DiſputareLXXXI.

quādo aliter nō imprimeret actū validū ſuꝑeo in quo diſpenſat̉. vt ſupra Beneficiū. §. xxiij. facit glo. ⁊ Panor. in. c. qꝛ in tantū. d̓ p̄be.⁊ glo. in. c. ſi quis in clero. vij. q. i. qͥ dicūt ꝙ ⁊ſpenſatꝰ ſuꝑ pluralitate beneficioꝝ videt̉ diſpēſatus ſuꝑ reſidentia. vide qd̓ no. Hoſtiē. in. c.cū in cunctis. de elec. ⁊ glo. in. c. nō p̄t. de p̄ben.li. vi. ⁊ de hͦ vide. sͣ. Clericꝰ. vij. §. i.¶ Sed nūquid extendet̉ diſpenſatio in affinitate ad publice honeſtatꝭ iuſticiā? ℟. Pa.in. c. nō debet. de cōſan. ⁊ affi. ꝙ nō. niſi in narratione affinitatis vnū cōprehendat alid̓ ẜmglo. in arbore affinitatis. Secus eſt in diſpenſatione quādo ſolū gradꝰ remotior eſt exp̄ſſuſde quo vide Matrimoniū. iij. Impedimētovi. §. vlti.¶ Quid ſi impetret̉ diſpenſatio tacita veritatevel ex falſa cauſa? ℟. ꝙ nulla eſt. vt in. c. ij. defi. p̄ſbi. lib̓. vi. Et idem de qualibet gratia aliavt no. in. c. ad audientia. el. ij. de reſcrip. ⁊ adc. nō poteſt.¶ Utrū ſuperior aſſumēdo aliquē ad aliqd̓ officium videat̉ diſpenſare eidē in impedimētoqd̓ habet ad illud? ℟. Innocē. in. c. p̄terea. deteſti. cogen. ⁊ in. c. veniēs. de fil̓. p̄ſbi. videt̉ ſibi cōtradicere. ⁊ glo. in. c. quicūqꝫ. lxxxi. diſt.⁊ in. c. qui in aliquo. li. diſt. Sꝫ ego ſic diſtinguo. ꝙ aut impedimentū eſt notoriū ſuperiori. ⁊ tūc ſi eſt princeps intelligit̉ diſpenſatꝰ. ſivero eſt inferior ſi poteſt diſpēſare. ⁊ ſubeſt cauſa ſimiliter eſt diſpenſatꝰ: alias non. Facit ꝓ hͦqd̓ no. Ioh̓. an. in. c. ij. de ſciſ. Aut impedimetu eſt occultū ſuperiori tanqͣꝫ iudici. ⁊ ſic nonintelligit̉ diſpēſatus ſꝫ ſibi imputet ꝙ illud tacuit. facit. c. cū n̄ ignores. d̓ p̄ben. ⁊ tenet Bar.in. l. ij. C. ſi ſeruꝰ vl̓ liber. ad decū. aſpi.¶ Utrū poteſtas diſpenſandi ſuꝑ irregularitate vel illegitimitate ꝯceſſa a papa alicui duret poſt mortē pape? ℟. Fede. cōſilio. lxxviij.ꝙ ſic. qꝛ gratia ſemel facta ꝑ papa in perſonaꝫaliqua nō expirat ꝑ mortē pape. vt eſt caſus deoffi. dele. ſuꝑ gratia. lib̓. vi.¶ Utrū per mortē illius cui cōceſſa erat talisautoritas expiret diſpenſatio iā facta. ſi ille diſpenſatꝰ vſus nō fuit tali gratia. puta diſpenſatus fuit vt poſſet ordines accipere. vel in p̄latum eligi: nō accepit ordines nec fuit ꝓmotꝰante mortē diſpenſantis non poterit ordinarivel ꝓmoueri? ℟. Fede. vbi ſupra ꝙ ſic. ⁊ ꝙ nōexpirat qꝛ diſpenſatio canonice ſemel facta exſuꝑuenienti facto nō retractat̉. caſus eſt in. c.ex tua. de fi. p̄ſbi. Facit qd̓ no. de accu. c. de hiſ.beneficia em̄ ꝯceſſa intēpeſtiue reuocari nō de

bent. de commo. c. vnico. d̓ regͣ. iur̄. decet. li. vi.Facit qd̓ no. de elec. lib̓. vi. in glo. c. cū ex eo. ⁊ibidē in nouella. Ioh̓. an.coOd̓ fide pu¶ putal̓ Cdice velcEocculte cuicūqꝫ laico ꝓhibitū eſt.⁊ ſi cōtra facit debet excōmunicaride here. c. quicunqꝫ. §. iubemus quoqꝫ. lib̓. vi.hec quoqꝫ ꝓhibitio fit in capitulo ſicut ī vnocorpore. eo. ti. in decretalibꝰ. ſed in. l. nemo. C.de ſum. tri. ꝓhibetur ne dū laicis ſed etiā clericis publice turbis coadunatis diſputare de fide. ſanctꝰ aūt Tho. ij. ij. q. x. ar. vij. tenet foreillicitū d̓ fide diſputare quādo quis diſputataut quia dubitat de fide. ⁊ per diſputationē experiri vult. quia talis infidelis eſt. Aut qꝛ diſputat corā ſimplicibꝰ ⁊ titubantibꝰ qui nonſunt ſollicitati ab infidelibꝰ ſicut eſt in terrisfideliū qui tanto firmiꝰ credunt quāto nō audiunt motiua ⁊ argumenta infideliū. Sꝫſputare ad ꝯfundendū errores. etiā corā ſimplicibꝰ qui ſunt ſollicitati ab hereticis vel infidelibꝰ nitentibꝰ corrūpere ī eis fidē: ſi eſt ſufficienter inſtructus ⁊ aptus ad cōfundendūerrores: nō ſolū nō eſt ꝓhibitū. īmo eſt neceſſarium diſputare ne taciturnitas eſſet cōfirmatio erroris. ꝓ quo facit. l. quoniā. C. d̓ ep̄i.⁊ cle. ⁊. xxiij. q. vi. vides. Similiter licet ad exercitiū cora inſtructis ⁊ firmis in fide diſputare. ad qd̓ facit. c. in mādatis. xliij. diſt. ꝓ hacdiſtinctōe Tho. ꝓbanda. vide de hͦ. xcvi. di.nos. in glo. ⁊ Inno. in. c. ij. de ſum. tri.Fa ꝑſis ferVUINAICtur inueta. c. i. xxvi. q. iij. vnde diuini dicti ſunt quaſi deo pleni. diuinitate em̄ eſſe plenos ſimulāt. ⁊ aſtutia fraudulenta hoībꝰ futura cōiectant. vt ibidē.¶ Quot modis fit diuinatio? ℟. vt patet. xxvi. q. iiij. §. i. ⁊. c. i. ⁊. q. v. in. c. nec miꝝ. ꝙ ml̓tis modis. vnde nuncupat̉ diuerſimode. vnde diuini dicunt̉ aliqn̄ arioli. aliqn̄ aruſpicesaliqn̄ augures. aliqn̄ nigromantici ⁊ multisalijs nominibꝰ: ẜm ꝙ diuerſimode qͥs vult ſcire futura: q̄ omitto. qꝛ nō eſt neceſſe. vide ibiſi vis. Et de hͦ vide. jͣ. Sortes. §. iij.¶ Quomodo autē demones poſſunt ſcire futura que nō habēt certa ⁊ infallibilē cauſam?℟. ſanctꝰ Bona. vbi s. ⁊ elicit̉ ex. c. ſciendumeſt. xxvij. q. iiij. ꝙ ex quattuor. Primo ex ingenij acrimonia. vt quādo cōſiderant ad qͥd inclinat̉ affectio noſtra. Scd̓o ex ml̓ta exꝑiētia.m 3