁊ꝯſanguinei ⁊ multi domeſtici eidēSymonis. Tūc Maria fudit ſuꝑcaput eius librā vnguēti precioſi ⁊ex eo vnxit ſibi caput ⁊ pedes. ⁊ qd̓alia vice fert̉ eadē feciſſe ex ꝯtritiōeDiligebat em̄ eū ſuꝑ oīa: ⁊ d̓ obſequendo ei nō poterat ſatiari. Sꝫ d̓hoc murmurat Iudas proditor: ꝓqua dn̄s Ieſus rn̄dit: ⁊ eam moreſolito defendit: tn̄ ꝓditor indigna-